– Świetlano, ale tam zimą jest strasznie zimno!

Weroniko, ale tam w zimie jest zimno! Piecowe ogrzewanie, drewno trzeba nosić! Mamo, ty jesteś ze wsi, w dzieciństwie miałeś tylko takie warunki. Dziadek z babcią całe życie na wsi mieszkali i nic im nie było. A latem w ogóle będzie pięknie ogródek, jagody, grzyby w lesie można zbierać.

Halina dopiero zaczynała przyzwyczajać się do życia na emeryturze. Sześćdziesiąt lat za sobą, z czego trzydzieści pięć spędziła jako księgowa w fabryce. Teraz mogła spokojnie pić rano herbatę, czytać książki i nigdzie się nie spieszyć.

Pierwsze miesiące emerytury upływały jej w ciszy i spokoju. Wstawała, kiedy chciała, jadła śniadanie bez pośpiechu, oglądała programy w telewizji.

Do sklepu chodziła w dogodnych godzinach, gdy nie było kolejek. Po czterdziestu latach pracy to była prawdziwa przyjemność.

Córka Weronika zadzwoniła w sobotni poranek:

Mamo, musimy poważnie porozmawiać.

Co się stało? zaniepokoiła się Halina. Z Martusią wszystko w porządku?

Z córką wszystko dobrze. Przyjadę, opowiem. Ale się nie martw!

Te słowa tylko wzmogły jej niepokój. Kiedy dzieci mówią nie martw się, zwykle jest powód do zmartwień.

Godzinę później Weronika siedziała w kuchni, gładząc zaokrąglony brzuch. Trzydzieści dwa lata, drugie dziecko w drodze, a za tego Krzysztofa wciąż nie wyszła za mąż.

Mimo że żyli razem już cztery lata, córka Martusia rosła, ale akt małżeństwa zdawał się dla nich nieistotny.

Mamo, mamy problem z mieszkaniem zaczęła córka, nerwowo kręcąc w ręku kubek. Właścicielka podnosi czynsz. Ledwo dajemy radę z obecną stawką, a teraz chce więcej o osiemset złotych.

Halina skinęła ze zrozumieniem. Wiedziała, że młodym teraz ciężko. Krzysztof pracował dorywczo dziś jako magazynier, jutro kurier, pojutrze ochroniarz. Weronika była na macierzyńskim z córką, wkrótce miała iść na kolejne.

Myśleliśmy o wyprowadzce, żeby było taniej ciągnęła córka ale z dzieckiem nikt nie chce wynająć.

I co zamierzacie robić? spytała matka, przeczuwając podstęp.

Dlatego właśnie przyszłam Weronika nerwowo szarpała rękaw swetra. Mamo, czy moglibyśmy u ciebie trochę pomieszkać? Tymczasowo, oczywiście. Dopóki nie uzbieramy na wkład, może później weźmiemy kredyt.

Halina zakrztusiła się herbatą. W dwupokojowej kawalerce i tak było ciasno, a tu nagle cała rodzina z małym dzieckiem i drugim w drodze.

Weroniko, jak my się tu wszyscy pomieścimy? Mam tylko dwa pokoje, i to małe.

Mamo, jakoś się uda. Najważniejsze, że zaoszczędzimy. Za wynajem płacimy teraz trzy tysiące złotych, wyobrażasz sobie? W rok uzbiera się trzydzieści sześć tysięcy! A te pieniądze można odłożyć na wkład.

Halina wyobraziła sobie tę scenę. Krzysztof ze swoim nawykiem chodzenia w podkoszulku po mieszkaniu, głośnych rozmów przez telefon.

Martusia z nieustannym płaczem, zabawkami rozrzuconymi wszędzie i kreskówkami puszczanymi na cały regulator. Weronika z brzuchem, kaprysami i wymaganiami szczególnej uwagi.

A gdzie Martusia będzie spała? spróbowała znaleźć rozsądne argumenty.

W dużym pokoju z nami postawimy łóżeczko. A ty urządzisz się w małym pokoju. Nie potrzebujesz wiele miejsca kanapa, telewizor. Będzie dobrze!

Weroniko, ja dopiero wyszłam na emeryturę, chciałabym trochę spokoju. Czterdzieści lat pracowałam, jestem zmęczona!

Córka westchnęła, jakby matka powiedziała coś zupełnie nierozsądnego:

Mamo, a po co ci ten spokój w sześćdziesiąt lat? Jesteś jeszcze młoda, zdrowa. Inne babcie w twoim wieku aktywnie zajmują się wnukami.

Zabrzmiało to jak wyrzut. Jakby mówiła: inne babcie są pożyteczne, a ty jesteś egoistką.

A poza tym ciągnęła Weronika masz przecież dom letniskowy. Świetny, babcia zawsze go utrzymywała w porządku. Możesz tam mieszkać. Świeże powietrze, cisza dla emeryta idealnie.

Na działce? powtórzyła Halina, nie wierząc własnym uszom.

Tak. Dom jest solidny. Możesz założyć ogródek, uprawiać pomidory. Lekarze zalecają ludziom w twoim wieku więcej przebywać na świeżym powietrzu.

Halina poczuła, jak coś w niej krzepnie. Działka trzydzieści kilometrów od miasta, autobus jeździł tylko rano i wieczorem.

Weroniko, ale tam w zimie jest zimno. Piecowe ogrzewanie, drewno trzeba nosić.

Mamo, przecież jesteś ze wsi, w dzieciństwie miałeś tylko takie warunki. Dziadek z babcią całe życie na wsi mieszkali i nic im nie było. A latem będzie pięknie ogródek, jagody, grzyby w lesie.

Córka mówiła to tak, jakby oferowała matce wakacje w luksusowym kurorcie, a nie wygnanie na wieś bez wygód.

A jeśli będę potrzebowała lekarza? Albo apteki? Sklepu?

Mamo, przecież nie będziesz jeździć do lekarza codziennie! Raz w miesiącu na kontrolę wystarczy. A jedzenie można kupować od razu więcej, przechowywać w zamrażarce.

Weroniko, a co z moimi przyjaciółmi? Sąsiadkami, z którymi spędzałam życie?

Rozmawiaj przez telefon. Albo niech przyjadą na działkę, zrobią grilla. Będzie wesoło!

Halina słuchała i nie wierzyła własnym uszom! Córka serio proponuje, żeby matka została samotną działkowiczką, tylko po to, by zwolnić mieszkanie dla jej rodziny? I przedstawia to jako troskę o zdrowie matki!

Weroniko, a jak długo chcecie mieszkać w moim mieszkaniu?

No, rok minimum. Może półtora.

Rok albo półtora! Cały rok żyć z nimi w dwupokojowej kawalerce albo tułać się po działce.

A co twój Krzysztof o tym myśli?

On jest tylko za! ożywiła się Weronika. Mówi, że na działce będzie ci lepiej niż w mieście. Żadnego zgiełku, stresu.

Będziesz czytać książki, oglądać telewizję. Krzysztof nawet zaproponował, żeby ci zamontować antenę satelitarną, żebyś miała więcej kanałów.

Halina wyobra