Kiedy się wyprowadzasz, Marysiu?

Kiedy się wyprowadzasz, Marysiu?

Mama stała w drzwiach kuchni, oparta o framugę. W rękach trzymała kubek herbaty, a w głosie była obojętność zmieszana z czymś na granicy lekceważenia.

Wyprowadzam się? Marysia powoli oderwała wzrok od laptopa, który grzał jej kolana. Mamo, ja tu mieszkam. Pracuję.

Pracujesz? mama przechyliła głowę, a na jej twarzy przemknął krzywy uśmiech. No tak. To ty siedzisz w internecie. Piszesz te swoje wierszyki? Albo artykuły? Kto to w ogóle czyta?

Marysia gwałtownie zamknęła laptop. Serce ścisnęło się boleśnie. Nie pierwszy raz słyszała, że jej praca nie jest prawdziwa, ale za każdym razem było to jak policzek.

A przecież starała się. Freelance to nie bułka z masłem to godziny poprawek, deadliney, teksty pisane do rana, klienci, którzy chcą wszystko na wczoraj i płacą nieregularnie.

Mam stałe zlecenia westchnęła. I pieniądze też są. Płacę za rachunki, za jedzenie

Nikt od ciebie niczego nie wymaga machnęła ręką mama. Po prostu sytuacja jest taka, Marysiu. Jesteś dorosła, rozumiesz. Tomek z Olą chcą się wprowadzić. Mają dwoje dzieci. Maluchy, Maryś. Ciasno im w tej kawalerce, wiesz?

A ja? Ja nie jestem rodziną? wyrwało się jej nagle. Głos zadrżał.

Jesteś sama, Marysiu. Sama sobie. A oni mają dzieci, rodzinę. Ty jesteś mądra, samodzielna. Znajdziesz gdzieś mieszkanie. Może wreszcie pójdziesz do normalnej pracy? Ludzie pracują od dziewiątej do piątej, a nie siedzą po nocach przed laptopem.

Marysia milczała. W gardle stanął jej gul. Bo tłumaczenie było bez sensu. Mama nigdy nie zrozumiała, czym się zajmuje. Ani razu nie zapytała: A o czym piszesz? Gdzie można to przeczytać?. Tylko przytyki, pobłażliwe spojrzenia i teksty w stylu: Lepiej byś poszła do sklepu na kasę.

**Sama**. To słowo dźwięczało jej w uszach. Jak wyrok. Jak powód, by wymazać ją z mieszkania, z życia, z rodziny.

Gdy tata wrócił z pracy, rozmowa się powtórzyła. Tylko teraz w pokoju byli oni oboje, a ona jak na jakimś domowym sądzie.

Tomek z żoną dużo osiągnęli zaczął tata, siadając w fotelu. Oboje pracują, dwoje dzieci. A ty no tak, jesteś dzielna, że nie siedzisz z założonymi rękami. Ale czas wziąć się poważnie za życie.

Tato, ja tu mieszkam! Nie jestem darmozjadem! Zarabiam, nawet jeśli w domu, nawet w piżamie! Płacę za jedzenie, za rachunki, nie jestem na waszym garnuszku!

Nie zrozumiałaś przerwał. Tu nie chodzi o pieniądze. Tu chodzi o potrzeby. Tomek ma dwoje dzieci, słyszysz? Młodszy ma półtora roku. Oni potrzebują tego mieszkania. Im jest ciężko.

A mnie jest lekko?! wybuchnęła. Mam 28 lat, nie mam wsparcia, nie mam męża, nie mam dzieci. Mam tylko pracę, której wy sami nie uznajecie!

Wymienili spojrzenia. Jakby już ją zmęczyła. Jakby to, co mówi, było kaprysem, a nie bólem.

Jesteś silną dziewczyną mama pokiwała głową ze smutkiem. Dasz radę. A Tomek z Olą oni nawet nie mają czasu pomyśleć

A ja mam? pomyślała, ale nie powiedziała tego na głos. Bo nie miała już sił.

I gdzie mam się podziać? zapytała ochryple. Nie proszę was o nic. Ani o pieniądze, ani o pomoc. Tylko o kąt. Tylko o zrozumienie.

No znajdziesz coś do wynajęcia mama powiedziała to niepewnie. Wszyscy teraz tak mieszkają. Młodzież wynajmuje. A ty nie pracujesz oficjalnie. Więc nie jesteś przywiązana do miejsca.

Słyszycie w ogóle, co mówicie?!

Marysia nie pamiętała, jak skończył się tamten wieczór. Pamiętała tylko, że długo siedziała na parapecie, patrząc w ciemne podwórko.

Deszcz lał jak z cebra, a krople spływały po szybie jak łzy tylko bez szlochu.

Następnego ranka obudził ją hał.