Dzień dobry, moja najdroższa.

Dzień dobry, kochanie.

Dzień dobry, kochanie.

Obudził się, jak zawsze, minutę przed alarmem. Armia nauczyła go tej precyzji. Przetoczył się z łóżka na podłogę i, nie otwierając oczu, zrobił kilka pompek. Krew zaczęła szybciej krążyć, rozganiając resztki snu.

Pójdę obudzić chłopaków, Lenka.

Chłopaki dziesięcioletni synowie-bliźniacy spali w sąsiednim pokoju. Dwie miniaturowe kopie ojca, z lekko otwartymi ustami, jakby oglądali ten sam sen.

Ogrzewanie w domu znów szwankowało, więc z porannym bieganiem postanowił nie ryzykować. Nie spieszył się z ich budzeniem. Przyglądał się już mocniejszym sylwetkom swoich chłopaków.

On w ich wieku był zupełnym przeciwieństwem chuderlawy, niezdarny, przygarbiony. Nieśmiały, co rówieśnicy odbierali jako tchórzostwo. Nauka przychodziła łatwo, znacznie trudniej znosił docinki kolegów. Nie umiał się bronić; wiedział, że jest słabszy. Na wuefie dawał z siebie wszystko, ale drwiny nauczyciela zabijały cały zapał. Co do sekcji sportowych, mama była stanowcza:

Nie po to urodziłam inteligentnego żydowskiego chłopca, żeby teraz uczył się rozbijać nosy.

Nieśmiałość przeszkadzała i tu, więc marzenie o byciu silnym przegrało kolejną rundę. Zresztą, mama rzadko okazywała charakter głównie otaczała go troską, czułością i ciepłem… Od nadmiaru których uciekł prosto po maturze do wojska. Dwa lata później wrócił jako wysportowany, obiecujący zawodnik. Delikatny, nieśmiały chłopiec stał się mocnym kandydatem na mistrza Polski w boksie. Na rozpacz matki i radość Akademii Wychowania Fizycznego, postanowił kontynuować karierę.

Studia otworzyły nowe życie: zawody, akademik, nowi znajomi. Pojawił się kolejny problem dziewczyny. Mimo sukcesów w ringu, nieśmiałość nie zniknęła. Umówić się, zagadać, nawet spojrzeć kobiecie w oczy w wieku dwudziestu lat było równie trudne, co w dziesięciu. Aż pojawiła się ona.

Lenka była gwiazdą uczelni. Mistrzyni w skokach do wody, smukła blondynka o zielonych oczach. Mądra, uśmiechnięta, ale jakby nie z tego świata. Stąd przydomek Kosmitka. Zaprzyjaźnili się od razu.

Było im łatwo razem. Godzinami chodzili, nie mówiąc słowa. Kibicowali sobie na zawodach. Po pierwszym pocałunku od razu jej się oświadczył.

Ślub kosmitów świętowali cały rok. Lubili ich za pogodę ducha i otwartość.

Rok później Lenka wzięła akademik ciąża. On zaczął wieczorami dorabiać na Dworcu Gdańskim jako magazynier. Dziwne, ale właśnie wtedy po raz pierwszy poczuł się silny. Nie przez ciężkie worki, ale przez pewność, że da radę. Utrzyma rodzinę, wychowa dzieci. Jest silny, a ona przy nim.

Lenka bardzo się denerwowała, ale lekarz uspokajał, że ciąża przebiega idealnie, nawet żartował:

Mogę was zmartwić tylko jednym: jeśli nie lubicie dzieci, to będzie dwa razy gorzej będziecie mieć bliźniaki.

Nocami marzyli, jakimi będą ich dzieci, jak oni sami za kilkadziesiąt lat, jaki dom kupią nad morzem… Ale noc jest po to, by marzyć.

W przeddzień porodu złapała go za rękę i, patrząc prosto w oczy, poprosiła:

Obiecaj mi, że cokolwiek się stanie, nie zostawisz ich…

Najpierw oniemiał. Chciał się obrazić, ale widząc jej wzrok, tylko skinął głową. Następnego dnia zaczęły się skurcze. Poród był długi, trudny. Prawie dobę była nieprzytomna, lekarze nie mogli zatamować krwawienia. Gdy w końcu znaleźli przyczynę, było za późno.

Nie pamięta, co działo się z nim tej nocy. Jak przez mgłę. Ocknął się nad ranem na Dworcu Gdańskim, leżąc w kałuży. Głowa pękała, żołądek się przewracał. Alkohol jeszcze krążył w żyłach, ale otrzeźwiła go jedna myśl: czekają na niego dwaj synowie.

Skończył studia dobrze, ale na zawody już nie jeździł. Dostał mieszkanie od klubu, do którego wprowadził się z chłopakami. Na początku pomagała matka, potem synowie podrośli i radzili sobie we trójkę. Prowadził sekcje bokserskie w Legii, ale gdy chłopcy poszli do szkoły, zatrudnił się tam jako wuefista. Na Dworzec Gdański wciąż jeździł pensja nauczyciela WF-u to nie kokosy. Tyle że worków już nie nosił, od kilku lat był brygadzistą.

Życie się jakoś ułożyło, ale w środku wciąż było ciężko: czasem chciał się komuś wygadać, a bez Lenki czuł się jak niemy.

Przez jakiś czas znajomi próbowali go wyswatać. Ale nie wytrzymywał nawet godziny na randce. Jedna spojrzeniem przypominała Lenkę, druga poprawiała włosy tak jak ona…

W końcu zaczął rozmawiać z nią nocami. Złościł się, że tylko mówi, a nie czuje jej obok. Potem się przyzwyczaił. Dzielił się wszystkim, pytał o radę. Tak jak wczoraj chłopcy pochwalili się, że najlepiej w klasie napisali sprawdzian:

A ja im mówię, że mężczyźnie nie wypada się chwalić. I że wstyd nie mieć piątek. A sam się rozpieram z dumy. Zuch