Wyjść za mąż przez Kolkę

**Za mąż przez Krzysia**

Szczęśliwe dzieciństwo Krzysia skończyło się, gdy miał pięć lat. Pewnego dnia rodzice nie przyszli odebrać go z przedszkola. Wszystkie dzieci już rozeszły się do domów, a on siedział przy stoliku i rysował siebie, mamę i tatę. Wychowawczyni spoglądała na niego, ciągle ocierając łzy z policzków. W końcu podeszła, chwyciła go mocno w ramiona i powiedziała:
Cokolwiek się stanie, nie możesz się bać, Krzysiu. Musisz teraz być dzielny. Rozumiesz mnie?
Chcę do mamy wyszełtał w odpowiedzi.
Zaraz przyjdą ciocia i wujek. Pójdziesz z nimi, Krzysiu. Będzie tam wiele innych dzieci, tylko nie płacz.
I przytuliła go mokrą od łzy twarzą.

Później wzięli go za rękę i zaprowadzili do samochodu. Na pytanie, kiedy zobaczy mamę, odpowiedzieli, że rodzice są daleko i dziś nie przyjdą. Krzysia umieszczono w dużej sali z innymi chłopcami. Ale rodzice nie pojawili się ani następnego dnia, ani później. Chłopiec płakał po nocach, aż w końcu dostał gorączki.

Dopiero pielęgniarka w białym fartuchu powiedziała mu prawdę, gdy wyzdrowiał. Wytłumaczyła, że rodzice są teraz wysoko, na niebie, i nie mogą stamtąd wrócić. Ale cały czas patrzą na niego i chcą, żeby był grzeczny i zdrowy. Krzyś jednak nie uwierzył. Patrzył w niebo i widział tylko ptaki i chmury. Postanowił ich odnaleźć.

Zaczął od dokładnego przeszukania placu zabaw. W końcu znalazł dziurę w płocie za krzakami. Żelazne pręty były wygięte, ale mógł się przecisnąć tylko do połowy. Zaczął więc kopać. Ziemia była miękka, piaszczysta. Wkrótce pod płotem powstał wąski tunel.

Krzyś przedostał się na drugą stronę i pobiegł, ile sił w nogach, uciekając znienawidzonego domu dziecka. Nie znał miasta, więc szybko się zgubił. Wszystkie domy wyglądały tak samo. Nagle zobaczył kobietę na przejściu bardzo podobną do mamy. Taką samą sukienkę w groszki, jasny kok.
Mamo! krzyknął, biegnąc za nią.
Ale kobieta nie odwróciła się. Dopiero gdy chwycił ją za rękę, zatrzymała się i spojrzała na niego.
Nie, to nie była jego mama.

**Nina i Witold**

Nina zakochała się na zawsze, gdy miała dwadzieścia lat. Poznali się z Witoldem na letniej potańcówce. On podszedł do niej, zawstydzony, i poprosił do walca. Rozmawiali jak starzy, dobrzy znajomi. Po trzech miesiącach wzięli ślub. Żyli w zgodzie, ale po trzech latach okazało się, że Nina nie może mieć dzieci. Witold nie mógł się z tym pogodzić, więc kobieta wciąż jeździła do sanatoriów i poddawała się badaniom. W końcu zaakceptowali, że nie doczekają się własnego dziecka. Wtedy Witold zaproponował adopcję.

Ale Nina tak go kochała, że zaproponowała rozwód. Mówiła, że może znaleźć sobie młodszą, która da mu dziecko. On jednak nie zgodził się. Wtedy wymyśliła podstęp. Powiedziała mu, że od dawna go nie kocha i ma kochanka. Witold nie uwierzył.

Następnej nocy wróciła nad ranem, pachnąc winem i męskimi perfumami. Gdy mąż pytał, co się dzieje, powtarzała tylko: Mam kogoś innego. W końcu się zgodził.

**Spotkanie**

Gdy Krzyś nazwał Ninę mamą, minęły już dwa miesiące od rozwodu. Kobieta tęskniła za mężem, serce zabiło jej mocniej, gdy usłyszała to słowo.
Zgubiłeś się, kochanie? spytała łagodnie.
Szukam mamy i taty. Mówią, że są w niebie, ale ja nie wierzę wyznał, płacząc.
Chodź, mieszkam niedaleko. Dam ci pyszne ciastka, dobrze?

W domu chłopiec zajadał się ciastkami, popijając herbatą z liści porzeczki. Opowiedział Ninie o domu dziecka, o starszych chłopcach, którzy odbierali mu słodycze i dokuczali. Kobiecie zrobiło się go strasznie żal.
Krzysiu, chcesz, żebym cię zabrała? Będziemy razem mieszkać. Kiedy dorośniesz, wszystko zrozumiesz.

Zadzwoniła do domu dziecka i zawiozła go z powrotem. Odwiedzała go codziennie, ale nie mogła adoptować nie miała męża. Po raz pierwszy żałowała rozwodu.

Wtedy wpadła na pomysł fikcyjne małżeństwo z kolegą z pracy, Stanisławem. Był kobieciarzem, ale zgodził się, pod warunkiem, że zapłaci. Chciał romantycznej kolacji. Nina czuła wstręt, ale gdy zobaczyła siniak pod okiem Krzysia (starszy chłopak uderzył go za skarżenie), zgodziła się.

**Zakończenie**

Stanisław okazał się lepszy, niż myślała. Spotkał się z Witoldem i wyjaśnił sytuację. Następnego dnia mąż przybiegł do Niny i zabrał ją do urzędu. Wzięli ślub jeszcze raz, by jak najszybciej adoptować Krzysia.

Dwa lata później Krzyś stał na szkolnej akademii w eleganckim garniturze, trzymając bukiet dla pani nauczycielki. Obok stali rodzice i mała Marysia, ich druga adoptowana córka.

Mamo, tato szepnął chłopiec, patrząc w niebo obiecuję się dobrze uczyć. Nie gniewajcie się, że mam nowych rodziców. Bardzo ich kocham, ale to tylko na chwilę, aż się z wami spotkam.

Wiedział już, że jego rodzice zginęli w wypadku. Był na ich grobie. Ale teraz, po niedzielnych mszach, rozumiał, co znaczy niebo.

Nina nie chciała słuchać męża i zrobiła po swojemu. Los jednak pokierował inaczej. I tak po raz drugi wyszła za Witolda. A wszyscy w tej historii byli szczęśliwi.