Mąż zaparzył mi kawę z zapachem gorzkich migdałów. Zamieniłam filiżanki z teściową. 20 minut później…

Ranek zaczął się jak zwykle. Za oknem jeszcze nie świtało, ale już słychać było stłumiony szum budzącego się miasta. Otworzyłam oczy, przeciągnęłam się, spojrzałam na śpiącego obok męża Krzysztofa. Leżał na wznak, ręka zwisała z łóżka, twarz rozluźniona jak u dziecka. W takich chwilach starałam się nie myśleć o ostatnich kłótniach, o jego dziwnym dystansie, o tym, jak zaczął późno wracać z pracy, mówiąc, że wszystko gra, tylko dużo roboty. Chciałam mu wierzyć. Chciałam, żeby wszystko było dobrze.

Dzień dobry szepnęłam, dotykając jego ramienia.

Drgnął, otworzył oczy.

Już? zamruczał, ziewając. Wstałaś wcześnie.

Chcę kawy uśmiechnęłam się. Może zjemy razem śniadanie?

Jasne skinął głową, wstając. Sam zaparzę.

Uśmiechnęłam się. To był rzadki przejaw troski z jego strony. Ostatnio prawie nie angażował się w domowe obowiązki, zaczęłam już myśleć, że po prostu jest zmęczony. Ale dziś wyglądał inaczej. Zbyt uważny. Zbyt staranny.

Poszłam pod prysznic, a gdy wróciłam, w kuchni unosił się zapach świeżo zaparzonej kawy. Krzysztof stał przy stole, nalewając ciemny płyn do filiżanek. Do jednej mojej ulubionej, porcelanowej z niebieskimi kwiatami nalał kawę, a drugą, z pękniętym uchwytem (z której zawsze piła teściowa), zostawił pustą.

Zrobiłem ci po specjalnemu powiedział, podając mi filiżankę. Tak jak lubisz: z odrobiną mleka i cynamonem.

Dziękuję uśmiechnęłam się, ale w tej chwili mój nos wyłapał dziwny zapach. Nie kawy. Coś ostrego, chemicznego z nutą gorzkich migdałów.

Zmarszczyłam brwi.

Co to za zapach? Od kawy?

Krzysztof szybko spojrzał na filiżankę.

Nie wiem. Może nowe mielenie? Albo mleko nieświeże?

Ponownie powąchałam. Gorzkie migdały. Ten zapach znałam. W dzieciństwie babcia mówiła: jeśli pachnie gorzkimi migdałami to cyjanek. Wtedy nie uwierzyłam, ale później przeczytałam o tym w podręczniku chemii. Cyjanek ma charakterystyczny zapach gorzkich migdałów. I jest śmiertelny.

Serce zaczęło łomotać.

Krzysiu, na pewno niczego nie pomyliłeś? spytałam najspokojniej, jak umiałam. Mam alergię na niektóre dodatki. Może lepiej wezmę inną filiżankę?

Zastygł na sekundę. Potem się uśmiechnął.

Daj spokój, to tylko kawa. Wypij, póki gorąca.

Skinęłam głową, ale w tym momencie w korytarzu rozległy się kroki. Z pokoju wyszła teściowa Danuta. Była surową kobietą, z zimnym spojrzeniem i nawykiem zauważania wszystkiego. Nigdy się nie dogadywałymy. Uważała, że nie jestem godna jej syna, że jestem zbyt prosta, że w ich rodzinie takie jak ja nie mają miejsca.

Dzień dobry powiedziała oschle, podchodząc do stołu.

Mamo, dzień dobry Krzysztof pocałował ją w policzek. Zrobiłem kawę. Oto twoja filiżanka.

Podsunął jej pustą filiżankę z pękniętym uchwytem.

A gdzie moja kawa? zapytała, marszcząc brwi.

Zaraz naleję odparł, sięgając po dzbanek.

Wtedy zrobiła coś, co uratowało mi życie.

Szybko wstała, wzięła moją filiżankę z kawą i powiedziała:

Ty poczekaj.

Spojrzała na mnie z nienawiścią.

Krzysztof zastygł. Jego oczy na moment się rozszerzyły. Spojrzał na mnie i w tym spojrzeniu zobaczyłam coś przerażającego. Nie strach. Nie irytację. Tylko rozczarowanie.

No co się tak grzebiesz? rzuciła teściowa i zaczęła pić z mojej filiżanki. Nalej kawę, nie stój jak słup soli.

Krzysztof powoli nalał kawę do pustej filiżanki.

Usiadłam. Serce waliło. Nie mogłam oderwać wzroku od filiżanki, z której piła teściowa. Tej samej, z zapachem gorzkich migdałów.

Za mocna mruknęła. Ale da się pić.

Patrzyłam na Krzysztofa. Siedział z opuszczonym wzrokiem, grzebiąc widelcem w jajecznicy. Ani słowa. Ani spojrzenia. Ani uśmiechu.

Dziesięć minut później teściowa nagle się skrzywiła.

Coś nie tak z żołądkiem zamruczała. Kręci mi się w głowie.

Źle się pani czuje? spytałam, starając się nie zdradzić paniki.

Tak, trochę odstawiła filiżankę. Mam wrażenie, jakbym jakbym się dusiła.

Wstała, ale natychmiast się zachwiała. Krzysztof poderwał się.

Mamo! Co się dzieje?

Ty ty spojrzała na niego, oczy szeroko otwarte. Ty chciałeś mnie

I upadła.

Krzyknęłam. Krzysztof rzucił się do niej, zaczął wzywać pogotowie, potrząsał nią. Stałam jak zamrożona. Wszystko działo się za szybko. Ale jedno zrozumiałam na pewno: on chciał mnie zabić. A ona ona stała się ofiarą zamiast mnie.

Dwadzieścia minut później przyjechało pogotowie. Lekarze wpadli, obejrzeli Danutę. Jeden z nich powąchał filiżankę.

Zatrucie cyjankiem potasu powiedział. Bardzo wysokie stężenie. Jest w śpiączce. Szanse niewielkie.

Krzysztof stał blady, drżący.

Nie wiem, jak to się stało Po prostu zrobiłem kawę

Gdzie przechowujecie kawę? spytał lekarz.

W szafce ale to nowa, kupiłem wczoraj

Pokażcie.

Poszliśmy do kuchni. Lekarz otworzył puszkę. Powąchał.

Tu na pewno nie ma cyjanku. Więc ktoś dosypał go do filiżanki albo do wody.

Policja przyjechała pół godziny później. Rozpoczęło się przesłuchanie.

Pan ostatni dotykał filiżanki powiedział śledczy, patrząc na Krzysztofa. I pan nalewał kawę.

Nic złego nie zrobiłem! krzyknął. Kocham moją matkę!

A żonę? spytał śledczy, przenos