– Nic, Sławek! Nie martw się! Za to Nowy Rok spędziłeś naprawdę fantastycznie!

**Dziennik osobisty**

Nic, Krzysiu! Nie martw się! Przynajmniej Nowy Rok spędziłeś z klasą!

Oto i moje rodzinne miasto. Krzysztof zszedł z peronu, wyszedł na plac przed dworcem i skierował się w stronę przystanku autobusowego. Nie powiedział żonie, że wróci dziś do domu.

Nastroju mu nie poprawiała świadomość trudnej rozmowy z Anetą. Żona znowu będzie mu wypominać, narzekać, mówić, że to obojętny egoista.

A czemu obojętny? Przecież chciał ją pozdrowić z okazji Nowego Roku, a ona wyłączyła telefon. Obrażalska!

Przez trzy dni próbował się do niej dodzwonić, ale nie odbierała. Więc i on się obraził i przestał.

A tak w ogóle, to nawet nie pofatygowała się, by złożyć życzenia jego rodzicom czy siostrze, a co dopiero jemu. Zaraz jej to wypomni, jak tylko przekroczy próg.

Nie tylko ona ma prawo go oskarżać ona też nie jest bez winy. Jak to mówią? Najlepszą obroną jest atak.

Krzysztof nabrał animuszu i wszedł do klatki schodowej w bojowym nastroju.

Mieszkanie przywitało go ciszą.

Halo! Jest tu kto? Anetka, jestem! zawołał głośno, ale nikt nie odpowiedział.

Zajrzał do kuchni pustka. Do jednego pokoju nic. Do drugiego to samo. Ale od razu rzuciły mu się w oczy zmiany: przy ścianie nie było łóżeczka dziecięcego, zniknęła komoda z przewijakiem i wózek, który podarowali im rodzice Anety.

Krzysztof pobiegł do szafy: ta część, gdzie wisiały ubrania żony, też była pusta.

Czy ona zwariowała? Zostawiła mnie? pomyślał.

Wybrał numer teściowej, ale nikt nie odebrał. Zadzwonił do Kasi przyjaciółki Anety. Cisza. W końcu dodzwonił się do Michała, męża Kasi.

Misiek, cześć! Podaj Kasię, bo nie mogę się do niej dodzwonić poprosił.

Kasia z dzieckiem są u rodziców na wsi tam świętowaliśmy Nowy Rok. Zasięg tam kiepski.

Ja wróciłem wczoraj, bo dziś muszę iść do pracy. Oni jeszcze odpoczywają odpowiedział Michał. A czego chcesz od Kasi?

Myślałem, że może wie, gdzie moja Anetka. Wróciłem od rodziców, a jej nie ma. I wszystkiego, co kupiliśmy dla dziecka, też nie ma wyjaśnił Krzysztof.

Słuchaj, twoja żona miała lada dzień urodzić. Ty pojechałeś na święta, a ją samą zostawiłeś? zdziwił się Michał.

Ona sama nie chciała jechać. Choć termin miał być dziesiąty-sty stycznia. Zdążyłaby wrócić.

Gratulacje, Krzysiu, jesteś durniem zaśmiał się przyjaciel.

Dlaczego? nie zrozumiał Krzysztof.

Bo najpewniej jesteś już wolny. Głupcze! Zadzwoń do szpitala, pewnie tam jest poradził Michał.

**Dziesięć dni wcześniej**

Nie rozumiem, Krzysiu mówiła przez telefon matka. Dlaczego masz siedzieć w domu w święta? Anetka nie chce jechać, to przyjedź sam. Termin ma dopiero za dwa tygodnie, zdążysz wrócić.

Tym bardziej, że prawie cała rodzina będzie: ciocia Wanda z wujkiem Jackiem, Natalia z Wiktorem, Olga z Pawłem. No i my z ojcem oraz Wika z Grześkiem.

Wika zarezerwowała nam pokoje w hotelu za miastem w lesie. Cztery dni, od trzydziestego do drugiego.

Trzydziestego pierwszego w restauracji będzie bankiet z artystami. Zapłaciłam za ciebie, oddasz później. Zostaniesz do Trzech Króli, a szóstego wrócisz. Akurat zdążysz przed terminem Anety.

Aneta nie chciała jechać:

Krzysiu, mogę zacząć rodzić w każdej chwili. Wyobraź sobie: wszyscy się bawią, a ja nagle dostaję skurczów. Do tego hotel jest za miastem czy zdążymy z karetką?

Nie, nigdzie nie jadę.

Słusznie mama mówi, że teraz kobiety traktują ciążę jak chorobę, a urodzenie dziecka jak bohaterstwo. Nas troje urodziła i nawet nie siedziała długo na macierzyńskim, a wszystko ogarniała.

Oczywiście, Krzysztof rozumiał, że Aneta ma trochę racji. Ale wyobraził sobie, jak nudno będzie w domu w sylwestra: tylko we dwoje, przy skromnym stole Aneta już zapowiedziała, że nie będzie gotować. I zrobiło mu się smutno.

A tymczas,