Krzysiu, ty zwariowałeś? Myślisz, że ja cię zapraszam do siebie za pieniądze? Żal mi cię, tylko tyle.

Krzysiu, czy ty masz rozum? Myślisz, że zapraszam cię do siebie dla pieniędzy? Szkoda mi cię, ot co.

Krzyś siedział na wózku inwalidzkim i wpatrywał się przez zakurzone okno w szpitalny dziedziniec. Miał pecha jego okno wychodziło na wewnętrzny plac, gdzie stały ławki i klomby, ale rzadko ktoś tam zaglądał. Tym bardziej że była zima, a pacjenci rzadko wychodzili na spacery. Krzyś leżał sam. Tydzień temu jego współlokatora, Janka Kowalskiego, wypisano do domu, i od tamtej pory chłopak czuł się jeszcze bardziej samotny.

Janek był duszą towarzystwa wesołym, gadatliwym i znał milion historii, które opowiadał z aktorską pasją. Bo i był aktorem studiował na trzecim roku szkoły teatralnej. W jego towarzystwie nie sposób się było nudzić. Do tego codziennie przychodziła do niego mama, przynosiła domowe ciasta, owoce i słodycze, którymi chętnie dzielił się z Krzysiem.

Po wyjściu Janka z sali zniknął cały domowy ciepły klimat, a Krzyś poczuł się porzucony i nikomu niepotrzebny.

Jego ponure myśli przerwała pielęgniarka, która weszła do sali. Na jej widok chłopak jeszcze bardziej się zasmucił zamiast sympatycznej, młodej Asi przyszła wiecznie naburmuszona i niezadowolona Wanda Stanisławówna.

Przez dwa miesiące w szpitalu Krzyś nigdy nie widział, żeby się uśmiechnęła. A jej głos pasował do wyrazu twarzy ostry, szorstki, nieprzyjemny.

No, czego się rozsiadłeś? Marsz na łóżko! warknęła Wanda Stanisławówna, trzymając w ręku strzykawkę.

Krzyś westchnął ciężko, posłusznie zawrócił wózek i podjechał do łóżka. Pielęgniarka sprawnie pomogła mu się położyć i równie sprawnie przewróciła go na brzuch.

Spodnie ściągaj, rozkazała. Krzyś był posłuszny i nic nie poczuł. Zastrzyki Wanda Stanisławówna robiła mistrzowsko, za co chłopak w duchu był jej wdzięczny.

*Ciekawe, ile ona ma lat?* myślał, patrząc na pielęgniarkę, która teraz skupiała się na znalezieniu żyły na jego chudej ręce. *Pewnie już emerytka. Mała emerytura, więc musi pracować, dlatego jest taka zła.*

Tymczasem Wanda Stanisławówna wbiła igłę w bladoniebieską, ledwo widoczną żyłę, powodując, że Krzyś tylko lekko się skrzywił.

No, koniec. Był już dziś lekarz? zapytała niespodziewanie, już szykując się do wyjścia.

Nie, jeszcze nie, pokręcił głową Krzyś, może przyjdzie później

No to czekaj. I przy oknie nie siedź przewieje, a i tak jesteś suchy jak śledź, rzuciła Wanda Stanisławówna i wyszła.

Krzyś chciał się obrazić, ale nie mógł w jej słowach, mimo szorstkości, wydawało mu się, że przebija troska. Choćby i taka, bo nie znał innej…

Krzyś był sierotą. Rodzice zginęli, gdy miał cztery lata. W ich wiejskim domu wybuchł pożar, i tylko on ocalał. Przypominała mu o tym blizna na ramieniu i nieprawidłowo zrośnięte nadgarstki matka, ratując mu życie, z ostatnich sił wyrzuciła go przez rozbite okno na zewnątrz, w zaspę.

Zdążyła to zrobić na chwilę przed tym, jak zapadł się płonący dach, grzebiąc całą rodzinę. Tak Krzyś trafił do domu dziecka. Krewni mieli go, ale nikt nie kwapił się, by go przygarnąć.

Po matce odziedziczył łagodny charakter, marzycielskość i jasnozielone oczy, a po ojcu wysoki wzrost, szeroki krok i talent do matematyki.

Pamiętał rodziców słabo, tylko czasem w głowie migały mu urywki dawnego życia: oto stoi z mamą na jakiejś wiejskiej zabawie, śmieje się i macha kolorową chorągiewką, a oto siedzi na barkach ojca i czuje na policzkach letni wiatr.

Pamiętał też wielkiego rudego kota, który nazywał się chyba Mruczek albo Pusz Poza tymi wspomnieniami nie miał nic nawet albumu ze zdjęciami, który spłonął w tamtym pożarze.

W szpitalu nikt go nie odwiedzał nie miał komu. Gdy skończył osiemnaście lat, dostał od państwa jasny pokój w akademiku na czwartym piętrze.

Samotne życie mu odpowiadało, ale czasem ogarniała go taka tęsknota, że chciał płakać. Z czasem przywykł do samotności i nawet dostrzegł w niej zalety.

Ale sierocińcowe dzieciństwo dawało o sobie znać gdy widział dzieci z rodzicami na placu zabaw, w sklepach czy na ulicy, ogarniały go gorzkie myśli

Po szkole chciał iść na studia, ale nie zdał zabrakło punktów. Poszedł do technikum. Tam mu się podobało, a zawód przypadł mu do gustu.

Tylko z kolegami z grupy nie potrafił się dogadać cichy i zamknięty, Krzyś był dla nich nudny. Nie miał z nimi o czym rozmawiać, bo wolał książki i naukowe czasopisma od imprez i gier komputerowych.

Z dziewczynami też nie szło jego skromność nie była zaletą, gdy wokół roiło się od bardziej pewnych siebie i rozmownych chłopaków.

Do tego w wieku osiemnastu i pół lat wyglądał na szesnastolatka. Szybko stał się białą k