-Do kogo idziesz?

Dzisiaj zapisuję w dzienniku historię, która poruszyła mnie głęboko.

Do kogo państwo? Stanisława Wojciechowska wraz z Jakubem wyszli na ganek i spojrzeli na gości.
Do Stanisławy Wojciechowskiej! Jestem wnuczką, a właściwie prawnuczką. Córką Aleksandra najstarszego syna Stanisławy.

Stanisława siedziała na kawałku ławki, zalanej słońcem, i cieszyła się pierwszymi ciepłymi dniami. Wiosna wreszcie nadeszła. Tylko Bogu wiadomo, jak Stanisława przetrwała tę zimę.

Nie przeżyję kolejnej! pomyślała i westchnęła z ulgą. Nie bała się już odejścia. Wręcz przeciwnie czekała na ten moment. Pieniądze dawno odłożyła. Ubranie kupiła.
Nic już nie trzymało jej na tym świecie.

***

Kiedyś miała wielką rodzinę męża, Jerzego Piotrowicza, wysokiego mężczyznę, i czwórkę dzieci trzech chłopców i dziewczynkę. Żyli zgodnie, pomagali sobie, rzadnie się kłócili. Dzieci po kolei dorastały i rozleciały się po świecie.

Dwóch najstarszych synów poszło na studia, a potem rozjechali się do miast za pracą. Średni, który kiepsko się uczył, zajął się biznesem i wyjechał za granicę, gdzie pozostał. Córka też nie została w rodzinnej wsi poleciała do Warszawy i szybko wyjechała za mąż.

Na początku dzieci często odwiedzały rodziców. Pisali listy, a gdy pojawiły się telefony, zaczęli dzwonić. Potem pojawili się wnukowie. Stanisława co jakiś czas pakowała starą, zniszczoną walizkę i jechała do któregoś z dzieci jako niania.

Z czasem i wnuki wyrosły z opieki babci. Coraz rzadziej ją zapraszali, coraz mniej dzwonili. A o przyjeździe w gości dawno zapomnieli nie mieli czasu. Praca, rodzina, własne dorastające dzieci.

Powodem, by odwiedzić dom rodziców, stała się nowina ojciec, Jerzy Piotrowicz, odszedł. Wydawało się, że taki silny człowiek dożyje setki. Lecz okazało się inaczej.

Po pogrzebie dzieci rozjechały się. Najpierw dzwonili do matki, lecz z czasem i to ustało.

Stanisława próbowała dzwonić sama, ale szybko zrozumiała, że nie jest im potrzebna, i odpuściła. Tak żyła ostatnie dziesięć lat. Raz na jakiś czas ktoś dzwonił, wtedy uśmiechała się przez tydzień.

Pewnego dnia znów siedziała na ławce i dumała.

Dzień dobry, ciociu Stanisławo! za płotem stał młody mężczyzna i uśmiechał się szeroko. Nie poznaje mnie pani?

Stanisława zmrużyła oczy:

Jakub? To ty?

Tak, ciociu! ucieszył się i wszedł na podwórko.

Jakub był synem sąsiadów, którzy nie potrafili przeżyć dnia bez kłótni. Ile Stanisława go pamiętała zawsze był głodnym dzieckiem. Z litości dokarmiała go, oddawała ubrania po swoich dzieciach i pozwalała przenocować, gdy rodzice urządzili kolejną libację.

Nie długo wytrzymali w takim życiu. Odeszli. Jakuba zabrano do domu dziecka, a potem zniknął. Stanisława bardzo za nim tęskniła.

Gdzie byłeś tyle lat, Jakubie? zapytała radośnie.

Najpierw w domu dziecka, potem służyłem w wojsku, później się uczyłem. Wróciłem do rodzinnej wsi. Będę ją podnosił!

Co tu podnosić? machnęła ręką Stanisława. Wszyscy wyjechali.

Nic nie szkodzi! Dam radę!

I zaczęło się dla Stanisławy nowe życie. Jakub zatrudnił się u Kowalskiego największego rolnika we wsi.

W wolnych chwilach naprawił swoją starą chatę, która mu została po rodzicach, i nie zapominał o Stanisławie pomagał w gospodarstwie. Kobieta ożyła. Nazywała go synkiem. Tak minęły trzy lata.

Wyjeżdżam, ciociu powiedział któregoś dnia Jakub. Kowalski stał się nie do zniesienia. Każe harować, a nie płaci. Jadę na zarobek. Nie gniewaj się!

Co ty, Jakubie, jaka złość? Jedź z Bogiem!

Znów Stanisława została sama. Czasem chciało jej się płakać z samotności. Tak mijały dni w oczekiwaniu na koniec. A jednak coś ją tu trzymało.

***

Dzień dobry, ciociu Stanisławo! usłyszała znajomy głos. Kobieta spojrzała w stronę płotu i ujrzała znajomą twarz.

Jakub? To ty?

Tak, ciociu! wysoki, dobrze ubrany mężczyzna wszedł na podwórko. Wróciłem! Na dobre!

Oj, radość moja! zakrzątała się Stanisława. Chodź, chodź, Jakubie! Zaraz nastawię herbatę!

Herbata to dobry pomysł! uśmiechnął się. Tylko najpierw wpadnę do domu. Nie wiedziałem, że cię zastanę, nie wziąłem prezentów!

Po pół godzinie Stanisława i Jakub siedzieli przy stole, pili herbatę ze starych, pięknych filiżanek i nie mogli się nagadać.

Już się pakowałam na tamten świat, Jakubie otarła łzę.

Oj, daj spokój! pokiwał palcem. Teraz dopiero zaczniemy żyć! Zarobiłem pieniądze, założę własne gospodarstwo! Jeszcze długo ci tu siedzieć!

Gospodarze! Jest ktoś w domu? rozległ się dźwięczny głos. Stanisława wyjrzała przez okno i zobaczyła dziewczynę w krótkim płaszczu i butach na obcasach.

Do kogo? Stanisława z Jakubem wyszli na ganek.

Do Stanisławy Wojciechowskiej! Jestem prawnuczką. Córką Aleksandra najstarszego syna.

Kobieta i mężczyzna wymienili spojrzenia.

Dzwoniłam, ale telefon nieczynny. Postanowiłam przyjechać na próbę!

No to wchodź! zaprosiła zdezorientowana Stanisława, a Jakub podbiegł i wziął walizkę.

Stanisława i Jakub patrzyli, jak Weronika z zapałem zajada się poczęstun