Przez to nawet żenić się nie chcę. Nie ufam kobietom! A ty nie waż przez głupotę rozbić rodziny, słyszysz?

Przez to nawet się nie chcę żenić. Nie ufam kobietom! A ty nie waż przez głupotę rozbić rodziny, słyszysz?

Właśnie skończyłem jeść jajecznicę i dopijałem kawę, gdy żona, zaczerwieniona, zmieszana i jakoś niepewnie zapytała:

Masz inną kobietę?

Skąd ci

Nie schodź do kłamstwa, Krzysztofie. Po prostu chcę usłyszeć prawdę z twoich ust.

Teraz i ja pokryłem się plamami zdarza mi się to niezwykle rzadko, właśnie w takich chwilach: gdy nie możesz powiedzieć prawdy, ale nie chcesz też kłamać.

Nie musisz nic mówić. Już zrozumiałam.

Jak oparzony wyskoczyłem na ulicę. Cały dzień nerwowy, wściekły na siebie sytuacja wytrąciła mnie z równowagi, zmuszając do podjęcia decyzji, na którą nie byłem gotowy. Okłamywać żony nie potrafiłem znaczyła dla mnie zbyt wiele.

Tak, miałem inną kobietę. Młodą, piękną, olśniewającą pewnie się uśmiechniesz oszalałem, pozostał tylko testosteron, który wylewał się ze mnie przez wszystkie możliwe otwory?

Ale nie zgadliście! Nie młodszą i nie ładniejszą od żony. Koleżankę ze szkoły. Pierwszą, niespełnioną miłość. Niedomknięty gestalt, jakby to powiedzieć. Spotkaliśmy się przypadkiem po latach.

Krzyś, to ty? Nie do poznania. Wyglądasz jak jakiś londyński dandys.

Zamarłem. Przede mną z ironicznym uśmiechem stała Kinga.

Stałem jak głupi, czując się okropnie nieswojo. Objęła mnie wzrokiem od stóp do głów moja dręczycielka (w szkole przezywała mnie na różne sposoby, a reszta klasy chętnie to podłapywała. Krzyś to jedno z nich).

Chodź, usiądziemy gdzieś w kawiarni, pogadamy, mini-zjazd klasowy. Zaraz wyjdzie jeszcze jedna znajoma, właśnie robi zakupy.

Nie zdążyłem odpowiedzieć, bo ze sklepu (tam się spotkaliśmy) wyszła ona Wioletta. Jasnowłosa, delikatna, subtelna. Zobaczywszy mnie, uśmiechnęła się.

Krzysztof Kryński, to ty? zapytała melodyjnym, boleśnie znajomym głosem. Ile to lat?

Uśmiechnąłem się tylko w odpowiedzi, jakby mi kluska stanęła w gardle.

Oczywiście, zaprosiłem je do kawiarni, świetnie się bawiliśmy, a następnego dnia, nie mogąc zapanować nad emocjami, spotkałem Wiolę po pracy.

Nie była zaskoczona, przyjęła to jak coś oczywistego. Znów siedzieliśmy w kawiarni, tym razem we dwoje, a potem trafiłem do jej mieszania i przepadłem!

Ten związek trwał już pół roku, a ja żyłem w dwóch wymiarach. W pierwszym rodzina: dzieci, Jacek i Ania, których uwielbiam, oraz żona, którą kochałem i kocham.

Tak, tak, kocham miłość nie zniknęła, tylko przycichła i trochę przygasła.

Drugi wymiar Wioletta, wybuch emocji, szczęście posiadania, namiętność. Gdyby to było możliwe, przeskakiwałbym między tymi światami. Dlatego gdy żona mnie przyłapała tak niespodziewanie, byłem zupełnie nieprzygotowany.

Jedyna myśl, jaka przyszła mi do głowy do końca dnia: potrzebuję przerwy. Prawdziwej, nie tylko dla jednej osoby. Czasu na przemyślenia i ostateczną decyzję.

Już miałem dzwonić do Joanny, mojej żony, ale ona mnie ubiegła.

Krzysztofie, ja z dziećmi na jakiś czas zamieszkam u rodziców. Muszę pomyśleć powiedziała. Tylko o jedno cię proszę bądź w kontakcie z Anią i Jackiem. Kochają cię i nie chcę, żeby teraz cierpieli.

Jeszcze bardziej zagubiony, wróciłem do domu. Gdy zakładałem, że to ja podejmę decyzję, nie pomyślałem, że żona też ma prawo wyboru i niekoniecznie na moją korzyść. Cóż, miała rację.

Przez kilka dni myślałem o Wioli (wszystko było świeże, intensywne) i o Joannie (żonie). Wspominałem tylko dobre chwile nie chciałem stracić żadnej z nich.

Nie wiem czemu, ale w pewnym momencie zapragnąłem zadzwonić do szkolnego kumpla, Darka. Przyjaźniliśmy się od podstawówki, razem nawet służyliśmy w wojsku. Kiedyś obaj byliśmy zakochani w Wioli bez wzajemności. Może dlatego zadzwoniłem.

Umówiliśmy się na spotkanie. Zaprosiłem go do siebie na zewnątrz lało, nie chciało mi się iść do knajpy. Darek był kawalerem, mieszkał z rodzicami, ja tymczasowo wolny, więc w razie czego mógł u mnie zostać.

Po pracy wstąpiłem do sklepu, kupiłem pierogi, kiełbasę i butelkę (czego więcej potrzeba facetom?) i wróciłem do domu czekać na kolegę.

Masz świetny dom! Bardzo przytulnie! Cieszę się dla ciebie, stary! Kiedy ja dorwę się do takiego rodzinnego gniazdka? Twoja żona nie ma przypadkiem jakiejś koleżanki? zaśmiał się Darek, ściskając mi dłoń i rozglądając się.

Przeszliśmy do kuchni. Wszystko już pokroiłem, talerze i widelce rozłożyłem, zostało tylko ugotować pierogi.

A gdzie twoja żona? zdziwił się Darek. Chciałem jej złożyć wyrazy szacunku, a ty sam? Czemu nie powiedziałeś? A ja ciasto i czekoladki kupiłem

Spokojnie, zjemy. U rodziców na trochę. No to za pierwsze!

Wypiliśmy jednego. Potem jeszcze parę. Dopiero wtedy opowiedziałem Darkowi o Wioli, o moim burzliwym romansie i mojej sytuacji. Darek długo milczał, co wcale nie było w jego stylu.

Czemu milczysz? Przecież ty też byłeś w niej zakochany. Albo i jesteś?

Co ty! Teraz? Na pewno nie zaśmiał się jakoś nerwowo. Wiesz co? Powiem ci prawdę: nie potrzebujesz tego. Wiem, co mówię.

A co niby wiesz? wkurzyłem się. Wtedy też nas nie rozpieszczała uwagą, a i później podobnie. Jeśli jakieś plotki, to nie mam zamiaru ich słuchać!

Mieszkałem z nią pół roku, Krzysztofie powiedział zmęczonym głosem Darek. Była już wtedy po rozwodzie. A wiesz, kto był jej mężem? Marek Lewandowski, pamiętasz go?

Lewandowski? Nie wiedziałem. Mówiła, że rozwiedziona, ale nie wspomniała, z kim. Tak, tak, zwracała na niego uwagę, przypominam sobie. Chciałem się z nim wtedy rozprawić.

To może opowiesz mi o niej i o Lewandowskim