– Gdybyś wiedziała, czym twoja siostrzyczka w Warszawie się zajmuje, na pewno byś o niej nie wspominała. A już na pewno nie chwaliła się nią

Dziś w moim dzienniku chcę opisać zdarzenie, które wstrząsnęło naszą rodziną. Gdyby moja matka wiedziała, czym naprawdę zajmuje się jej córka w Warszawie, nigdy by się nią nie chwaliła.

„Moja córka to prawdziwa mądrala!” przechwalała się Krystyna przed sąsiadkami na osiedlu. „Zaliczyła sesję na same piątki! I jeszcze znajduje czas na dorabianie od nas nawet złotówki nie bierze!”

„Zazdroszczę ci, Krystyno! Moje dzieci tylko potrafią prosić o pieniądze” wzdychała jedna z kobiet. „I do nauki się nie garną. Małgosia twierdzi, że zaraz po technikum wyjdzie za mąż, żeby mąż ją utrzymywał. A syn ech!” Machnęła ręką, zawiedziona. „A twoja Ania to złoto, sama sobie poradzi w życiu.”

„Ta, jasne” mruknął pod nosem Krzysztof, który odszedł na krok od paplających kobiet. Najchętniej wróciłby już do domu, ale mama nie skończyła jeszcze obchodu sklepów. A skoro tata był w delegacji, to on dzisiaj pełnił zaszczytną funkcję nosiciela siatek. „Gdybyś tylko wiedziała, czym twoja córka zajmuje się w stolicy, nigdy byś jej nie wspomniała. A już na pewno nie chwaliła.”

„Coś powiedziałeś?” Krystyna spojrzała na syna z niezadowoleniem. Czy nie mógł poczekać tych paru minut? Jeszcze nie zdążyła opowiedzieć wszystkich szczegółów.

„Tak, mamo. Powiedziałem, że muszę jutro przygotować prezentację i napisać wypracowanie. Może innym razem się pochwalisz?” odpowiedział spokojnie Krzysztof.

„Ty i twój ojciec! Nawet ludziom nie pozwolicie pogadać! Dobrze, chodźmy”

Krzysztof wzruszył ramionami, widząc ulgę w oczach sąsiadek. One same już żałowały, że natknęły się na rozgadaną matkę. Krystyna tylko i wyłącznie opowiadała o córce i to w taki sposób, że można było odnieść wrażenie, jakoby Ania była ucieleśnieniem ideału, do którego wszyscy powinni dążyć.

Tylko on znał prawdę. Wiedział, ale milczał. Nie chciał, żeby mama się martwiła

***

„Czy mieszka tu Anastazja Kowalska?” Wyniosłe spojrzenie eleganckiej kobiety zbiło Krystynę z tropu. Obecność dwóch mężczyzn stojących za nią też nie wróżyła nic dobrego.

„Moja córka studiuje w Warszawie” odpowiedziała dumnie. „Czego od niej chcecie?”

„Studiuje? Ania? Naprawdę?” Kobieta pozwoliła sobie na szyderczy śmiech. „Wylali ją po pierwszej sesji. Żadnego egzaminu nie zdała, bo w ogóle nie chodziła na zajęcia wolała szukać bogatego opiekuna.”

„Jak śmiecie oczerniać moją córkę?! Pozwę was za zniesławienie!” Krystyna usłyszała szmer za drzwiami sąsiadów i zamilkła. Wpuścić tę kobietę do środka znaczyłoby przyznać, że ma rację. Nie wpuścić? Ale co wtedy powie? Ludziom i tak wystarczy plotka, prawdziwa czy nie.

„Niech wejdą” wahanie Krystyny przerwał syn. „Nie ma sensu dawać powodów do plotek. Mamo, przepuść ich.”

„Ależ, Krzysztofie!”

„Przepuść.”

Chłopak wydawał się starszy niż swoje szesnaście lat. Był poważny i tylko odrobinę spięty. Sam zaprowadził gości do pokoju, wskazując im miejsce na kanapie. Kobieta uśmiechnęła się i wybrała fotel w głębi. Mężczyźni pozostali na nogach.

„Krzysztofie! Jak możesz ich wpuszczać?! Słyszałeś, co powiedziała o Ani!”

„Słyszałem. Dlatego wpuściłem” odparł zirytowany. Dopóki tata był w delegacji, to on pełnił rolę głowy rodziny. Musiał zminimalizować szkody.

„Co ty”

„Widocznie znasz swoją siostrę lepiej” drwiąco zauważyła kobieta. „Może wiesz, gdzie jest teraz?”

„W Warszawie to akurat mama was nie okłamała. Tylko że nie mieszka w żadnym akademiku” uśmiechnął się krzywo. „Wynajmuje mieszkanie, które opłaca jej protektor. I nie, adresu nie znam. Ale wiem, że ten człowiek jest żonaty, starszy od Ani o dwadzieścia lat i ma trójkę dorosłych dzieci. No i jest cholernie bogaty.”

„Przypadkiem nie nazywa się Grzegorz?”

„Zgadnijmy jesteś jego żoną?” Krzysztof wewnętrznie się spiął. W co wplątała się jego nierozsądna siostra? Jeśli szukają jej aż tutaj

„Na szczęście, nie. Jestem jego siostrą, która ma już dość jego wybryków” odparła chłodno. „Grzegorz ma wspaniałą żonę, córkę naszego głównego partnera biznesowego. A ją bardzo boli obecność innych kobiet przy mężu. Lada dzień może podać o rozwód.”

„A tego, oczywiście, nie można dopuścić, tak?”

„Roztropny chłopak” mruknęła. „Masz jakieś pojęcie, gdzie teraz jest ta twoja bezczelna siostra?”

„Ja nie, ale jej przyjaciółka może wiedzieć. Mogę się z nią skontaktować, ale najpierw chcę wiedzieć, jakie macie plany. Mam tylko jedną siostrę.”

„Krzysztofie, co to wszystko znaczy? Jaki Grzegorz? Jakie wynajęte mieszkanie? Co się stało z moją córeczką?” Krystyna zmieniła się na twarzy. Krzysztof rzucił się do łazienki tam mama trzymała leki.

„Może wezwać pogotowie?” Kobieta wyglądała na lekko zaniepokojoną.

Krzysztof machnął ręką. Oczywiście, że wezwał! Gdy biegł po tabletki. Pani Nina, najsympatyczniejsza pielęgniarka, obiecała przyjechać w pięć minut. Pewnie była w pobliżu.

„Krzysztofie Skąd ty to wszystko wiesz?” zapytała żałośnie Krystyna, nie chcąc uwierzyć w prawdę. Jej córka kochanka. Jak teraz z tym żyć?

„Kiedy Ania ostatnio nas odwiedziła, zepsuł jej się telefon, pamiętasz? Wzięła mój laptop, żeby pogadać z koleżanką. I nie wylogowała się. Więc przeczytałem jej rozmowy, trochę się zdziwiłem i zapytałem wprost. Nie zaprzeczała. Tylko prosiła, żeby tobie nic nie mówić.”

Krzysztof naprawdę się o nią martwił. Była dobrą osobą, ale miała jeden słaby punkt uwielbiała chwalić się dziećmi i ich sukcesami. On też czerwienił się, gdy opowiadała o jego świadectwach z paskiem.

Gdy później Krystynę położ