Wiktor Grzegorzewski śledził Oleg tak, że ten nawet nie zauważył. Nic dziwnego, Wiktor przez wiele lat pracował na odpowiednich stanowiskach – to prawdziwy profesjonalista!

Witold Górski śledził Adama tak, że ten nawet nie zauważał. Cóż dziwnego Witold przez lata pracował na odpowiednich stanowiskach, był profesjonalistą! Ale na razie nie było żadnych podejrzanych poszlak Adam nikogo do siebie nie zapraszał i nic niepokojącego nie robił. Jednak Witold wiedział, że trzeba poczekać prędzej czy później Adam się zdradzi. Przecież jego zawodowa intuicja nigdy go nie zawiodła.

Dla niego sprawa była osobista. Dotyczyła jego samego, Witolda Górskiego, i jego rodziny. Ach, jak dobrze było, gdy Gabrysia była mała! Gdy się urodziła, Witold był rozczarowany, że to nie syn, lecz córka. Oczywiście nie okazał tego, ale gdzieś w środku coś go gryzło dziewczynka! On, człowiek z pozycją, a tu nagle córka zamiast upragnionego syna! Z kim teraz porozmawia po męsku, gdy będzie ciężko? Kogo będzie uczył życia, z kogo wychowa prawdziwego człowieka?

No i wyszło jakoś tak ech, dziewczynka! Ożenił się późno, zawsze przeszkadzała praca, kobiety nie znosiły jego napiętego harmonogramu.

Aż poznał Lilkę Lilianę!

Lilka też była już pod czterdziestkę za późno na marzenia o synu.

I wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Witold nawet nie zauważył, kiedy ta mała córeczka całkowicie go oczarowała. Kiedy po raz pierwszy uśmiechnęła się do taty i złapała go malutką rączką za nos poddał się bez walki.

A gdy Gabrysia postawiła pierwsze niepewne kroki, nagle czymś podekscytowana, pobiegła do niego z okrzykiem: Tatusiu, tatusiu! Witold złapał córeczkę w ramiona, przycisnął mocno. Wtedy właśnie zrozumiał, że najważniejsza w jego życiu jest teraz ta mała istota. Jego dziewczynka, jego gwiazdka nigdy nie pozwoli, by ją skrzywdzono!

Lilka się śmiała: Witu, rozpieszczasz nas! A Witold kupował swoim ukochanym kobietkom prezenty i, patrząc w ich rozpromienione oczy, był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.

I jak to się stało, że Gabrysia tak szybko wyrosła? Przecież jeszcze wczoraj dreptała przy nim, trzymając się jego dużej dłoni, gdy prowadził ją do przedszkola. I zadzierając jasną główkę, patrzyła na niego z dołu:

Tatusiu, jaki ty jesteś wielki! Kupisz mi misia? Tak? Patrzyła na niego tak, że czuł się wszechmocny! A teraz skończyła szkołę, poszła na zaoczne studia i zaczęła pracować. Sama podjęła decyzję jego wychowanie dało efekty. Powiedziała:

Tatusiu, czas, żebym była samodzielna. Praca od razu da mi doświadczenie, po co tracić czas. Witold znów był dumny z Gabrysi jaka ona była mądra.

I nagle wydarzyło się coś niezwykłego. Lilka upiekła ciasto, a w jej oczach było coś tajemniczego, jakby kryła jakąś wieść. Witold myślał, że może jego dziewczyny chcą go o coś poprosić prezent dla taty. Ale nie! Okazało się, że chodzi o coś, o czym Witold nawet nie myślał. Za wcześnie, Gabrysia dopiero skończyła dwadzieścia lat.

Tatusiu Gabrysia uśmiechnęła się, potem strzepnęła coś niewidzialnego z jego ramienia, jakby pyłek. Tatusiu, chcę was z mamą z kimś poznać, tylko nie denerwuj się. Adam jest bardzo miły, myślimy o złożeniu wniosku. Zaprosiłam Adama dziś na herbatę. O, właśnie dzwoni!

Lilka pierwsza podeszła, otworzyła drzwi: Dobry wieczór, proszę wejść, bardzo miło. Adam, a ja jestem Liliana Kowalska. A to tata Gabrysi, Witold Górski. Witold skinął głową, uścisnął dłoń Adama, a w jego ustach nagle zaschło.

Ten typ przyszedł zabrać jego córeczkę, jego Gabrysię, ot co! Obcy mężczyzna zabierze jego córkę, jego jedyną, z domu!

Inny głos, głos rozsądku, szepnął mu a czego się spodziewałeś? Nie chcesz, by twoja córka była szczęśliwa? Chłopak wydaje się porządny, mocny uścisk dłoni czy wolałbyś, żeby całe życie mieszkała z rodzicami?

Ale Witold nie chciał słuchać głosu rozsądku. Od razu uznał, że Adam nie jest godny jego Gabrysi, i koniec. I w jego głowie natychmiast zrodził się plan! Sprawdzi tego chłopaka, nie pozwoli skrzywdzić córki.

I oto, po kilku tygodniach, wreszcie się doczekał. Witold siedział w służbowym samochodzie pod domem Adama. Wieczorami, pod pretekstem pracy, już kilka razy podążał dyskretnie za chłopakiem, gdy ten odprowadzał Gabrysię do domu. Chciał się upewnić.

A jeśli ma inną? Albo coś jeszcze nie gra a potem będzie żałował, że oddał córkę w nieodpowiednie ręce. Przecież już złożyli wniosek, Gabrysia szyje suknię, z Lilka planują, kogo zaprosić na wesele.

I wreszcie Witold zobaczył, jak pod klatkę podszedł Adam z dziewczyną i małą dziewczynką. Pocałował tę kobietę, zabrał jej torbę i wziął dziecko za rękę. Wszyscy troje zniknęli za drzwiami! Oto masz!

Witold wiedział, że Adam nie jest tym, za kogo się podaje. Choć z drugiej strony ten chłopak już mu się nawet podobał. Wydawał się podobny do niego w młodości otwarty, szczery. Może na próżno dał się ponieść zawodowej podejrzliwości?

Gabrysia powitała ojca radośnie: Tatusiu, za tydzień nasz ślub! Dzisiaj z Adamem zamówiliśmy salę. Jestem taka szczęśliwa.

Witold patrzył na córkę i nie wiedział, co robić. Nagle poczuł wstyd, że śledził narzeczonego Gabrysi. A ona dodała:

Tatusiu, rodzice Adama przyjeżdżają jutro. Wieczorem wpadną się przywitać, a zatrzymają się u niego w domu. Dziś wieczorem miała przyjechać jego siostra z córeczką, Natalia z innego miasta. Mąż jest w delegacji, dołączy później.

Na weselu Witold tańczył z Lilką jak młodzieniec. Postanowił, że dość już podejrzeń to bez sensu, mieszać pracę z życiem prywatnym.

A rok później jego ukochana Gabrysia urodziła mu wnuka! Szymonka! Nowo upieczony dziadek nawet się rozpłakał oto jak się życie układa! Marzenia się spełniają. Teraz ma z kim porozmawiać po męsku, zająć się męskimi sprawami zięć Adam okazał się naprawdę wspaniałym