Przez trzy dni Ania myła każdy zakamarek domu, jakby to nie kurz był wrogiem, lecz czas, który oddzielił ją od syna.

Przez trzy dni Anna wyskrobywała każdy zakamarek domu, jakby nie kurz był jej wrogiem, lecz czas, który oddzielił ją od syna. Obudziła się, gdy jeszcze noc panowała na świecie, choć autobus miał przyjechać do wsi dopiero po południu. I tak nie mogła spać. Krzysiek wracał do domu po pięciu latach spędzonych w Niemczech. Pięciu latach, w których widziała go tylko na rzadko przesyłanych zdjęciach i w urywających się rozmowach przez słaby internet.

W kuchni ciasto na drożdżówki rosło pod lnianą ściereczką. Od wieczora przygotowywała farsz na gołąbki, zwijała je jedno po drugim do późna w nocy. Małe kapuściane zawijaszki dusiły się na wolnym ogniu godzinami, wypełniając dom zapachem dzieciństwa Krzyszka. Upiekła też pieróg z serem, taki, jaki lubił, gdy był mały.

Anna spojrzała teraz w lustro w sypialni. Uczesała się starannie, założyła nową chustkę, kupioną specjalnie na jarmarku. Przyglądała się zmarszczkom w kącikach oczu. Pięćdziesiąt osiem lat pozostawiło swoje ślady, tak samo jak praca w polu, troska o gospodarstwo i tęsknota za jedynym synem.

„Czy mnie rozpozna?” pomyślała, po czym roześmiała się z głupoty tej myśli. Była jego matką. Ale on? Czy Niemcy go zmieniły? Czy nadal mówi po polsku tak samo? Czy będzie mu wstyd przed starą chałupą, przed zakurzonymi wiejskimi drogami?

Sąsiadki zaglądały przez całe przedpołudnie pod bramę, udając, że mają pilne sprawy, ale tak naprawdę chciały zobaczyć przygotowania. „Wraca syn Anny” szeptały między sobą. „Zrobił się wielkim panem u tych Niemców”.

Tylko ci, którzy wychowali dzieci i patrzyli, jak odchodzą, wiedzą, że każdy dzień oczekiwania to jak mała wieczność.

Gdy zbliżyło się południe, zaczęła nakrywać do stołu w dużej izbie, tej używanej tylko od święta. Obrus haftowany, wypolerowane sztućce, dobre talerze wyjęte z kredensu, który przez resztę roku stał zamknięty. Na środku stołu, w kryształowym wazonie, postawiła świeże kwiaty z ogródka.

Gdy skończyła, wyszła na podwórze i usiadła na ławce pod orzechem. Stąd widziała główną drogę, mogła usłyszeć autobus, gdy zatrzyma się na środku wsi. Minie jeszcze kilka godzin, ale była gotowa czekać. Serce biło jej jak młodej dziewczynie przed pierwszą randką.

Ilu takich rodziców czekało w polskich wsiach? Ile matek liczyło dni między odwiedzinami dzieci, które wyjechały daleko? Żadne poświęcenie nie wydawało się zbyt wielkie, by syn miał lepsze życie, ale cena samotności bywała czasem ciężka do zniesienia.

Około kwadrans przed czwartą usłyszała w oddali klakson autobusu. Wstała, wygładziła spódnicę, poprawiła włosy. Przez chwilę stała nieruchomo, jakby czerpała siłę z ziemi pod stopami, po czym ruszyła ku bramie.

Autobus zatrzymał się na środku wsi, wzbijając obłok kurzu. Wysiadło z niego kilka osób staruszka z siatkami, dwóch nastolatków, mężczyzna w średnim wieku. A potem, ostatni wysoki młodzieniec w granatowym garniturze, z walizką w jednej ręce i bukietem kwiatów w drugiej.

Anna zesztywniała. To był on, a jednak jakby nie on. Wyższy, niż go pamiętała, szczuplejszy, z krótko przystrzyżonymi włosami i postawą, która czyniła go obcym w tym wiejskim krajobrazie. Przez moment ogarnęła ją fala niepewności.

Wtedy mężczyzna w garniturze podniósł wzrok. Oczy mu rozbłysły, uśmiech przemienił twarz. Rzucił walizkę i ruszył biegiem w jej stronę.

„Mamo!” krzyknął z daleka.

I nagle elegancki garnitur przestał mieć znaczenie. To był jej chłopczyk, który biegł ze szkoły, nastolatek pomagający w ogródku, młodzieniec, który obiecał, że wróci, choćby miał odejść najdalej. W jego oczach Anna zobaczyła tę samą ciepło, tę samą miłość.

Gdy stanął przed nią, Krzysiek zatrzymał się na sekundę, jakby chciał się jej napatrzeć, upewnić się, że to ta sama. Potem objął ją mocno, ściskając tak, że niemal straciła oddech.

„Mamo” szepnął, wtulając twarz w jej ramię. „Moja mamo”.

Anna poczuła łzy płynące po policzkach. Nie mogła mówić. Trzymała go mocno, jak wtedy, gdy był mały i bała się, że zgubi go w tłumie. Pachniał inaczej dro