Niewdzięczna

NIEWDZIĘCZNA

Kasia, chcemy jeść! Dość już tego leżenia! rozzłoszczony głos męża obudził ją.

Głowa pękała, gardło paliło, nos zatkany. Próbowała wstać ciało jak z waty. Nic dziwnego, że się rozchorowała. Cały tydzień panował upał, a wczoraj wieczorem zaczął padać śnieg z deszczem. Wiosna Taksówki nie dało się złapać w taką pogodę to norma. Musiała wracać z pracy zatłoczonym autobusem. Trzydzieści minut na przystanku, a i tak ledwo się wcisnęła do środka. Potem jeszcze kawał drogi pieszo.

Choć prosiła męża, żeby ją podwiózł.

Kasieńko, byliśmy z Bartkiem u mojej mamy. Będziemy późno oznajmił jej Wiktor.

Jak zwykle.

Wróciła do domu przemoczona i zmarznięta. Spojrzała na zegarek ósma rano. Sobota.

Wituś, przynieś termometr, proszę wyszeptała.

Co? Rozchorowałaś się? zdziwił się mężczyzna. A co ze śniadaniem?

Zróbcie sami? poprosiła.

Jak to sami? zmarszczył brwi. A Bartek?

Chłopak ma już dziesięć lat! I ty jesteś dorosłym mężczyzną. Zróbcie jajecznicę? Niech syn ci pomoże. Uczyłam go gotować, nie jest już malutki.

Uczyłaś go gotować?! wybuchnął.

Tak. Co w tym złego? Całe dnie w telefonie. Nic nie chce robić. wzruszyła ramionami.

Oszalałaś?! To chłopak! Mężczyzna nie musi gotować ani się tego uczyć! To babskie zajęcie! warknął Wiktor. Dobrze, jedziemy do rodziców, skoro nie masz dla nas czasu. Wrócimy jutro wieczorem.

Szybko spakowali się i wyjechali.

Katarzyna z trudem wstała, znalazła termometr, zagotowała wodę na herbatę i zamyśliła się

*Kiedy to się stało? Kiedy przestał być tym mężczyzną, który potrafił zadbać nie tylko o siebie, ale i o nią? Kiedy wszystkie obowiązki spadły na nią?*

Termometr zapikał 39,2.

Wzięła leki i wróciła do łóżka.

Obudził ją dźwięk telefonu. Dzwoniła mama:

Kasieńko, czemu nie odbierasz? Już się martwiłam mówiła zaniepokojona Weronika.

Trochę się rozchorowałam. Wzięłam leki i zasnęłam ochrypłym głosem odpowiedziała.

Trochę?! A Witek gdzie? Z Bartkiem u swojej matki? warknęła.

Wyjechali. Żeby się nie zarazić. westchnęła.

Wierzysz w to? Żeby się nie zarazić Powiedz lepiej, żeby nie musieć zmywać naczyń! oburzyła się.

Mamo zaczęła, ale matka jej przerwała.

Nie mamo! Mam prawo się wściekać. Wydałam cię za mąż, a nie w niewolę! Mierzyłaś temperaturę?

Tak, rano była wysoka. Teraz trochę lepiej, ale nie mam siły.

Leż! Ojciec po ciebie przyjedzie. Niedobrze jest chorować w samotności. Czekaj. i rozłączyła się.

Katarzyna wstała, umyła się, spakowała laptop i czekała na ojca.

O rany! złapał się za serce, gdy ją zobaczył.

Co się stało, tato?! przestraszyła się.

To ty?! uspokoił się i zabrał jej torbę. Myślałem, że widzę ducha! Bledsza jesteś niż ściana!

Tato, po co mnie straszysz? uśmiechnęła się słabo. Jedziemy?

Jedziemy. Trzymaj się mnie, bo cię wiatr porwie! pomógł jej wsiąść do samochodu. Chuda jak patyk, zmęczona Nie, córko, matka ma rację wyglądasz, jakby cię wyzyskiwali. Nie obraź się, ale wyglądasz strasznie.

Nie protestowała. Była zbyt zmęczona.

U rodziców było ciepło, bezpiecznie i szczęśliwie. Weronika wzięła się za córkę na poważnie i wieczorem Kasi zrobiło się lepiej.

Zadzwoniła do Wiktora, żeby powiedzieć, że nie będzie w domu. Usłyszała w odpowiedzi:

Czego ode mnie chcesz? Leki ci nie przywiozę. Wypiłem z tatą piwo. Sobota przecież! Oglądamy mecz. A, mama chce z tobą pogadać. i oddał słuchawkę.

Kasia! Jesteś kobietą! Nie wolno ci się rozkładać i zostawiać mężczyzn bez obiadu! Co jest ważne w rodzinie? Żeby mężczyźni byli najedzeni, w cieple i mieli spokój! A ty? Zachorowałaś Wzięłaś tabletkę i koniec! zirytowana teściowa prawiła jej morały.

Weronika, słysząc to, wyrwała telefon córce:

Kochana świekro! Twój syn to kaleka? Chory? Co to za mężczyzna, który nie potrafi zadbać o siebie? A co dopiero o żonę?!

Kaleka? Rodzinny człowiek! Mężczyźni tacy już są. teściowa wyraźnie nie spodziewała się takiej reakcji. Witek, co tam?

Co ma być?! Córkę ratuję, bo jej mąż nie potrafi nawet leków kupić wolała Weronika. Prawdziwy mężczyzna, piwko sobie popija, a żona chora!

Głupoty pleciesz! Wyjechali, żeby Kasi nie zawracać głowy prychnęła teściowa. A twoja córka to księżniczka? Leki, opieka! Zdrowa baba, tylko leniwa! Zapomniała o swoich mężczyznach! A oni to przecież rodzina! Ale nie martw się, ja się nimi zajmę. A twoja córka to niewdzięcznica!

Weronika cisnęła telefon na stół.

Córko, na Boga, po co ci to?! Jesteś młoda! To już przesada.

W tym czasie przyszedł SMS od męża:

*Kas