– Nie jesteś już moją córką.

„-Nie jesteś już moją córką. Kto on jest i skąd nie wiadomo. Wstyd mi za ciebie. Wynoś się do babcinej chaty i żyj jak dorosła. Poczuj odpowiedzialność za swoje czyny.”

„Ola, słyszałaś? Przywieźli ludzi na delegację, żeby pomogli w naszej pracy. Chodź wieczorem do klubu?” zadowolona Małgosia rozsiadła się w fotelu.

„Gosia, o czym ty mówisz? A z Krzysiem co zrobię? Wezmę go ze sobą?” zaśmiała się Ola.

„A może poprosimy ciocię Bronię?” ostrożnie zapytała Małgosia.

Ola machnęła ręką z rezygnacją.

„Co ty? Ona do dziś nie może mi wybaczyć, że urodziłam syna. Przecież co chciała? Wydać mnie za Andrzeja, a ja pojechałam do miasta na studia. Nie dostałam się, ale wróciłam w ciąży. Cały rok się na mnie gniewała, dopiero od dwóch miesięcy w ogóle ze mną rozmawia. Idź z kimś innym. Może i znajdziesz sobie kogoś.”

Małgosia westchnęła.

„No dobrze, pójdę z Anką. A jutro opowiem ci wszystko.”

Ola położyła syna spać, a sama wyszła na ganek. Z daleka dobiegał gwar muzyki. Otulona w chustę, wyobraziła sobie, jak wszyscy tam tańczą i bawią się. Małgosia pewnie znowu założyła tę swoją „tygrysią” sukienkę. Ola uśmiechnęła się pod nosem w niej wyglądała jak tygrysia gąsienica. Westchnęła z żalem i poszła spać.

Nad ranem przybiegła Małgosia. I na złość, mama Oli też przyszła w odwiedziny. Ola przyłożyła palec do ust, ale gdzie tam Małgosię powstrzymać.

„Szkoda, że cię wczoraj nie było. Byli tam tacy chłopcy! Jeden nawet mnie odprowadzał Wojtek się nazywa. Gadatliwy, z poczuciem humoru. I dziś mam z nim randkę!” wyrzuciła z siebie Małgosia jednym tchem.

Mama Oli spojrzała z dezaprobatą.

„Pewnie żonaty?”

Małgosia wzruszyła ramionami.

„Nie wiem, nie zaglądałam mu do dowodu. A nawet jeśli, to przynajmniej będzie co wspominać.”

„Ech, dziewczyny, co wy wyprawiacie? Andrzejek to byłby świetny mąż. Moja córka już swoje szczęście przegapiła, ale ty, Gosiu, jeszcze możesz mu głowę zawrócić” ciocia Bronia rozmarzyła się na tę myśl.

„Ciociu Broniu, co ty wygadujesz! Kto by go chciał? A do tego jego matka na dokładkę. Broń Boże od takiego szczęścia!” zawołała Małgosia.

Odwróciła się do Oli:

„Był tam taki jeden chłopak, że oderwać wzrok nie było można. Wszystkie dziewczyny oszalały. A on stał z kolegami i poszedł sam. Nawet nikogo nie zaprosił do tańca.”

I wtedy stało się coś niesamowitego. Ciocia Bronia zamyśliła się i powiedziała:

„Ola, może i ty byś poszła do klubu. Ja posiedzę z Krzysiem. Może kogoś spotkasz? Poważnego, godnego zaufania. Krzysiowi potrzebny jest tata. Tylko nie wybieraj żonatych. Oni czują, kiedy kobieta jest sama. Rozumiesz?”

Ola, nie wierząc własnemu szczęściu, skinęła głową. Nie wytrzymała i wycałowała mamę. Ta burknęła:

„Idź już, lizusie jedna.”

Ola stała w swojej najlepszej sukience z koleżankami i wesoło gadała. Jakże tęskniła za beztroskim spędzaniem czasu.

„Patrzcie! To on! Znowu przyszedł!” szeptały dziewczyny.

Ola spojrzała w jego stronę z ciekawością i nogi się pod nią zatrzęsły. Szybko odwróciła wzrok i szepnęła do Małgosi:

„Chyba wrócę do domu. Krzysio pewnie płacze beze mnie.”

Zdumiała się.

„Ola, co ty? Pierwszy raz od miesięcy wyrwałaś się z domu, a już uciekasz? Nawet nie zatańczyłaś!”

Ale Ola zdecydowanie powiedziała:

„Idę już. A do ciebie pewnie twój Wojtek idzie. Beze mnie się nie wynudzisz.” I ruszyła do wyjścia.

Przy drzwiach ktoś niespodziewanie złapał ją za rękę:

„Zatańczysz, dziewczyno?”

Ola, nie patrząc, próbowała wyswobodzić dłoń:

„Nie tańczę.”

Ale on był uparty.

„Proszę, jeden taniec.”

W końcu się odwróciła i serce jej zamarło. To był ON ten sam chłopak, którego przypadkowe spotkanie zmieniło jej życie na zawsze. I najwyraźniej jej nie rozpoznawał. Odrobinę lżej na sercu, uśmiechnęła się:

„No dobrze. Tylko jeden, bo się śpieszę.”

Zakręcił nią w tańcu.

„Rozumiem, pewnie mąż się niepokoi?”

Ola odpowiedziała sucho:

„Nie jestem zamężna.”

Mrugnął, tak znajomo, że aż dech jej zaparło.

„To znaczy, że mam szansę?” zapytał z przekąsem.

Ola odsunęła się.

„Nawet nie myśl.” I wybiegła z klubu.

W drodze do domu płakała. Zapamiętała go na całe życie można powiedzieć, że zakochała się od razu. A on jej nie poznał.

Spotkali się wtedy w pociągu. Ona wracała do domu załamana po oblanych egzaminach. On jechał do rodziców w odwiedziny. Widząc jej smutek, próbował ją rozbawić.

„Jestem Tomek. Mama mówi na mnie Tomeczek, siostrzeniec Tomuś. Wybierz, co ci się bardziej podoba.”

Ola się uśmiechnęła.

„Tomuś brzmi zabawniej.”

Wyciągnął rękę:

„No to prawie się poznaliśmy. A ty jak się nazywasz, piękna istoto?”

„Ola.”

Tomek poważnie skinął głową:

„Tak myślałem. Królewskie imię.”

Tak słowo po słowie opowiedziała mu o oblanych egzaminach i o tym, jak mama będzie jej to wypominać przez lata.

„Przygotuj się przez zimę i spróbuj jeszcze raz” poradził.

Ola się ożywiła:

„Faktycznie! Nie pomyślałam o tym. Dzięki.”

Popatrzył na nią uważnie:

„Nie ma za co. A mówił ci ktoś, że jesteś bardzo ładna?”

Ola się zaczerwieniła.

„Jestem zwyczajna, nie przesadzaj. Ale i tak dzięki.”

Tomek przysunął się bliżej.

„To prawda” i niespodziewanie ją pocałował. Oli zakręciło się w głowie. To, co było potem, było i wstydliwe, i słodkie. Tomek wysiadał wcześniej.

„Na pewno cię znajdę.”

Dopiero później Ola z przykrości