Kotek Kuźma

**Dziennik, 15 maja**

Ślub córki już za nami, goście się rozjechali, a nasza dziewczyna wyprowadziła się do męża. W mieszkaniu zrobiło się pusto. Po tygodniu męczącej ciszy z żoną postanowiliśmy kupić zwierzę. Chcieliśmy, żeby choć trochę zastąpiło nam córkę i nie pozwoliło wygasnąć rodzicielskim odruchom karmienia, tresowania, wyprowadzania na spacery i sprzątania czyichś nieczystości. Miałem też nadzieję, że w przeciwieństwie do córki zwierzak nie będzie się odgryzać, podkradać moich papierosów ani szperać w lodówce po nocach. Nie zdecydowaliśmy jeszcze, co kupimy mieliśmy wybrać na miejscu.

W niedzielę wybraliśmy się na giełdę zoologiczną. Przy wejściu sprzedawano śliczne świnki morskie. Spojrzałem pytająco na żonę.

Nie, nasza była lądowa odparła stanowczo.

Ryby były zbyt ciche, a papugi, hałaśliwe i kolorowe, wywoływały u żony alergię na ptasie pióra. Spodobała mi się małpka jej miny przypominały córkę w okresie dojrzewania. Ale żona zagroziła, że położy się między nami jak nieboszczyk, więc musiałem odpuścić. W końcu z małpą znaliśmy się ledwie pięć minut, a do żony zdążyłem się przyzwyczaić.

Zostały psy i koty. Psy wymagają ciągłych spacerów, a z kotami masa zachodu jakoś kiepsko widziałem siebie w roli handlarza kociąt pod metrem. Więc kot.

Naszego Kota poznaliśmy od razu. Leżał w plastikowym transporterze, otoczony niesfornymi kociętami. Maluchy wtykały mokre noski w jego puszysty brzuch i sennie przebierały łapkami. Kot spał. Na klatce wisiała tabliczka: Kubuś. Sprzedawczyni opowiedziała wzruszającą historię o jego ciężkim dzieciństwie jak dorastający razem z nim pies niemal go nie zagryzł i jak biedak stracił miejsce w domu.

Wyglądem nasz wybranek był rasowym persem o pięknym szarym umaszczeniu. Ale nie miał dokumentów potwierdzających, czy spłaszczony nos to cecha rasy, czy skutek urazu. Zgodnie z zaginionymi papierami oficjalnie nazywał się Hrabia, ale bez problemu reagował na Kubuś. Kupiliśmy go.

Do domu dotarliśmy bez problemów Kubuś całą drogę cichutko chrapał pod siedzeniem. Już w klatce schodowej, znając mój stosunek do okaleczania, żona z przekąsem spytała:

Jesteś pewien, że nie jest wykastrowany?

Zmarszczyłem brwi. Nie dlatego, że mam coś do mniejszości seksualnych, ale wykastrowany kot przypominał mi Quasimoda okrutnie okaleczonego przez ludzi. Rozłożyłem Kubusia na podłodze i przeprowadziłem wstępne badanie urologiczne. W półmroku klatki schodowej owłosione kocie genitalia były niewidoczne, a cały puszysty brzuch pokrywały kołtuny. Próbując obudzić w sobie uczucia zoofila, przesunąłem ręką po kociej krocze. Kot zawył, ale wydawało się, że wyposażenie było na miejscu.

Tego dnia z rewizją lodówki zawitała do nas córka. Zobaczywszy Kubusia, porzuciła nadgryziony tort i rzuciła się na zwierzaka. Razem z matką wepchnęły go do wanny i wymyły dziecięcym szamponem. Potem owinęły go w ręcznik (mój, oczywiście) i wysuszyły suszarką.

Gdy Kubuś odzyskał godny wygląd, żona zaczęła go czesać, wycinając kołtuny. Kot niezadowolony pomrukiwał. Nie przeszkadzałem im i z piwem usunąłem się do kuchni.

Idylla w pokoju pękła wraz z przeraźliwym miauknięciem i łomotem. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła i wycie. Odstawiłem butelkę i ruszyłem na odgłos. Żona siedziała na kanapie, kołysząc się w rytm własnego zawodzenia, z rękami pokrytymi krwawiącymi zadrapaniami. Obok leżały nożyczki i kłębki kociej sierści. Z córką otoczyliśmy poszkodowaną.

Co się stało?

Żona spojrzała na nas smutnymi oczami i znaw zawyła:

Jaj-ja-a-a!

Jakie jaja?

Od-od-oderwały się!

Gdzie?

Od kota-a-a!

Nie jestem lekarzem, ale mam silne przeczucie, że takie rzeczy tak po prostu nie odpadają. Zwłaszcza u kotów.

Długo i bezskutecznie próbowaliśmy zrozumieć, co się wydarzyło. Z natury jestem dobrym człowiekiem, więc strasznie chciałem udusić ukochaną. Zawsze mam ochotę zabić płaczącą kobietę z współczucia. Jak ciężko rannego żołnierza, żeby nie cierpiała i nie rozdzierała serc innym swoim jękiem.

W końcu żona rozwarła zaciśnięte dotąd pięści. Na zakrwawionych, mokrych od łez dłoniach leżały dwa puszyste kłębki. Szara sierść lśniła kroplami krwi. Okazało się, że gdy żona wycinała kołtuny między tylnymi łapami, kot szarpnął się. Ona, mierząc nożyczkami w kępę sierści, przez przypadek ścięła to, co znalazło się na linii cięcia. A według niej były to właśnie jaja.

Przez łzy i cieknący katar udało się zrozumieć, że kot wrzasnął z bólu i schował się pod kanapą, uprzednio zdrapując żonie ręce do krwi. Po drodze rozbił też wazon. Gdybym był na jego miejscu, za takie traktowanie odgryzłbym głowę i zdemolował całe mieszkanie. O czym poinformowałem żonę. Znów zawyła.

Z córką uzbroiliśmy się w mopa i położyliśmy na podłodze. Pod kanapą, w najdalszym zakur