Dzień dobry, kochanie.

Dzień dobry, kochanie.

On, jak zawsze, obudził się minutę przed dzwonkiem budzika. Nawyk pozostały po wojsku. Przewrócił się z łóżka na podłogę i, nie otwierając oczu, zrobił kilka pompek. Krew przyjemnie zaszumiała, odpędzając resztki snu.

Pójdę obudzić chłopaków, Len.

Chłopacy dziesięcioletni synowie-bliźniacy śpią w sąsiednim pokoju. Dwie pomniejszone kopie ojca, z jednakowo uchylonymi ustami, jakby oglądali ten sam sen.

Ogrzewanie w domu całą noc szwankowało, więc z porannym bieganiem postanowił nie ryzykować, nie budził ich wcześniej. Zatrzymał się, przyglądając się już wysportowanym sylwetkom swoich chłopaków.

On w ich wieku był zupełnym przeciwieństwem: chudy, niezgrabny, przygarbiony. Nieśmiały, co rówieśnicy odbierali jako tchórzostwo. Nauka przychodziła mu łatwo, trudniej znosił docinki kolegów. Nie umiał się bronić; wiedział, że jest słabszy. Na wuefie starał się jak mógł, ale drwiny nauczyciela zabijały całą motywację. Jeśli chodzi o sekcje sportowe, mama była stanowcza:

Nie po to urodziłam inteligentnego żydowskiego chłopca, żeby teraz uczył się rozbijać nosy.

Nieśmiałość przeszkadzała i tu, więc marzenie o byciu silnym przegrało kolejną rundę. Generalnie mama rzadko okazywała charakter, głównie otaczała troską, czułością i ciepłem Od nadmiaru których uciekł zaraz po szkole do wojska. Po dwóch latach wrócił wysportowany i obiecującym sportowcem. Delikatny, nieśmiały żydowski chłopiec zamienił się w twardego kandydata na mistrza sportu w boksie. Co, ku rozpaczy matki i radości uczelni wychowania fizycznego, postanowił kontynuować.

Studenckie lata otworzyły nowe życie: częste zawody, akademik, nowi przyjaciele. Pojawił się nowy problem dziewczyny. Mimo sukcesów w boksie, naturalna nieśmiałość nie zniknęła. Zalecać się, zaprosić na randkę, nawet zagadać do dziewczyny w wieku dwudziestu lat nie było łatwiej niż w dziesięciu. Aż pojawiła się ona.

Helena była wschodzącą gwiazdą uczelni. Mistrzyni w skokach do wody, smukła blondynka o zielonych oczach. Mądra, uśmiechnięta, ale cicha, jakby nie z tego świata. Dlatego nazywano ją Kosmitką. Zaprzyjaźnili się od razu.

Było im łatwo razem. Chodzili godzinami, nie mówiąc słowa. Kibicowali sobie na zawodach. A po pierwszym pocałunku od razu jej się oświadczył.

Ślub kosmitów świętowali cały rocznik. Lubili ich za łagodność i otwartość.

Rok później Lena wzięła urlop dziekański ciąża. On wieczorami jeździł na Dworzec Wschodni, dorabiając jako tragarz. Dziwne, ale właśnie wtedy po raz pierwszy poczuł, że stał się silny. Nie przez ciężkie worki, ale przez świadomość, że da radę. Utrzyma rodzinę, wychowa dzieci. Jest silny, i ma ją.

Lena bardzo się denerwowała, ale lekarz uspokajał, że ciąża przebiega dobrze, nawet żartował:

Mogę was zmartwić tylko jednym: jeśli nie lubicie dzieci, to będziecie mieli podwójny kłopot urodzą się bliźniaki.

Nocami marzyli, jakimi będą ich dzieci, jakimi oni sami za lata, jaki dom kupią nad morzem Ale noc jest od marzeń.

W przeddzień porodu złapała go za rękę i, patrząc w oczy, poprosiła:

Obiecaj mi, że cokolwiek się stanie, nie zostawisz ich

Najpierw zaniemówił. Chciał się obrazić, ale widząc jej spojrzenie, tylko skinął głową. Następnego dnia zaczęły się skurcze. Poród był długi, trudny. Prawie dobę była nieprzytomna, lekarze nie mogli znaleźć przyczyny krwotoku. Gdy wreszcie ją znaleźli, było za późno.

Nie pamięta, co działo się z nim tej nocy. Wszystko jak we mgle. Ocknął się nad ranem na Dworcu Wschodnim, leżąc w kałuży. Strasznie mdliło, bolała głowa. Alkohol wciąż krążył w żyłach, ale otrzeźwiła go jedna myśl: czekają na niego dwaj synowie.

Dobrze skończył studia, ale na zawody już nie jeździł. Komitet sportowy przydzielił mu mieszkanie, do którego wprowadził się z chłopakami. Na początku pomagała matka, potem synowie podrośli i żyli we trzech. Prowadził sekcje sportowe w CWKS, ale gdy chłopcy poszli do pierwszej klasy, zatrudnił się w ich szkole. Na Dworzec Wschodni wciąż jeździł pensja wuefisty nie wystarczała. Tyle że worków już nie nosił, od kilku lat był brygadzistą.

Powoli wszystko się ułożyło, ale w sercu wciąż było ciężko: jakby chciał się wygadać, ale bez Leny stał się niemową.

Przez jakiś czas przyjaciele próbowali go z kimś poznajomić. Ale nie mógł wytrzymać nawet godziny na randkach. Jedna spojrzeniem przypominała Lenę, druga poprawiała włosy tak jak ona

Zaczął więc nocami rozmawiać sam ze sobą. Złościł się, że mówi do niej, a nie czuje jej obok. Potem się przyzwyczaił. Dzielił się, radził. Tak i wczoraj chłopcy pochwalili się, że najlepiej napisali sprawdzian:

A ja im mówię, że mężczyźnie nie wypada się chwalić. I że wstyd nie mieć piątek. A sam się rozpieram z dumy. Dobrzy z nas chłopcy, Len. I mądrzy, i silni, i uczciwi Wiesz, mój trener w wojsku mówił: odwaga to sztuka ukrywania strachu. A ja boję się ich zbyt często chwalić, pokazać słabość. Nawet że ich kocham nigdy im nie powiedziałem Ale oni chyba wiedzą, co?

Zrobiło mu się ich żal, łzy napłynęły do oczu. Już miał wstać, iść ich przytulić, powiedzieć, jak bardzo ich kocha Ale nie zrobił tego była noc, bał się ich obudzić.

W kuchni rześko. Spogląda na termometr za oknem: minus pięć. Dobra zima, sucha. Szkoda tylko, że śnieg nie pada. Za oknem starsza kobieta z drugiego piętra zamiata podwórko. Wydaje mu się, że coś do siebie mówi. Do pokoju wpada chłopaki. Starszy, ten, który urodził się pięć minut wcześniej, zaczyna parzyć herbatę. Młodszy stawia patelnię dziś jego kolej przygotować rodzinie śniadanie.

Nagle jeden szturcha drugiego łokciem. Niepewnie podchodzą do ojca, przytulają się i mówią:

Tato, wiemy, że czasem rozmawiasz z