– Czy wy odróżniacie koperek od pietruszki tylko po etykietach w sklepie? A jagody to chyba tylko w kompocie widzieliście! – Warknęła obrażona sąsiadka

Wy tylko po etykietach w sklepie odróżniacie koper od pietruszki! A jagody widzieliście chyba tylko w dżemie! Warknęła obrażona sąsiadka.

Weronika i Bogdan przyjechali na działkę. Kupili ją jesienią, a teraz postanowili wszystko doprowadzić do porządku. Dom był piękny, nadający się do zamieszkania nawet zimą, ale z ogrodem i resztą posesji było sporo pracy.

Stary sad wymagał odnowienia. Nową saunę już zamówili, za tydzień przywiozą i zamontują, pozostawało tylko wybrać odpowiednie miejsce.

Przy tym planowali zbudować wiatę obok sauny na pranie, drewutnię oraz altankę. Dzieci obiecały przyjechać i pomóc.

Dobrze tu, cicho, można mieszkać cały rok. Jesteśmy przecież na emeryturze.

Sprawdziłem piwnicę, trzeba tylko wymienić drzwi.

A ja obejrzałam tylną werandę. Pamiętasz, mówiliśmy o altance? Nie ma sensu. Na werandzie jest duży okrągły stół, zabytkowe krzesła.

Wystarczy je odnowić, posłużą jeszcze sto lat. I widok stamtąd na sad. Będziemy pić herbatę i podziwiać. Drzwi też trzeba wymienić, mam wrażenie, że ktoś zimą albo niedawno był w środku.

Tak, drzwi przede wszystkim. Wszystko zrobimy na tyłach. Nie będzie widać z ulicy, a będzie ładnie. A przed domem trawnik i kwiaty.

Kwiaty już są, wieloletnie wschodzą, tylko trzeba zorientować się, co gdzie rośnie. Może coś przesadzimy. Ale na to lato zostawimy tak.

Za tydzień przywieźli saunę, przyjechały dzieci. Rozpoczęło się urządzanie działki. Sąsiadka przyszła się przedstawić, jej wnuki kręciły się wokół domu.

Macie wnuki?

Mamy, będą przyjeżdżać.

Po co wam taki wysoki płot? My ze sąsiadami zawsze żyliśmy bez ogrodzeń.

Bez ogrodzenia? A co tu wcześniej było? Właśnie go zdemontowaliśmy. Płot był, tylko się zawalił. Wam było wszystko jedno, a nam zależy na porządku. I nie martw się, nie zabraliśmy wam ani centymetra. Płot stoi dokładnie na granicy.

A furtki nie będzie? Zawsze tu był przejście.

Mówisz o przejściu między naszymi działkami? Nie, takiego nie będzie. Wejście tylko od ulicy.

A jak dzieci będą biegać, wasze, nasze? Widzę, że jabłonie też wycięliście, a dzieci bardzo je lubiły.

Nie wycięliśmy, tylko przycięliśmy i posadziliśmy nowe. A wasze dzieci niech się wspinają po waszych jabłoniach.

Wszystko u was nowe. A po co te krzewy wzdłuż naszego płotu?

Krzewy wzdłuż naszego płotu są dla urody!

Sąsiadka odeszła, ale wracała z nowymi pytaniami. Jej wnuki biegały po działce Weroniki i Bogdana, dopóki nie zamontowano nowej bramy.

Urządziliście się tu porządnie znów odezwała się sąsiadka. Zimą tu będziecie?

Zobaczymy.

A czemu zamknęliście bramę? Przed domem zawsze dzieci grały w piłkę, było wygodnie i bezpiecznie. Na ulicy samochody, a tu spokój.

U mnie wszystko zajęte grządkami, nie jak u was. Wy przecież koper od pietruszki odróżniacie tylko po etykietach w sklepie. A jagody widzieliście chyba tylko w dżemie. Trzeba było być milszym.

Bramę zamknęliśmy przed ciekawskimi i żeby wasze wnuki tu nie gospodarzyły. Dwa dni temu wypuścili nasze kury, żadnej nie znaleźliśmy.

Macie kury? To znaczy, że chcecie tu mieszkać?

Już tu mieszkamy.

Pod koniec sierpnia świętowali urodziny Bogdana. Przyjechały dzieci, wnuki. Cała rodzina się zebrała. Mężczyźni grillowali mięso, kobiety robiły sałatki i nakrywały stół na werandzie.

A oto i my. Przyszliśmy po sąsiedzku złożyć życzenia. Zawsze tak robiliśmy, bez zaproszenia. Jesteśmy przecież sąsiadami. Dzieci już od rana wiedzą.

Przygotowujecie się, goście przyjechali, więc święto. Posiedzimy. Dzieciom razem weselej. I w ogóle, dawno powinniśmy się zaprzyjaźnić.

Tylko że was nie zapraszaliśmy. To rodzinne spotkanie. Nasze relacje są sąsiedzkie, nie rodzinne.

No, może kiedyś się to zmieni. Dzieci podrosną, może i spowinowacimy się odpowiedziała wesoło sąsiadka.

Nieważne, co mówili, ona i tak wszystko przekręcała i nie odchodziła. Jej wnuki już wszędzie się pchały. Otrząsnęli jabłonie i grusze, wdrapali się na dach sauny, na szczęście nie spadli.

Później zainteresowały ich kamienie ułożone wokół budynków. Ktoś zaczął rzucać nimi w dmuchany basen. Zauważyli to nie od razu. Dzieci z krzykiem uciekły od basenu, gdy woda zaczęła się wylewać.

Co tam. Już prawie jesień, basen i tak trzeba było sprzątać stwierdziła sąsiadka. Dzieci się zabawiły.

Czas do domu!

A my jeszcze nie usiedliśmy, dzieci głodne. Biegały, apetyt się obudził. No, wszyscy za stół!

Impreza była zepsuta. Ale przed nimi było kolejne święto. Za tydzień dzieci przyjechały znowu. Tym razem obchodzili rocznicę ślubu Weroniki i Bogdana. Trzydzieści pięć lat razem.

Ktoś wpadł na pomysł, by od razu zamknąć bramę. Jak się później okazało, był to ich najmłodszy, siedmioletni wnuk.

Słychać było pukanie do bramy. Cała rodzina udawała, że nic się nie dzieje. Unosił się zapach kiełbasek i świeżości. Zrobiło się chłodno.

Kiedy was spodziewać się w mieście?

Jeszcze się zastanowimy. Przed nami jesień, pożyjemy, a potem zobaczymy. Jeszcze jabłka trzeba zebrać. Urodzaj w tym roku świetny. Podoba nam się tu, choć sąsiadka trochę przeszkadza, ale nie jest dla nas problemem. Nauczyliśmy się sobie z nią radzić.

Wszyscy się roześmiali.

Goście odjechali, a Weronika i Bogdan zostali. Przed nimi jesień, potem zima Spróbują. A jeśli nie wyjdzie, zawsze mogą wrócić do swojego mieszkania w mieście.

A sąsiadka wyjechała. Okazało się, że czas do szkoły dla niej i wnuków. Córka nie daje rady, więc babcia musi pomóc. Bogdan i Weronika tylko z ulgą westchnęli. Dzięki Bogu, że takich natrętnych sąsiadów już nie ma