Kuźma – Przygoda, Która Zachwyci Całą Rodzinę!

Kizia

Wesele się skończyło, goście się rozjechali, a córka wyprowadziła się do męża. W mieszkaniu zrobiło się pusto. Po tygodniu męczenia się w ciszy, postanowiliśmy z żoną kupić zwierzę. Chcieliśmy, żeby było godnym zastępstwem dla córki i nie pozwoliło zaniknąć rodzicielskim odruchom: karmienia, tresowania, wyprowadzania na spacery i sprzątania czyichś nieczystości. Miałem też nadzieję, że w przeciwieństwie do córki, zwierzę nie będzie się odgryzać, kraść moich papierosów ani szperać nocą w lodówce. Nie zdecydowaliśmy jeszcze, co kupimy, zamierzaliśmy wybrać na miejscu.

W niedzielę poszliśmy na giełdę zoologiczną. Przy wejściu sprzedawano sympatyczne świnki morskie. Spojrzałem pytająco na żonę.
Nie ucina. Nasza była lądowa.

Rybki były ciche, a papugi, przypominające córkę kolorem i gadatliwością, wywoływały u żony alergię na ptasi puch. Spodobała mi się małpka jej grymasy przypominały córkę w okresie dojrzewania. Ale żona zagroziła, że położy się między nami jak trup, więc musiałem ustąpić. W końcu z małpą znaliśmy się ledwie pięć minut, a do żony już się przyzwyczaiłem.

Zostały psy i koty. Psy trzeba ciągle wyprowadzać, a z kotami dużo zachodu kiepsko widzę siebie jako sprzedawcę kociąt pod metrem. Więc kot.

Naszego Kota poznaliśmy od razu. Leżał w akwarium z pleksi, otoczony niesfornymi kociętami. Maluchy wtykały mokre noski w jego puszysty brzuch i sennie przebierały łapkami. Kot spał. Na akwarium wisiała tabliczka: „Kizia”. Sprzedawczyni opowiedziała wzruszającą historię o trudnym kocim dzieciństwie. O tym, jak dorastająca z nim suka o mało go nie zagryzła i biedak stracił miejsce w mieszkaniu.

Wyglądem nasz wybranek był rasowym persem o pięknym szarym umaszczeniu. Ale dokumentów, potwierdzających, że spłaszczony nos to nie uraz, a cecha rasy, nie było. Według tych zaginionych papierów, kota oficjalnie nazywano „Cezar”, ale reagował na „Kizia”. I tak go kupiliśmy.

Do domu dotarliśmy bez problemów Kizia całą drogę cicho chrapał pod siedzeniem. Już w klatce schodowej, znając mój stosunek do okaleczania, żona z przekąsem spytała:
Na pewno nie jest wykastrowany?

Zesztywniałem. Nie dlatego, że źle traktuję mniejszości, ale wykastrowany kocur przypomina mi Quasimodo okrutnie okaleczonego przez ludzi. Rozłożyłem Kizię na podłodze i przeprowadziłem szybki przegląd urologiczny. W półmroku klatki schodowej owłosione kocie genitalia były niewidoczne, a cały puszysty brzuch pokryty był kołtunami. Próbowałem wywołać w sobie uczucia zoofila i przesunąłem ręką po kociej kroczy. Kot zawył, ale wyposażenie, zdaje się, było na miejscu.

Tego dnia z rewizją lodówki wpadła córka. Zobaczywszy Kizię, zostawiła nadgryziony tort i rzuciła się na zwierzę. Razem z matką wepchały go do wanny i wymyły szamponem dla dzieci. Potem owinęły go w pieluchę i, wycierając moim ręcznikiem (czemu akurat moim?), wysuszyły suszarką.

Kizia, już prezentujący się godnie, pozwolił żonie wyczesać kołtuny. Kot nieznośnie pomrukiwał. Nie przeszkadzałem im i z piwem wyszedłem do kuchni.

Idylla w pokoju prysła rozdzierającym miaukiem i łomotem. Rozległ się dźwięk tłuczonego szkła i wycie. Odstawiłem butelkę i ruszyłem na ratunek. Żona siedziała na kanapie, kołysząc się w rytm własnego zawodzenia, z podrapanymi do krwi rękami na kolanach. Obok leżały nożyczki i kłęby kociej sierści. Z córką skupiliśmy się wokół poszkodowanej.
Co się stało?

Żona spojrzała na nas smutnymi oczami i znów zawyła:
Jaj-ja-ja!
Jakie jaja?
Od-od-oderwały się!
Skąd?
Od kota-a-a!

Nie jestem lekarzem, ale mam pewność, że takie rzeczy tak po prostu nie odpadają. Zwłaszcza u kotów.

Długo i bezskutecznie próbowaliśmy zrozumieć, co się wydarzyło. Z natury jestem łagodny, więc strasznie chciałem udusić żonę. Zawsze mam ochotę zabić zawodzącą kobietę. Z współczucia. Jak ciężko rannego żołnierza, by nie cierpiała i nie rozdzierała serc innym.

W końcu żona otworzyła zaciśnięte pięści. Na zakrwawionych dłoniach leżały dwa puszyste kłębki. Szara sierść lśniła kroplami krwi. Okazało się, że gdy żona wycinała kołtuny między tylnymi łapami, kot szarpnął się. A ona, celując nożyczkami w kłąb sierści, przez przypadek odcięła to, co tam trafiło. A trafiły, jak twierdziła, właśnie jaja.

Przez łzy i ciągłe smarkanie udało się zrozumieć, że kot ryknął z bólu i schował się pod kanapą, wcześniej drapiąc żonę do krwi. I oczywiście po drodze rozbił wazon. Gdyby mnie tak potraktowano, odgryzłbym głowę i zdemolował całe mieszkanie. Powiedziałem to żonie. Znów zaczęła wyć.

Z córką uzbroiliśmy się w mopa i położyliśmy na podłodze. Pod kanapą, w najciemniejszym zakątku, świeciły bursztynowe oczy nowo narodzonego kura