Ojej, kto to taki?” – zdziwiła się Lucyna, wchodząc do kuchni przyjaciółki.

O, a to kto? zdziwiła się Ludwika, wchodząc do kuchni swojej przyjaciółki.

Pod żółtym światłem lampy, w kącie przy najmniejszej szafce, przytulił się nieśmiało łysiejący mężczyzna po czterdziestce. Skromnie, ale wprawnie kroił koperek szerokim nożem należącym do Elżbiety.

Ludwika, to Tadeusz. Tadeusz, to Ludwika mruknęła Elżbieta, wyraźnie zawstydzona. Masz cukier, chodź.

Wcisnęła sąsiadce do rąk blaszaną puszkę oznaczoną kryształkami cukru i szybko wypchnęła ją do przedpokoju.

Bardzo mi miło! zdążyła jeszcze donośnie krzyknąć Ludwika przez ramię, próbując bystrym spojrzeniem ogarnąć tę nowość w życiu przyjaciółki.

Ale nawet w szczegółach nowy znajomy nie robił wrażenia. Nie było w nim nic, co mogłoby tłumaczyć tak szybkie wtargnięcie w przestrzeń Elżbiety, w jej kuchenny fartuch w kolorowe pączki.

Tadeusz, zaraz wracam! zawołała Elżbieta w stronę kuchni i zatrzasnęła drzwi.

W przedpokoju Ludwika złapała ją mocno za ramię:

Gadaj!

Co mam gadać? próbowała się wykręcić Elżbieta. Och, dobrze, chodź.

Wyszły z mieszkania, przemknęły przez ciasny przedpokój i wpadły do sąsiedniego dwupokojowego mieszkanka.

W domu Ludwiki unosił się zapach cynamonu i perfum Diora. Wszystko, począwszy od śnieżnobiałego pufa przy drzwiach, świadczyło o tym, jak bardzo gospodyni dba o swój dom.

Nie to, co u mnie! myślała za każdym razem z żalem Elżbieta, przypominając sobie odklejające się tapety w swoim korytarzu.

Gadaj! powtórzyła stanowczo Ludwika.

Wsypała cukier do miski z kremem i, uzbrojona w trzepaczkę, czekała na wyjaśnienia.

A gdzie twój Ryszard? znów spróbowała zmienić temat Elżbieta.

Na zebraniu. Nie wróci szybko. No i?

No co? Zobaczyłam go na targu. No i zabrałam.

Jak to? Ludwika zmarszczyła brwi z niedowierzaniem.

No, stoi sobie taki facet z zieleniną. W porządnym płaszczu, ale wyglądał na zaniedbanego. Podeszłam. Ile za koper? pytam. A on na to: A mogę go pani podarować?. Ja mówię: Dlaczego?. A on: Bo tak sobie wymyśliłem jeśli podejdzie do mnie kobieta ze smutnymi oczami, to jej wszystko oddam.

I ty?

No i wzięłam. Odeszłam, ale potem się odwróciłam i mówię: A skąd pan wie, że mam smutne oczy? Wcale nie są smutne!. A on tylko tak na mnie popatrzył A potem wziął moje torby i poszedł obok.

A ty? Ludwika zapomniała o trzepaczce i podrapała nią swoją wystylizowaną grzywkę.

A ja szłam i myślałam, co z nim zrobić. I stwierdziłam no, przecież wyraźnie człowiek bez miejsca. Niech zostanie. Poznaliśmy się w drodze.

No, ty chyba żartujesz! Wzięłaś tak sobie faceta z ulicy do domu? Schowałaś przynajmniej coś wartościowego?

Ludwika! oburzyła się Elżbieta. Co ty pleciesz? On jest przecież lekarzem. Rentgenologiem.

Tak? Widziałaś jego dokumenty?

Słuchaj, sama mi mówiłaś! zmartwiła się Elżbieta. O awokado

Jakim awokado? Ludwika była całkiem zdezorientowana.

A Elżbieta znów przypomniała sobie tamten wieczór w tej samej kuchni

Awokado rozłożyło się przed nią w cienkich plastrach, mieniących się odcieniami zieleni. Kolor gęstej trawy przy skórce stopniowo przechodził w mleczno-oliwkowy odcień w pobliżu pestki.

Elżbieta nigdy nie umiała wybrać dobrego awokado. Stojąc przy sklepowych półkach, długo przebierała błyszczące, ciemne owoce, dotykała ich wypukłości, delikatnie naciskała, próbując odzadnąć, co kryje pod twardą skórką. Odkładała jedne, brała drugie, minuty płynęły, a ona wciąż starała się zgadnąć, który owoc będzie idealny.

Czasem wydawało jej się, że trafiła. Wtedy z radością niosła ulubiony owoc (bo okazało się, że to nie warzywo) do domu. W kuchni od razu brała nóż i z drżeniem wbijała go w miąższ. Ale często nóż napotykał opór, jak przy krojeniu surowego ziemniaka. I od razu było wiadomo, że smak nie będzie ten. Wtedy Elżbieta zostawiała niedojrzałe awokado na stole. Po kilku dniach dochodziło i stawało się znośnym dodatkiem.

Ale tamtego dnia na talerzu leżało właśnie to awokado. Kupiła je Ludwika znacznie bardziej skuteczna w wyborach. Elżbieta złapała widelec, podniosła delikatny kawałek i ostrożnie położyła na języku. Takiego awokado nie trzeba żuć wystarczyło włożyć do ust, by jego świeży smak z nutą orzecha wypełnił wszystko w środku

Powiedziałaś wtedy, że awokado nie ocenia się po wyglądzie. Ani po dotyku nie zawsze. Żeby znaleźć dobre, trzeba je poczuć wyjaśniła Elżbieta, wracając do teraźniejszości.

Ale co awokado ma do mężczyzn?

No, u ciebie zawsze się udawało. Z nimi i z awokado Nie tak jak u mnie.

I co, poczułaś tego Tadeusza? Ludwika z trudem przypomniała sobie imię nowego i znów zdziwiła się jego przeciętności.

Zrobiło mi się przy nim jakoś cicho. Choć wokół był tłok na targu. I pomyślałam, że może nie szkodzi, że jest taki zwyczajny?

No cóż Dobrze, idź już. A nuż zatęskni.

Ludwika szybko wypchnęła przyjaciółkę za drzwi razem z puszką po cukrze i przytknęła ucho do szpary. Usłyszała skrzypnięcie drzwi u sąsiadki. Cisza.

No trudno. A może jednak? wróciła do kuchni i wreszcie zanurzyła trzepaczkę w kremie do ciasta.

A Elżbieta weszła do przedpokoju i zobaczyła w nim Tadeusza. Wciąż w jej fartuchu w pączki, stał teraz na taborecie i przyciskał do ściany kawałek tapety.

Przepraszam, znalazłem to w kuchni, gdy szukałem słoika na koperek. Klej też tam był.