– No to oddacie mnie z powrotem do domu dziecka?

No to oddacie mnie z powrotem do domu dziecka? Ciocia mówiła, że się pospieszyliście, wzięliście mnie, bo nie wiedzieliście, że urodzi się dziecko. A ja nie jestem wasz

Kasia stała przy kuchence i smażyła naleśniki. Wkrótce mąż wróci z pracy i całą rodziną zjedzą kolację.

Dziwne, że Tomek dziś tak cicho bawi się w swoim pokoju? Zwykle, gdy Kasia smaży jego ulubione naleśniki, synek kręci się wokół, zagląda jej w oczy i prosi:

Mamo, można jeszcze jednego naleśnika?

Kasia daje mu, Tomek wydaje się już najedzony, ale za chwilę podchodzi znowu i z wyraźną przyjemnością, przeciągając każdą sylabę, prosi ponownie:

Maaamooo, a można jeszcze?

Kasia rozumie, że Tomek od dawna jest już syty, po prostu chce raz po raz mówić to ciepłe, niezwykle piękne słowo mama. I wcześniej zwykle Kasia odkładała łopatkę i naleśniki, brała synka na ręce jeszcze nie jest zbyt ciężki, Tomkowi dopiero pięć lat. Mówiła: No co, synku, pójdziemy taty z pracy powitać?

A Tomek radośnie powtarzał:

Tak, mamo, pójdziemy taty powitać! i w jego oczach błyszczał zachwyt. Jeszcze nie był przyzwyczajony do tych cudownych słów nigdy wcześniej nie miał mamy i taty, a teraz ma.

A jeszcze Tomek ma teraz swój pokój i swoje łóżko. I drabinkę gimnastyczną z huśtawką to tata mu kupił! A jeszcze samochodziki, robota, klocki i mnóstwo innych zabawek, i wszystko to tylko jego, Tomka, i już niczyje więcej. A jeszcze wieczorem mama czyta książki, głaszcze po głowie i mówi, że kocha. Tomek już niemal wypełnił się tą miłością i już prawie zapomniał, co było wcześniej.

Kasia chciała zawołać synka, ale maluch nagle kopnął ją w brzuch.

Kasia przyłożyła dłoń a dziewczynka kopnęła jeszcze raz.

Boże, Kasia codziennie modli się za ten niespodziewany dar, oby tylko wszystko było dobrze. Już nawet imię dziewczynce wymyślili, Marek powiedział niech będzie Zosia. Tak miała na imię jego babcia.

Kasi mówiono, że nie może mieć własnych dzieci, więc z Markiem wzięli Tomka z domu dziecka, a po roku proszę, teraz oto córeczka już niedługo się urodzi!

Kasia się zamyśliła i prawie zapomniała naleśnika przewrócić. Zawołała synka:

Tomek, synku, chodź no szybko, czemu dziś taki cichy?

Ale znowu cisza, czyżby nie słyszał?

Kasia wyłączyła kuchenkę i poszła do pokoju dziecięcego.

Dziwne, nawet światło jest zgaszone gdzie Tomek?

Ale nagle w pokoju rozległ się szelest. Kasia włączyła światło i zobaczyła Tomka siedział na kanapie w kurtce i czapce. W rękach trzymał plecak, który był wypchany jego ulubionymi samochodzikami.

Co ty robisz w ciemności? zdziwiła się Kasia i wesoło dodała: No, wstawaj i rozbieraj się, coś ty wymyślił? Spakowałeś się w podróż? No chodź, pójdziemy jeść twoje ulubione naleśniki ze śmietaną i dżemem, no dawaj, Tomek, o co chodzi?

Ale Tomek nawet się nie uśmiechnął. Patrzył w jeden punkt jakimiś dorosłymi oczami, aż w końcu zapytał:

A mogę zabrać te zabawki ze sobą? Przecież Zosi samochody nie będą potrzebne?

Co ty mówisz, Tomek, co się stało, synku? Gdzie się wybierasz? od jego słów Kasi opadły ręce. Czyżby była złą matką i Tomek nie czuje jej miłości? Może zazdrości, że niedługo urodzi się siostrzyczka? Dziwne, przecież jeszcze wczoraj był taki szczęśliwy.

No to oddacie mnie z powrotem do domu dziecka? Ciocia mówiła, że się pospieszyliście, wzięliście mnie, bo nie wiedzieliście, że urodzi się dziecko. A ja nie jestem wasz

Oczy Tomka były pełne łez, ledwo się trzymał i patrzył w bok.

Tomek, synku, co ty? Jaka ciocia? i wtedy Kasia przypomniała sobie, jak kilka dni temu spotkała sąsiadkę. Ta rzeczywiście zaczęła mówić, że dzięki Bogu niedługo urodzi się własne dziecko, a potem zagryzła wargi i spojrzała na Tomka. Pos