Synowa z niespodzianką

**Synowa z bagażem**

Krystyna, a twój syn się ożenił? Widziałam go z kobietą i małym chłopcem. Wziął z bagażem, czy jak? zapytała sąsiadka.

Jeszcze nie, ale byłabym tylko szczęśliwa odpowiedziała zaskoczona Krystyna.

Dla niej to była niespodzianka. Syn, Tomasz, mieszkał z nią i na teraz nie myślał o małżeństwie.

Synu, mówili mi, że widzieli cię z kobietą i dzieckiem. Spotykasz się z kimś? zapytała Krystyna, wracając do domu.

Oj, te ciocie, wszystko muszą od razu donosić. Nie chciałem ci mówić. Ma dziecko, więc nic poważnego z tego nie będzie. Ania jest wdową, mąż zginął dwa lata temu, sama wychowuje synka.

Poznałem ją w pracy, jakoś się związało. Nie martw się, do domu jej na pewno nie przyprowadzę.

A ja się już ucieszyłam. Że ma dziecko, to nic strasznego.

Nie, nie zamierzam wychowywać cudzego. Chcę swoje.

A urodzi i twoje. Masz już 34 lata, ile można być kawalerem?

Jeszcze jestem młody, co ty, mamo, źle mi życzysz?

Jakie to zło założyć rodzinę? To szczęście, synu.

Tomasz miał własne mieszkanie, ale wolał żyć z matką, a tamto wynajmował, oszczędzając na nowy samochód.

Mama gotowała, prała wygodnie. A kobiety, z którymi się spotykał, dowiadując się, że mieszka z matką, nie garnęły się do ślubu, a jemu właśnie o to chodziło. Pobawią się i rozchodzą.

O swoim mieszkaniu nikomu nie mówił, umawiał się u kobiet lub wynajmował pokój w hotelu. Takie życie mu odpowiadało.

Pewnego dnia Krystyna szła z pracy i zobaczyła syna z tą kobietą. Spacerowali powoli po chodniku. Niska, z długimi blond włosami, sympatyczna. Ciekawa jestem, kim jest

Okazja do poznania się nadarzyła przypadkiem, gdy wyszły z tego samego sklepu.

Przepraszam, pani to Ania? Widziałam panią z moim synem Tomaszem, ja jestem Krystyna

Dzień dobry. Tak, jestem Ania, znam Tomasza Miło mi poznać, Krystyno.

Może usiądziemy w kawiarni, pogadamy?

Dobrze, tu niedaleko jest dobra kawiarnia, mają pyszną kawę.

Ania była speszona, Krystynie też było nieco nieswojo.

Tomasz wspominał, że ma pani synka. Jak ma na imię, ile lat?

Skończył pięć lat, ma na imię Kacper. Mąż zginął w wypadku dwa lata temu. Mieszkamy w kawalerce. Po jego śmierci teściowie sprzedali nasze mieszkanie było na nich.

Nie mam rodziców, wychowała mnie babcia, ale już nie żyje. Sprzedałam jej dom, wzięłam kredyt na mieszkanie. Pracuję jako sprzedawczyni.

Krystyna słuchała uważnie. Spodobała jej się Ania zielone oczy, mały nosek. Mówiła spokojnie, bez nerwów.

Tomasz nic mi o pani nie mówił. A ja chętnie bym poznała.

Pewnie bał się przyznać, że mam dziecko. Albo po prostu nie chce rodziny. Ale nam dobrze razem

Aniu, przyprowadźcie się z Tomaszem i Kacprem w odwiedziny!

Jeśli Tomasz się zgodzi, chętnie!

Wieczorem Krystyna oznajmiła synowi:

W sobotę czekam na was z Anią i Kacprem. Nie przyjmuję odmowy. Poznałam ją przypadkiem.

Mamo, po co się wtrącasz? Nie wiem, czy chcę się z nią żenić.

Nie zmuszam, ale podoba mi się.

Tomasz burknął coś i poszedł do siebie. Ojciec miał taki sam wybuchowy charakter.

Mąż Krystyny odszedł trzy lata temu romans z koleżanką z pracy. Nie walczyła o niego.

Ania z Kacprem często bywali u Krystyny, nawet gdy Tomasza nie było. Polubiły się.

Pewnego dnia Ania nie odbierała telefonu.

Tomasz, co z Anią? Nie mogę się dodzwonić.

Zerwaliśmy. Nie pytaj.

Dlaczego? Wszystko było dobrze!

Kacper zachorował. Potrzebne drogie leki. Nie będę płacił za cudze dziecko.

Masz oszczędności na samochód! Mógłbyś pomóc!

Nie będę dyskutował.

Krystyna była wstrząśnięta. Jak mogli wychować takiego człowieka?

Miała trochę oszczędności. Postanowiła pomóc.

Aniu, wiem o wszystkim. Dam ci pieniądze na leczenie.

Nie możemy przyjąć

Już nie jesteście obcymi. A mój syn to wybacz mi go.

Ania wzięła pomoc, obiecując oddać.

Tomasz, wyprowadź się do swojego mieszkania. Nie chcę z tobą mieszkać.

To przez Anię? Wolisz cudze dzieci niż własnego syna?

Wstydzę się za ciebie.

Tomasz się wyniósł.

Fundacja pomogła z lekami. Kacper wyzdrowiał. Krystyna odwiedzała ich często.

Pewnego dnia zauważyła, że Ania nosi luźne sukienki.

Aniu, jesteś w ciąży?

Tak, piąty miesiąc. Ukrywałam przed Tomaszem. Będzie córeczka.

Boże, to moja wymarzona wnuczka! Pomogę wam!

Dziewczynka urodziła się zdrowa. Nazwali ją Zosia. Była podobna do Tomasza.

Pewnego dnia Tomasz zobaczył matkę z wózkiem.

Mamo, niańczysz teraz?

Nic od ciebie nie chcę.

Zajrzał do wózka. Zaskoczyło go.

Wtedy wróciła Ania.

To twoja córka powiedziała Krystyna.

Moja?! I ukrywałyście to?!

Odszedł wściekły.

Po kilku dniach przyszedł do Ani z pieniędzmi. Odmówiła.

Minęło pięć lat.

Krystyna dostała udaru. Ania z dziećmi wprowadziła się do niej, by pomagać.

Tomasz nadal mieszkał sam, czasem odwiedzał matkę.

Krystyna przepisała mieszkanie na Anię.

Dzięki tobie mam dwójkę wnuków. Jestem szczęśliwa.

Nigdy by nie pomyślała, że ta krucha kobieta stanie się jej córką, a syn obcym człowiekiem.

Żyma potrafi zaskakiwać.