Czy to twoje dodatkowe kilogramy, Ola?

„Ola, a te twoje dodatkowe kilogramy? Czy to nie problem?” matka Darka nie dawała za wygraną.
„Według mnie nie mam żadnych nadprogramowych, zwłaszcza że mój przyszły mąż je akceptuje. Nie każdy musi być chudzielcem.” Ola ironicznie spojrzała na Elżbietę i matkę Darka. Takie bezczelne zachowanie wyprowadziło Elżbietę z równowagi.

„Mamo! Kupiłaś herbatę na odchudzanie? A nasiona chia? Po co dałaś mi tyle masła do owsianki, to przecież zbędne kalorie! Darek, znowu kupiłeś chleb drożdżowy? To niezdrowe! Rano trzeba wypić trzy szklanki wody, inaczej waga nie spadnie Gdzie moja woda?!” mniej więcej takie teksty Darek słyszał od dzieciństwa.

Jego matka i starsza siostra wiecznie przejmowały się swoją wagą. Teraz siostra miała już trzydzieści osiem lat, nigdy nie wyszła za mąż i przypominała wychudzonego, przygarbionego konia z wiecznie głodnym spojrzeniem. A matka wyglądała jak prosta, cienka drutowa wykałaczka.

Tak go to wkurzało, że zawsze ciągnęło go do ludzi radosnych, z apetytem na życie. Marzył, by jego przyszła żona była zupełnie inna niż matka i siostra. I taką znalazł!

Nazywała się Ola. Nawet jej imię brzmiało miękkie, przyjemne i smaczne, jak puszyste ciastko. Nie, Ola nie była gruba. Ale przy wzroście 173 cm ważyła 85 kg. I każdy z tych kilogramów promieniał zdrowiem i dobrym humorem. Pełne piersi, wąska talia, kobiece kształty i dołeczki w pulchnych policzkach, które aż się prosiły, żeby je uszczypnąć. Darek był zachwycony od pierwszego wejrzenia.

Pewnego wieczoru podwiózł siostrę do banku załatwić sprawy. Wzięła numer i usiadła na krześle, a on krążył po holu, czekając.

Nagle usłyszał srebrzysty, dzwoniący śmiech. Był cichy, ale tak zaraźliwy, że Darek mimowolnie się uśmiechnął. Tak bardzo chciał zobaczyć właścicielkę tego śmiechu, że ruszył w jego stronę.

Śmiała się kasjerka, która obsługiwała starszego klienta. Powiedział coś zabawnego, więc znów się roześmiała. A Darek nie mógł oderwać od niej wzroku

Od falowanych włosów po usta jak kokardka. Do tego miała całkiem przy ciele, co widać było gołym okiem

Wracał samochodem z siostrą, słuchając jej monotonnego gadania, ale myślami był tam, w banku, z tą dziewczyną.

„Darek, słuchasz mnie?” spytała zirytowana Elżbieta.
„Oczywiście, Elu, słucham.” Próbował ogarnąć, o czym w ogóle mówiła.

„No więc mówię mu, że nie jem smażonego mięsa, tylko gotowaną pierś z kurczaka.” narzekała na kolejnego adoratora. Darek skinął ze współczuciem, cmoknął językiem, jakby mówił: „Co za drań”

Następnego dnia, pod wieczór, pognał do banku. Obiekt jego westchnień był na miejscu, więc odetchnął z ulgą. Gdy bank się zamknął, wyjął z samochodu bukiet róż i podszedł do niej.

„Panie A nie potrzebuje pani męża albo zięcia dla swojej mamy?” wypalił oklepane zdanie i podał jej kwiaty.

Pewnie miał tak zagubioną i śmieszną minę, że wybuchnęła śmiechem, ale róże wzięła.

„Boże Jaki zapach! Jakie piękne!” wtuliła twarz w kwiaty, a on podziwiał ją

Od tamtej pory byli nierozłączni. Bywają takie chwile w życiu, gdy spotykasz kogoś i wiesz to jest to, więcej niczego nie trzeba szukać. Tak stało się z Darkiem i Olą. Oświadczył się po miesiącu znajomości, a ona z radością przyjęła. Pozostało tylko poznać się z rodzicami.

Rodzice Oli przywitali go suto zastawionym stołem, pierogami, śmiechem i gwarem. Jej matka, postawna piękność, wycałowała go w oba policzki, wprawiając w zakłopotanie. Ojciec poklepał go po ramieniu jak starego kumpla i zabrał do kuchni.

„Z dala od kobiet, bo cię zamęczą. Ale nie martw się, Natalia Eugeniuszówna, mama Oli, to spokojna dusza! Za to kocham ją od trzydziestu lat. A Ola to nasz diament. Dbaj o nią, synu.” ojciec Oli spojrzał na niego uważnie.

Potem długo siedzieli przy stole. Jedli z apetytem, śmiali się głośno, opowiadając zabawne historie. W końcu Jan Dymitrowicz, ojciec Oli, zagrał na gitarze, a wszyscy mu zawtórowali. Darkowi było tam tak dobrze, jakby znał ich całe życie

Trzy dni później wybrali się do rodziców Darka. Po drodze w kawiarni Ola kupiła ręcznie robione eklerki dla pań. O piątej byli na miejscu.

Drzwi otworzyła matka Darka, Halina Anatolówna.

„O Witajcie, kochani” spojrzała na Olę i zastygła z otwartymi ustami, trzymając się klamki.

„Mamo, też cię kocham. Może wejdziemy już do środka?” Darek delikatnie popchnął matkę i w końcu przekroczyli próg.

„Oczywiście, synu. Proszę, proszę A ty musisz być ta Ola, tak?” ogarnęła się i bezceremonialnie obrzuciła Olę wzrokiem od stóp do głów.

„Tak, to ja! Miło mi poznać.” Ola wsunęła dłoń w dłoń Haliny Anatolówny i weszła do środka. A matka Darka stała jak wryta, patrząc na nią.

„Tato, Elu, mamo, to Ola, moja narzeczona. Złożyliśmy już papiery, wkrótce ślub. Ola, a to moja rodzina: siostra Elżbieta, mama Halina Anatolówna i tata Nikita Sergiuszowicz.” Darek przedstawił narzeczoną.

Wieść o ślubie zaskoczyła jego rodzinę, więc siedzieli cicho, lekko oszołomieni. W pokoju zapadła cisza, słychać było tylko stukot sztućców

„No tak! Ola! Bardzo się cieszymy i witamy w rodzinie. A to co, butelka? O, to akurat! I jakieś słodkości, ale to dla was, dziewczyny.” ojciec Darka, Nikita Sergiuszowicz, rozładował atmosferę.

„Nie, nie, my nie jemy ciastek, zwłaszcza na noc. Co ty, Ola” Halina Anatolówna z niesmakiem odsunęła pudełko.

„Wy nie, ale my tak! Dawaj to pudełko, zobaczymy, co tam jest. Ola na pewno coś dobrego wybrała. Prawda, Ola?” ojciec zaśmia