Nienawidził swojej żony. Spędzili razem piętnaście lat. Przez całe piętnaście lat widywał ją każdego ranka, ale w ostatnim roku drobne nawyki żony zaczęły go niesamowicie irytować.

Nienawidził swojej żony. Spędzili razem piętnaście lat. Przez te wszystkie lata widywał ją każdego ranka, ale ostatni rok drobne nawyki żony zaczęły go irytować ponad miarę. Zwłaszcza jeden gdy, jeszcze leżąc w łóżku, wyciągała ręce i mówiła: Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie wspaniały dzień. Wydawałoby się, zwykłe słowa, ale jej chude ramiona i opuchnięta od snu twarz wzbudzały w nim odrazę.

Wstawała, podchodziła do okna i przez chwilę wpatrywała się w dal. Potem zdejmowała koszulę nocną i szła do łazienki. Kiedyś, na początku ich wspólnego życia, zachwycał się jej ciałem, jej swobodą, która czasem przekraczała granice przyzwoitości. Choć sylwetka pozostała smukła, teraz jej widok drażnił go. Pewnego razu miał nawet ochotę popchnąć ją, by przyspieszyć jej przebudzenie, ale zebrał siły i tylko warknął:

Pośpiesz się, już mnie to męczy!

Ona nie spieszyła się do życia. Wiedziała o jego romansie, znała nawet kobietę, z którą spotykał się od trzech lat. Czas zagłuszył rany dumy, pozostawiając tylko smutny ślad poczucia niepotrzebności. Wybaczała mu agresję, obojętność, pragnienie przeżycia młodości na nowo. Ale nie pozwalała nikomu odebrać sobie spokoju żyła w rytmie, ceniąc każdą chwilę.

Tak postanowiła żyć, gdy tylko dowiedziała się, że jest chora. Choroba pożerała ją miesiąc za miesiącem i wkrótce miała wygrać. Na początku chciała powiedzieć wszystkim prawdę podzielić się ciężarem, ulżyć sobie. Ale najtrudniejsze dni przeżyła w samotności, z świadomością zbliżającego się końca, i postanowiła milczeć. Jej życie powoli się kończyło, ale z każdym dniem rodziła się w niej mądrość obserwatorki.

Znajdowała pocieszenie w małej bibliotece półtorej godziny drogi, ale codziennie przedzierała się między wąskimi regałami z tabliczką, którą stary bibliotekarz podpisał Tajemnice życia i śmierci, szukając książki, która miała odpowiedzieć na wszystkie pytania.

On tymczasem szedł do kochanki. Tam wszystko było jasne, ciepłe, znajome. Spotykali się od trzech lat, a przez cały ten czas kochał ją nienormalną miłością zazdrościł, żałował i nie mógł oddychać, gdy był z dala od jej młodego ciała. Tego dnia przyszedł z decyzją: rozstaję się. Po co męczyć wszystkich troje nie kocha żony, nienawidzi jej. Tu zacznie się nowe szczęście. Wyciągnął z portfela zdjęcie żony i dla podkreślenia postanowienia podarł je na drobne kawałki.

Umówili się w restauracji tej samej, w której pół roku temu świętowali piętnastą rocznicę. Ona przyszła pierwsza. On przed spotkaniem wpadł do domu, przeszukując szuflady w poszukiwaniu dokumentów do pozwu rozwodowego. W jednej z nich znalazł granatową teczkę. Wcześniej jej nie widział. Zerwał taśmę, spodziewając się kompromitacji zamiast tego ujrzał stos wyników badań, zaświadczeń z pieczątkami na wszystkich widniało jej nazwisko i inicjały.

Przypuszczenie przeszyło go jak prąd, a zimny pot spłynął po plecach. Ona jest chora! Wpisał diagnozę w internet. Na ekranie wyświetlił się przerażający napis: Od 6 do 18 miesięcy. Spojrzał na daty od badań minęło pół roku. Reszta zatonęła we mgle. W głowie kołatała mu się jedna fraza: 618 miesięcy.

Jesień była piękna: słońce nie prażyło, ale ogrzewało duszę. Jakie dziwne, jakie cudowne życie, myślała sobie. Po raz pierwszy od chwili, gdy dowiedziała się o chorobie, ogarnęło ją współczucie dla samej siebie.

Szła i widziała, jak ludzie się cieszą przed nimi zima, a po niej na pewno wiosna. Jej już nie było dane tego poczuć. Żal narastał w niej i wybuchnął strumieniem łez

On miotał się po pokoju. Po raz pierwszy w życiu dotarło do niego, jak wszystko jest ulotne. Przypomniał sobie ją młodą gdy właśnie się pobrali i byli pełni nadziei. Przecież kiedyś ją kochał. Nagle wszystko wydawało się stracone: piętnaście lat i jakby ich wcale nie było. Zdawało się, że przed nim całe życie: szczęście, młodość, przyszłość

W ostatnich dniach otoczył ją opieką, był przy niej cały czas i doświadczył niezwykłego szczęścia. Bał się ją stracić, oddałby życie, byle tylko została. Gdyby ktoś przypomniał mu, że miesiąc temu nienawidził żony i marzył o rozwodzie, odpowiedziałby: To nie byłem ja.

Widział, jak trudno jej żegnać się z życiem, jak płacze w nocy, myśląc, że śpi. Rozumiał, że nie ma straszniejszego wyroku niż znać datę swojego końca. Widział, jak walczyła, trzymając się nikłej, ale upartej nadziei.

Zmarła dwa miesiące później. Usłał kwiatami drogę od domu na cmentarz. Płakał jak dziecko, gdy opuszczano trumnę; postarzał się straszliwie

W domu, pod jej poduszką, znalazł kartkę życzenie, które napisała pod Nowy Rok: Być szczęśliwą z Nim do końca moich dni. Mówią, że życzenia noworoczne się spełniają. Chyba to prawda, bo w tym samym roku on napisał: Stać się wolnym.

Każdy dostał to, czego naprawdę pragnął jakby wszystko stało się zgodnie z jego własnym życzeniem.