Dzień dobry, moja kochana.

Dzień dobry, kochanie.

On, jak zawsze, obudził się minutę przed budzikiem. Nawyk pozostały z wojska. Przewrócił się z łóżka na podłogę i, nie otwierając oczu, zrobił kilka pompek. Krew przyjemnie zaszumiała, spędzając resztki snu.
Pójdę obudzić chłopaków, Elu.

„Chłopaki” dziesięcioletni synowie-bliźniacy spali w sąsiednim pokoju. Dwie pomniejszone kopie ojca, z jednakowo uchylonymi ustami, jakby śnili ten sam sen.
Ogrzewanie w domu szwankowało całą noc, więc z porannym bieganiem postanowił nie ryzykować, nie budził ich wcześniej. Przyglądał się już mocnym sylwetkom swoich „chłopaków”.

W ich wieku był zupełnym przeciwieństwem chudziutki, niezgrabny, przygarbiony. Nieśmiały, co rówieśnicy brali za tchórzostwo. Nauka przychodziła mu łatwo, trudniej było znosić drwiny kolegów. Nie umiał oddawać, wiedział, że jest słabszy. Na wuefie starał się jak mógł, ale docinki nauczyciela zabijały cały zapał. Co do sekcji sportowych, matka była kategoryczna:
Nie po to urodziłam inteligentnego żydowskiego chłopca, żeby uczył się rozbijać nosy.

Nieśmiałość przeszkadzała i tu, więc marzenie o byciu silnym przegrało kolejną rundę. Zresztą matka rzadko okazywała charakter, głównie otaczała troską, czułością i ciepłem Od nadmiaru których uciekł zaraz po szkole do wojska. I wrócił po dwóch latach wysportowany, z perspektywami w sporcie. Delikatny, nieśmiały chłopiec stał się twardym kandydatem na mistrza w boksie. Co niestety zmartwiło matkę, a ucieszyło wykładowców akademii wychowania fizycznego, gdzie postanowił kontynuować karierę.

Studenckie lata to nowe życie: częste zawody, akademik, nowi przyjaciele. Pojawił się kolejny problem dziewczyny. Mimo sukcesów w boksie, nieśmiałość nie zniknęła. Zalecać się, zaprosić na randkę, nawet zagadać w dwadzieścia lat nie było łatwiej niż w dziesięć. Aż pojawiła się ona.

Ela była wschodzącą gwiazdą uczelni. Mistrzynią w skokach do wody, smukłą blondynką o zielonych oczach. Była inteligentna, uśmiechnięta, ale cicha, jakby nie z tego świata. Stąd przezwisko „Kosmitka”. Zaprzyjaźnili się od razu.

Było im łatwo razem. Godzinami chodzili, nie mówiąc słowa. Kibicowali sobie na zawodach. A po pierwszym pocałunku od razu jej się oświadczył.

„Ślub marsjan” świętowali cały rok. Lubili ich za łagodność, otwartość.

Rok później Ela wzięła akademik ciąża. On zaczął wieczorami dorabiać na Dworcu Gdańskim jako tragarz. Dziwne, ale wtedy po raz pierwszy poczuł, że jest silny. Nie przez ciężkie worki, ale przez myśl: da radę wszystko, utrzyma rodzinę, wychowa dzieci. Jest silny, i ma ją.

Ela bardzo się denerwowała, ale lekarz uspokajał, że ciąża przebiega dobrze, nawet żartował:
Mogę was zmartwić tylko jednym: jeśli nie lubicie dzieci, to będzie dwa razy gorzej będziecie mieć bliźniaków.

Nocami marzyli, jakimi będą ich dzieci, jakimi oni sami za lat, jaki dom kupią nad morzem Ale noc jest od marzeń.

W przeddzień porodu wzięła go za rękę, spojrzała w oczy i poprosiła:
Obiecaj mi, że cokolwiek się stanie, ich nie zostawisz

Najpierw osłupiał. Chciał się obrazić, ale widząc jej oczy, tylko skinął głową. Następnego dnia zaczęły się skurcze. Poród był długi, trudny. Prawie dobę była nieprzytomna, lekarze nie mogli znaleźć przyczyny krwotoku. A gdy znaleźli, było za późno.

Nie pamiętał, co działo się z nim tej nocy. Jak przez mgłę. Ocknął się nad ranem na Dworcu Gdańskim, leżąc w kałuży. Strasznie mdliło, bolała głowa. Alkohol wciąż krążył w żyłach, ale otrzeźwiła go jedna myśl: czekają na niego dwaj.

Skończył studia dobrze, ale na zawody już nie jeździł. Komitet sportowy przydzielił mu mieszkanie, do którego wprowadził się z „chłopakami”. Z początku pomagała matka, potem synowie podrośli i żyli we trójkę. Prowadził sekcje w CWKS, ale gdy chłopcy poszli do szkoły, zatrudnił się tam jako wuefista. Na Dworzec Gdański wciąż jeździł pensja nauczyciela była mała. Tylko worków już nie nosił, od kilku lat był kierownikiem zmiany.

Powoli wszystko się ułożyło, ale w sercu wciąż było ciężko: jakby chciał się wygadać, lecz bez Eli stał się niemową.

Próbowali go swatać przyjaciele. Ale nie mógł wytrzymać na randkach nawet godziny. Jedna spojrzeniem ją przypominała, druga poprawiała włosy jak ona

Zaczął nocami rozmawiać sam ze sobą. Złościł się, że mówi do niej, a nie czuje jej obok. Potem się przyzwyczaił. Dzielił się, radził. Tak i wczoraj chłopcy pochwalili się, że najlepiej napisali sprawdzian:
A ja im mówię, że mężczyźnie nie przystoi się chwalić. I że wstyd nie mieć piątek. A sam aż pękam z dumy. Dzielni z nas synowie. I mądrzy, i silni, i uczciwi Wiesz, mój trener w wojsku mawiał: „Odwaga to sztuka bać się, nie okazując strachu”. A ja boję się ich zbyt chwalić, pokazać słabość. Nawet że ich kocham nigdy nie powiedziałem Ale oni przecież wiedzą, Elu?

I tak ich wtedy żal ścisnął, łza niemal się zakręciła. Już wstał, by iść przytulić i powiedzieć, jak bardzo ich kocha Ale nie poszedł noc była, bał się ich budzić.

W kuchni zimno jak zwykle o poranku. Spojrzał na termometr za oknem: minus pięć. Dobra zima, sucha. Szkoda tylko, że śniegu brak. Za oknem starsza kobieta z drugiego piętra zamiata podwórko. Wydawało mu się, czy mówi do siebie? Do pokoju wpadają „chłopaki”. Starszy, ten, który urodził się pięć minut wcześniej, robi herbatę. Młodszy stawia patelnię dziś jego kolej gotować śniadanie.

Nagle jeden szturcha drugiego łokciem. Niepewnie podchodzą do ojca, obejmują i mówią:
Tato, wiemy, że czasem rozmawiasz z mamą Powiedz jej, że mało ją pamiętamy, ale bardzo, bardzo kochamy. I ciebie też, tato