«Mój mąż i córka zawsze mnie ignorowali, więc cicho odeszłam. Wtedy wpadli w panikę…»

**Dziennik osobisty**

Nazywam się Alicja. Mam trzydzieści lat, pracuję jako urzędniczka w firmie identyfikacyjnej, a do niedawna uważałam, że moje życie z mężem Tomaszem i jego córką Zuzią to nowa rodzina, o której zawsze marzyłam.

Tomasz jest dziewięć lat starszy ode mnie. Kiedy się poznaliśmy, był po rozwodzie i sam wychowywał Zuzię po tym, jak jego była żona zrzekła się praw rodzicielskich i zniknęła. Zuzia miała wtedy dwanaście lat: modna, z błyszczącymi oczami i niezwykle uprzejma, gdy Tomasz pierwszy raz mnie jej przedstawił.

Miło mi cię poznać. Jestem Zuzia. Dziękuję, że dbasz o tatę.
Jej radość rozluźniła moje spięte dłonie. Spodziewałam się odrzucenia, ale ona wydawała się szczerze cieszyć, że jestem w ich życiu.

Pomyślałam: Była sama, bez matki. Może mogę być tą osobą.

Rok później Tomasz oświadczył się. Moi rodzice wahali się a kto by nie wahał się, gdy mężczyzna ma już dziecko? ale w końcu, przekonani moją determinacją, udzielili mi błogosławieństwa. Wyszłam za Tomasza i przeprowadziłam się do ich mieszkania w bloku na warszawskiej Pradze.

Początkowo wszystko układało się dobrze. Zuzia nawet nazywała mnie mamą. Tomasz był czuły. Wspólnie jedliśmy kolacje, oglądaliśmy komedie. Myślałam, że życie samo pisze dla nas szczęśliwe zakończenie.

Ale z czasem pojawiły się drobne pęknięcia.

Pewnego wieczoru, po obiedzie, Zuzia zostawiła talerz na stole i rzuciła się na kanapę z telefonem w ręku.

Zuziu, pozmywaj po sobie. Jesteś już wystarczająco duża.

Przewróciła oczami. Oj, serio? Mamo, nie możesz to zrobić za mnie?

Zamarłam. Nie. Chodzisz do gimnazjum. Musisz nauczyć się odpowiedzialności.

Przestań marud