Jelenie nawet nie przyszło jej do głowy, by zaproponować Sergiuszowi wspólne zamieszkanie. Randki to jedno, a życie pod jednym dachem – zupełnie co innego.

Helena nawet nie myślała zapraszać Sergiusza, by zamieszkał z nią. Spotykać się to jedno, ale żyć razem to zupełnie co innego. W sobotę czekała na niego, jak zwykle, na wspólny spacer. Gdy otworzyła drzwi, oniemiała stał przed nią z dwiema ogromnymi walizkami.

Helena siedziała w fotelu i przeglądała zdjęcia w telefonie. Oto oni z Sergiuszem w parku, karmią kaczki, oto spacerują alejkami, a tu ich wspólna wycieczka na grzyby. Pół roku znajomości minęło jak sen.

Poznali się na portalu randkowym. Ona ma sześćdziesiąt jeden lat, on sześćdziesiąt trzy. Oboje po rozwodach, dorosłe dzieci mieszkają osobno.

Sergiusz od razu jej się spodobał inteligentny, oczytany, z poczuciem humoru. Nie szukał matki dla swoich dzieci ani gospodyni do domu. Po prostu chciał rozmawiać z ciekawą kobietą.

Spotykali się dwa, trzy razy w tygodniu. Chodzili do teatru, na wystawy. Kawiarnie, spacery po mieście, wyjazdy na działkę do jej przyjaciółki. Helenie podobała się taka relacja bez zobowiązań, ale z bliskością.

Helu, opowiedz, jak żyjesz pytał Sergiusz na początku znajomości.

Spokojnie, cicho. Mieszkam sama od pięciu lat, przywykłam.

Nie jest ci nudno?

Czasem. Ale mam przyjaciółki, córki mnie odwiedzają. A teraz mam jeszcze ciebie.

Miło to słyszeć.

Po rozwodzie Sergiusz wynajmował kawalerkę w starym budynku. Narzekał, że właścicielka kapryśna, remontu nie robi, a czynsz podwyższa regularnie.

Ale cóż poradzić mówił. Własnego mieszkania nie mam. Po rozwodzie wszystko zostało u byłej żony. Rodzice kupili jej mieszkanie, a że ja tam remonty robiłem za własne pieniądze, nikt mi tego nie zwróci.

Nie myślałeś o kupnie czegoś dla siebie?

Skąd wziąć tyle pieniędzy?

Helena rozumiała. Mieszkała w trzy pokojowym mieszkaniu w dobrej dzielnicy zarobiła na nie całe życie. Córki dawno wyprowadziły się, więc miejsca było pod dostatkiem.

Ale nigdy nie przyszło jej do głowy, by zaprosić Sergiusza do siebie. Spotykać się to jedno, żyć razem to zupełnie inna sprawa.

W sobotę czekała na niego na spacer. Gdy otworzyła drzwi, zobaczyła go z dwiema walizkami.

Sergiuszu, co się stało? zapytała.

Helu, mogę wejść? Wszystko wyjaśnię.

Przeszli do pokoju. Zostawił walizki w przedpokoju i usiadł na kanapie.

Rozumiesz, właścicielka sprzedaje mieszkanie. Dała mi tydzień na wyprowadzkę.

I co teraz?

Teraz nie mam gdzie mieszkać. Nowego lokum nie znajdę od ręki, a pieniędzy brak.

Helena zaczęła rozumieć, do czego zmierza.

Helu, pomyślałem jesteśmy ze sobą od pół roku, znamy się dobrze. Może spróbujemy żyć razem?

Razem? powtórzyła.

No tak. Masz trzy pokoje, miejsca pod dostatkiem. Nie będę ciężarem pracuję, na zakłady będę się składał.

Sergiuszu, ale nigdy o tym nie rozmawialiśmy.

Po co było gadać wcześniej? Życie samo wszystko podpowiedziało.

Poczuła dezorientację. Nie była gotowa na taki zwrot.

Muszę to przemyśleć.

Co tu myśleć? Przecież się kochamy.

Kochać i mieszkać razem to różne rzeczy.

Dlaczego różne? W naszym wieku czas się określić.

Określić w czym?

W relacji. Skoro się spotykamy, powinniśmy być razem.

Helena spojrzała na walizki w przedpokoju. Wyszło na to, że Sergiusz już podjął decyzję za nią.

A jeśli nie chcę?

Nie chcesz szczęścia?

Nie chcę, by ktoś przyjeżdżał z rzeczami bez pytania.

Helu, nie gniewaj się. Nie chciałem źle. Po prostu tak wyszło.

Nic nie wychodzi. Ludzie sami to robią.

Co masz na myśli?

Że najpierw trzeba było porozmawiać, a potem pakować walizki.

Sergiusz zamilkł, ważąc słowa.

Dobrze. Więc porozmawiajmy teraz. Proponuję, byśmy zamieszkali razem.

A ja odmawiam.

Dlaczego?

Bo lubię żyć sama. Lubię nasze spotkania, ale mieszkać razem nie chcę.

Ale dlaczego? Przecież pasujemy do siebie.

Pasujemy na randki, spacery, wyjazdy. Ale nie na wspólne życie.

Jaka różnica?

Różnica jest taka, że codzienność to nawyki, porządek, kompromisy.

No i co? Można się dostosować.

Właśnie o to chodzi nie chcę się dostosowywać. Jest mi dobrze, jak jest.

Sergiusz wyglądał na przygnębionego.

Helu, a jeśli oświadczę się?

Po co?

Jak to po co? Żeby było oficjalnie.

Małżeństwo nic nie zmieni. Nadal nie chcę mieszkać razem.

Więc jaki sens mają nasze relacje?

Ten sam co zawsze. Spotykamy się, rozmawiamy, spędzamy czas.

I co dalej?

Dalej będziemy się spotykać.

To niepoważne!

Dla mnie w sam raz.

A dla mnie nie. Chcę stabilizacji.

Jakiej stabilizacji? spytała Helena, siadając naprzeciw.

Normalnej. Rodzinnej. Budować plany, jeść razem śniadania.

Ja nie chcę jeść śniadań z kimś codziennie. Nie chcę się dostosowywać.

Ale jesteś sama!

Nie jestem sama. Mam córki, przyjaciółki, mam ciebie. Samotność a życie w pojedynkę to nie to samo.

Nie rozumiem różnicy.

Różnica jest taka, że teraz wybieram, kiedy i z kim się widzę. Gdybyśmy mieszkali razem, wyboru by nie było.

Helu, w naszym wieku trzeba myśleć, kto będzie w starości przy nas.

Myślę. Ale nie musi to być mężczyzna.

To kto?

Córki, opiekunka, pomoc społeczna. Są rozwiązania.

Ale to nie to samo!

Dla ciebie nie. Dla mnie wystarczy.

Sergiusz wstał i przeszedł się po pokoju.

Więc proponujesz mi dalej wynajmować i widywać się w weekendy?

Proponuję, byś żył tak, jak chcesz. A spotykali się będziemy, gdy oboje będziemy mieli na to ochotę.

A jeśli nie stać mnie na czynsz?

To twój problem, nie mój.

To okrutne, Helu.

Ale uczciwe. Nie