Jelenie nawet nie przyszło do głowy, żeby zaproponować Sergiuszowi wspólne zamieszkanie. Randki to jedno, a życie pod jednym dachem – zupełnie co innego.

Helenie nawet przez myśl nie przeszło, żeby zaproponować Sławkowi wspólne zamieszkanie. Randki to jedno, a życie pod jednym dachem zupełnie co innego. W sobotę Helena czekała na Sławka na kolejny spacer. Kobieta otworzyła drzwi i oniemiała stał przed nią z dwiema ogromnymi walizkami.

Helena siedziała w fotelu i przewijała zdjęcia w telefonie. Oto oni ze Sławkiem w parku karmią kaczki, oto spacerują alejkami, a tu ich wspólna wyprawa na grzyby. Pół roku znajomości minęło jak z bicza strzelił.

Poznali się na portalu randkowym. Ona ma sześćdziesiąt jeden lat, on sześćdziesiąt trzy. Oboje po rozwodzie, dzieci dorosłe, mieszkają osobno.

Sławek od razu jej się spodobał inteligentny, oczytany, z poczuciem humoru. Nie szukał matki dla swoich dzieci ani gospodyni do domu. Po prostu chciał towarzystwa interesującej osoby.

Widywali się dwa, trzy razy w tygodniu. Czasem szli do teatru, czasem na wystawę. Kawiarnie, spacery po mieście, wyjazdy na działkę do jej przyjaciółki. Helenie podobała się taka relacja bez zobowiązań, ale z bliskością.

Heleno, opowiedz, jak żyjesz pytał Sławek na początku znajomości.

Dobrze, spokojnie. Mieszkam sama od pięciu lat, przyzwyczaiłam się.

I nie jest ci smutno?

Czasem. Ale mam przyjaciółki, córki mnie odwiedzają. A teraz mam też ciebie.

Miło to słyszeć.

Sławek po rozwodzie wynajmował kawalerkę w starym budynku. Narzekał, że właścicielka jest kapryśna, nie robi remontów, a czynsz podnosi regularnie.

Ale cóż poradzić mówił. Swojego mieszkania nie mam. Po rozwodzie wszystko zostało przy byłej żonie. Rodzice kupili jej kiedyś mieszkanie, a że ja tam remonty robiłem za własne pieniądze, nikt mi tego nie zwróci.

A nie myślałeś o kupnie czegoś dla siebie?

Skąd wziąć tyle pieniędzy na mieszkanie?

Helena rozumiała. Miała trzypokojowe mieszkanie w dobrej dzielnicy pracowała na nie całe życie. Córki dawno wyprowadziły się, więc miejsca było pod dostatkiem.

Ale nawet nie przyszło jej do głowy, żeby zaprosić Sławka do siebie. Randki to jedno, a wspólne życie zupełnie co innego.

W sobotę Helena czekała na Sławka na spacer. Otworzyła drzwi i oniemiała stał tam z dwiema wielkimi walizkami.

Sławku, co się stało? zapytała.

Heleno, mogę wejść? Zaraz wszystko wyjaśnię.

Przeszli do pokoju. Sławek zostawił walizki w przedpokoju i usiadł na kanapie.

Rozumiesz, właścicielka postanowiła sprzedać mieszkanie. Kazała mi się wyprowadzić w ciągu tygodnia.

I co teraz?

Teraz nie mam gdzie mieszkać. Nowego mieszkania nie znajdę od ręki, a pieniędzy też brak.

Helena zaczęła rozumieć, do czego zmierza.

Heleno, pomyślałem nasze relacje są poważne. Pół roku się spotykamy, znamy się dobrze. Może spróbujemy już żyć razem?

Razem? powtórzyła.

No tak. Masz trzypokojowe, miejsca sporo. Ja nie będę ciężarem pracuję, na jedzenie się dokładam.

Sławku, ale my nigdy o tym nie rozmawialiśmy.

A po co było mówić wcześniej? Życie samo wszystko podpowiedziało.

Helena poczuła dezorientację. Nie była gotowa na taki zwrot wydarzeń.

Sławku, muszę się zastanowić.

A nad czym? Przecież się kochamy.

Kochać się i żyć razem to nie to samo.

Dlaczego nie? W naszym wieku czas się określić.

Określić w czym?

W relacjach. Skoro się spotykamy, to znaczy, że powinniśmy być razem.

Helena spojrzała na walizki w przedpokoju. Wyszło na to, że Sławek już podjął decyzję za nią, przywiózł rzeczy i stawia ją przed faktem dokonanym.

A jeśli się nie zgadzam?

Na co? Na szczęście?

Na to, że ktoś przyjeżdża do mnie z rzeczami, nawet nie pytając o zgodę.

Heleno, nie gniewaj się. Ja nie ze złej woli. Po prostu tak wyszło.

Nic nie wychodzi. Ludzie sami to robią.

Co masz na myśli?

Że najpierw trzeba było ze mną porozmawiać, a dopiero potem wieźć walizki.

Sławek zamilkł, zastanawiając się.

Dobrze. To porozmawiajmy teraz. Proponuję, żebyśmy zamieszkali razem.

A ja odmawiam.

Dlaczego?

Bo lubię żyć sama. Lubię nasze spotkania, ale nie chcę wspólnego mieszkania.

Ale dlaczego? Przecież pasujemy do siebie.

Pasujemy na randki, spacery, wspólny wypoczynek. Ale nie do codziennego życia.

A jaka jest różnica?

Taka, że codzienność to każdego dnia. To nawyki, porządek, kompromisy.

No i co z tego? Można się przystosować.

Właśnie o to chodzi nie chcę się przystosowywać. Jest mi dobrze, jak jest.

Sławek wyglądał na przygnębionego.

Heleno, a jeśli zaproponuję ślub?

Po co?

Jak to po co? Żeby wszystko było jak należy.

Sławku, ślub niczego nie zmieni. Nadal nie chcę mieszkać razem.

To jaki w takim razie sens mają nasze relacje?

Ten sam, co zawsze. Spotykamy się, rozmawiamy, spędzamy czas.

A co dalej?

Dalej będziemy się spotykać.

Ale to niepoważne!

Dla mnie to idealne rozwiązanie.

A dla mnie nie. Chcę stabilizacji.

Sławku, jakiej stabilizacji potrzebujesz? spytała Helena, siadając naprzeciw niego.

Normalnej. Rodzinnej. Życia z ukochaną osobą, wspólnych śniadań, planów.

A ja nie chcę codziennych śniadań z kimś. Nie chcę dostosowywać się do czyichś planów.

Ale jesteś sama!

Nie jestem sama. Mam córki, przyjaciółki, mam ciebie. Samotność i życie w pojedynkę to różne rzeczy.

Nie widzę różnicy.

Różnica polega na tym, że teraz sama decyduję, kiedy i z kim spędzam czas. A gdybyśmy mieszkali razem, nie miałabym wyboru.

Heleno, w naszym wieku trzeba myśleć o tym, kto będzie przy nas na starość.

Myślę. Ale nie musi to być mężczyzna.

A kto w takim razie?

Córki, opiekunka, pomoc społeczna. Są opcje.

Ale to nie to samo!

Dla ciebie może nie. Dla mnie tak.

Sławek wstał