– Niech ci będzie, nie wygonimy cię na czas święta. Przygotuj nam trzy sypialnie – moje siostry i siostrzenica zostaną na noc. Ty sama przenocujesz w kuchni.

No cóż, na święta cię nie wyrzucimy. Przygotuj trzy sypialnie moje siostry i siostrzenica zostaną na noc. Ty sobie śpisz w kuchni. Halino Stanisławo, a nie przyszło wam do głowy, że to ja jestem jedyną właścicielką tego domu? Mam nawet dokumenty. Więc nawet nie próbujcie się tu włamywać wywiozą was stąd z policją.

Dziś po pracy Walentyna miała w planie wstąpić do galerii handlowej. Za dwa tygodnie Nowy Rok. Dawna przyjaciółka, Kinga, zaprosiła ją do siebie.

Walentyna wiedziała, że zbierze się tam spore towarzystwo: córka gospodyni z mężem i dziećmi, siostra, studentka-siostrzenica.

Bywała u Kingi często i znała wszystkich. Dlatego chciała zawczasu kupić prezenty.

Wybieranie podarunków szło jej sprawnie, a wręczanie sprawiało przyjemność. Już teraz wyobrażała sobie, jak będzie krążyć między udekorowanymi światełkami półkami, przyglądać się, wybierać, obserwować, jak sprzedawczyni pakuje zakupy w błyszczący papier.

Nastrojowi jednak szybko przyszedł koniec, gdy tylko wyszła na ulicę przy samochodzie czekała na nią Renata, siostra byłego męża.

Wala, cześć! przywitała się Renata. Co tak długo? Zamarzłam już na kość.

Dzień dobry, Renato. Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć.

Dlaczego? W końcu rodzina odparła Renata. Przynajmniej przez dwadzieścia lat nią byliśmy.

Na szczęście już nie jesteśmy odpowiedziała Walentyna i sięgnęła po kluczyki.

Ale Renata ją zatrzymała.

Posłuchaj, Walu, mam do ciebie prośbę. A właściwie nie tylko ja cała rodzina.

Jakiej rodziny, Renato? Już od roku nie mam z wami nic wspólnego. Więc żadnych próśb słuchać nie zamierzam powiedziała Walentyna.

Nie, tylko posłuchaj. Nie wiem, jak się z Miłoszem podzieliliście majątkiem, ale mama nadal uważa, że dom, w którym mieszkasz, należy do naszej rodziny.

Kupowaliście go razem, a on przez dziesięć lat go urządzał. Całą rodziną spotykaliście się tam na Nowy Rok i majówki. A teraz co?

Mama planowała na swoje urodziny w maju zrobić zjazd rodziny w domu, nakryć stoły na werandzie, jak zawsze. A ty nas nie wpuściłaś. Wyjechałaś niewiadomo gdzie.

Nie rozumiem, po co mi to wszystko opowiadasz? spytała Walentyna. Pojechałam do przyjaciółki. Zachciało mi się i pojechałam. Przepraszam, że was nie spytałam.

I zapomnijcie o waszych rodzinnych zasiadkach w moim domu. Gdy się z Miłoszem rozwodziliśmy, ustaliliśmy tak: mieszkanie, auto i garaż jemu, dom mnie. I od razu to spisaliśmy. Więc teraz możecie się zbierać u Miłosza. Koniec.

Walu, mama prosi, żeby pozwoliła zaprosić gości na trzydziestego pierwszego, jak dawniej. Ludzi będzie sporo nawet nie mamy gdzie wszystkich ułożyć powiedziała Renata.

Halina Stanisława *prosiła*? Dziwne! Nie uwierzę! Przez dwadzieścia lat tylko żądała i wytykała mi błędy. A nagle prosi. Renato, przekaż jej, że się nie zgadzam. A dla rodziny wynajmijcie pokoje w hotelu.

Walentyna wsiadła do auta. Na zakupy już nie miała ochoty. Kupię jutro pomyślała i ruszyła do domu.

Z Miłoszem byli razem prawie dwadzieścia lat. Dom, o którym teraz mówiła Renata, kupili dziesięć lat temu.

Rok temu mężczyzna oświadczył, że w czterdziestce pięć życie się nie kończy i że dalej będzie je budował ze swoją urodziwą, młodziutką asystentką.

Walentyna nie zatrzymywała go, ale też nie dała się ograbić. Dom i oszczędności zostały przy niej, mąż dostał dwupokojowe mieszkanie, Toyotę Camry i garaż.

Ponieważ na jej utrzymaniu została córka-studentka, Miłosz nie upominał się o wspólne konto.

Kilka dni temu Ola zadzwoniła i powiedziała, że Nowy Rok spędzi w akademiku.

Mamo, nie masz do mnie żalu? spytała. Na całe ferie przyjadę do domu.

Po tym Walentyna przyjęła zaproszenie Kingi. W jej towarzystwie nie będzie się nudzić.

Znając Renatę, wiedziała, że to jeszcze nie koniec tak łatwo jej nie odpuszczą. I nie myliła się.

Tego samego wieczoru zadzwoniła była teściowa:

Walentyno, nie uważasz, że za dużo sobie pozwalasz? Bezczelnie zawłaszczyłaś dom Miłosza, a teraz myślisz, że nic nie zrobimy?

Więc masz: ten Nowy Rok całą rodziną spędzimy w NASZYM domu! Tam, gdzie mój syn łaskawie pozwolił ci mieszkać. Zrozumiałaś?

No cóż, na święta cię nie wyrzucimy. Przygotuj trzy sypialnie moje siostry i siostrzenica zostaną na noc. Ty sobie śpisz w kuchni.

Halino Stanisławo, a nie przyszło wam do głowy, że to ja jestem jedyną właścicielką tego domu? Mam nawet dokumenty. Więc nawet nie próbujcie się tu włamywać wywiozą was stąd z policją.

Zobaczymy, kto kogo wywiezie! W każdym razie, przygotuj pokoje, jedzenie przywieziemy, więc ulga gotować nie musisz. I nie sprzeciwiaj się, bo ten Nowy Rok zapamiętasz na całe życie!

Zdaje się, że przez ten rok matka Miłosza kompletnie oszalała pomyślała Walentyna.

Halina Stanisława nigdy nie była gołąbkiem pokoju, ale dzisiejsze wystąpienie zaskoczyło byłą synową. Czy ta kobieta naprawdę myśli, że Walentyna się przestraszy i rzuci spełniać jej rozkazy?

Dawniej uchodziła w ich rodzinie za najlepszą synową dwie pozostałe pogodziły się z dyktaturą teściowej.

Teraz, po rozwodzie, słowa byłej teściowej budziły w Walentynie tylko zdumienie: na co oni liczą?

Tymczasem w mieszkaniu Haliny Stanisławy powstawał plan.

Renato, ty z Jackiem zajmijcie się zakupami. Trzeba kupić wszystko z wyprzedzeniem. Gotować zaczniemy wieczorem trzydziestego i rano trzydziestego pierwszego.

Zimne nóżki i gorące dania nasza sprawa. Świetlana i Olga sałatki. Wszystko spakujemy do pojemników, a zastawę weźmiemy u Walki wiem, że zostały jej dwa komplety. Miłosz przy przeprowadzce nie zabrał.

Mamo, a jeśli się uprze i nas nie wpuści? spytała Renata.

Niech spróbuje! Będzie nas dwanaście osób czyli ca