Irena stała przy oknie, obserwując, jak gęsty warszawski śnieg zasypuje miasto. Rozmowa telefoniczna z mężem dobiegała końca – zwykły, codzienny telefon, jakich miała niezliczoną ilość przez ich piętnaście lat małżeństwa.

Barbara stała przy oknie, patrząc, jak gęsty krakowski śnieg zasypuje miasto. Rozmowa telefoniczna z mężem dobiegała końca zwykła, codzienna, jakich było wiele przez ich piętnaście lat małżeństwa. Marek, jak zawsze, relacjonował wyjazd służbowy w Poznaniu: wszystko w porządku, spotkania idą zgodnie z planem, wróci za trzy dni.

Dobrze, kochany, to do usłyszenia powiedziała Barbara, odsuwając telefon od ucha, by nacisnąć czerwoną przycisk zakończenia połączenia. Nagle coś ją zatrzymało. Na drugim końcu wyra�nie usłyszała kobiecy głos, melodyjny i młody:

Marku, idziesz? Wanna już gotowa

Ręka Barbary zastygła w powietrzu. Serce na moment zamarło, a potem zaczęło łomotać, jakby chciało wyrwać się z piersi. Szybko przycisnęła telefon z powrotem do ucha, lecz usłyszała tylko krótkie sygnały Marek już się rozłączył.

Barbara opadła powoli na fotel, czując, jak uginają się pod nią nogi. W głowie wirowały myśli: Marku Wanna Jaka wanna na wyjeździe służbowym?. Pamięć podsuwała dziwne wspomnienia ostatnich miesięcy: częste wyjazdy, późne rozmowy, które Marek zawsze odbierał na balkonie, nowe perfumy w jego samochodzie.

Drżącymi rękami otworzyła laptop. Wejście na jego skrzynkę mailową nie sprawiło trudności hasło znała jeszcze z czasów, gdy między nimi panowało zaufanie. Bilety, rezerwacja hotelu Pokój dla nowożeńców w pięciogwiazdkowym hotelu w centrum Poznania. Dla dwojga.

W mailach natrafiła też na korespondencję. Kinga. Dwadzieścia sześć lat, trenerka fitnessu. Kochanie, nie mogę już tak. Obiecałeś, że się rozwieziesz trzy miesiące temu. Jak długo mam jeszcze czekać?

Barbarze zrobiło się niedobrze. Przed oczami przemknęło wspomnienie ich pierwszego spotkania on był wtedy zwykłym menedżerem, ona początkującą księgową. Razem oszczędzali na ślub, wynajmując małe mieszkanie. Cieszyli się pierwszymi sukcesami, wspierali w trudnościach. A teraz on dyrektor handlowy, ona główna księgowa tej samej firmy, a między nimi przepaść długości piętnastu lat i szerokości dwudziestu sześciu lat jakiejś Kingi.

W pokoju hotelowym Marek nerwowo chodził z kąta w kąt.

Po co to zrobiłaś? jego głos drżał ze złości.

Kinga leżała na łóżku, niedbale owinięta jedwabnym szlafrokiem. Jej długie blond włosy rozsypały się po poduszce.

Co w tym złego? przeciągnęła się jak syty kot. Sam mówiłeś, że zamierzasz się z nią rozwieść.

Ja sam zdecyduję, kiedy i jak to zrobię! Rozumiesz, co narobiłaś? Barbara nie jest głupia, wszystko zrozumiała!

I świetnie! Kinga gwałtownie uniosła się na łóżku. Mnie już znudziło bycie kochanką, którą ukrywasz po hotelach. Chodzę z tobą do restauracji, spotykać się z twoimi znajomymi, być twoją żoną!

Zachowujesz się jak dziecko syknął przez zęby.

A ty jak tchórz! podskoczyła i podeszła do niego. Spójrz na mnie! Jestem młoda, piękna, mogę urodzić ci dzieci. A co ona może? Tylko liczyć twoje pieniądze?

Marek chwycił ją za ramiona: Nie waż się tak mówić o Barbarze! Nic nie wiesz ani o niej, ani o nas!

Wiem wystarczająco wyrwała się. Wiem, że jesteś z nią nieszczęśliwy. Że zatonęła w pracy i codzienności. Kiedy ostatnio się kochaliście? A w podróż razem jeździliście?

Marek odwrócił się do okna. Gdzieś tam, w zaśnieżonym Krakowie, w ich mieszkaniu wszystko się rozpadało. Piętnaście lat wspólnego życia rozsypało się jak domek z kart od jednego kaprysu młodej dziewczyny.

Barbara siedziała w ciemności w kuchni, trzymając w rękach zimną filiżankę herbaty. Na telefonie dziesiątki nieodebranych połączeń od męża. Nie odbierała. Co mogła powiedzieć? Kochanie, słyszałam, jak twoja kochanka woła cię do wanny?

Pamięć podsuwała obrazy ich wspólnego życia. Oto Marek daje jej pierścionek, klękając na jedno kolano w środku restauracji. Oto razem wprowadzają się do pierwszego mieszkania małej kawalerki na obrzeżach miasta. Oto on ją wspiera, gdy straciła matkę. Oto świętują jego awans

A potem zaczęły się te niekończące się nadgodziny, kredyty, remonty

Kiedy ostatnio szczerze ze sobą rozmawiali? Kiedy oglądali filmy w objęciach na kanapie? Kiedy planowali przyszłość?

Telefon znów zadrżał. Tym razem nadeszła wiadomość: Basiu, porozmawiajmy. Wszystko wyjaśnię.

Co tu wyjaśniać? Że się postarzała? Że utonęła w codzienności? Że młoda trenerka fitnessu lepiej rozumie jego potrzeby?

Barbara podeszła do lustra. Czterdzieści dwa lata. Zmarszczki wokół oczu, siwizna, którą regularnie farbowała. Kiedy zaczęło się to zmęczenie w oczach, ten nawyk życia według harmonogramu, ta niekończąca się pogoń za stabilizacją?

Marek, gdzie chodzisz? Kinga spojrzała na niego niezadowolona, gdy wrócił do pokoju po kolejnej próbie dodzwonienia się do żony.

Nie teraz opadł na fotel, poluzowując krawat.

Nie, właśnie teraz! stanęła przed nim, ręce wsparte na biodrach. Chcę wiedzieć, co będzie dalej. Rozumiesz, że teraz musisz podjąć decyzję?

Marek spojrzał na nią piękną, pewną siebie, pełną energii. Taka była Barbara piętnaście lat temu. Boże, jak mógł jej to zrobić?

Kingo przetarł zmęczone dłonią twarz masz rację. Trzeba to zakończyć.

Rozpromieniła się, rzucając mu się w ramiona: Kochany! Wiedziałam, że podejmiesz właściwą decyzję!

Tak delikatnie ją odsunął. Musimy to przerwać.

Co?! odskoczyła, jakby ją uderzono.

To był błąd wstał. Kocham moją żonę. Tak, mamy problemy. Tak, oddaliliśmy się od siebie. Ale nie mogę nie chcę przekreślić wszystkiego, co było między nami.

Ty ty po prostu jesteś tchórzem! łzy potoczyły się po jej twarzy.

Nie, Kingo. Tchórz