Ola, czy to twoje zbędne kilogramy?

„Ola, a te twoje dodatkowe kilogramy?” matka Dymitra nie ustępowała.
„Ola, czy to nie problem? Według mnie nie mam nadwagi, a mój przyszły mąż je akceptuje. Nie każdy musi być chudzielcem.” Ola szyderczo spojrzała na Elżbietę i matkę Dymitra. Takiej bezczelności Elżbieta nie mogła znieść.

„Mamo! Kupiłaś herbatę odchudzającą? A nasiona chia? Po co włożyłaś tyle masła do mojej owsianki, to przecież puste kalorie! Dymitr, znowu kupiłeś chleb drożdżowy? To niezdrowe! Rano trzeba wypić trzy szklanki wody, inaczej waga nie spadnie… Gdzie moja woda?!” mniej więcej takie monologi Dymitr słyszał od dzieciństwa.

Jego matka i starsza siostra były wiecznie pochłonięte swoją wagą. Teraz siostra miała trzydzieści osiem lat, nigdy nie wyszła za mąż i przypominała wychudzonego, zgarbionego konia z wiecznie głodnym spojrzeniem. Matka przypominała sztywną drutową wykałaczkę.

Zmęczyło go to tak bardzo, że zawsze ciągnęło go do ludzi radosnych, z apetytem na życie. Marzył, by jego przyszła żona była inna niż matka i siostra. I znalazł taką!

Nazywała się Olga. Ola… Nawet jej imię było miękkie, przyjemnym, jak zapach świeżo upieczonego ciasta. Nie, Ola nie była gruba. Przy wzroście sto siedemdziesiąt trzy centymetry ważyła osiemdziesiąt pięć kilogramów.

Te kilogramy promieniowały zdrowiem i radością. Pełne piersi, wąska talia, kobiece kształty i dołeczki w pulchnych policzkach, które aż prosiły się, by je uszczypnąć. To wszystko wprawiło Dymitra w zachwyt, gdy tylko ją zobaczył.

Pewnego wieczoru zawiózł siostrę do banku załatwić sprawy. Wzięła numer i usiadła na krześle. On zaś przechadzał się po sali, czekając.

Nagle usłyszał srebrzysty, dzwoniący śmiech. Był cichy, ale tak zaraźliwy, że Dymitr mimowolnie się uśmiechnął. Tak bardzo chciał zobaczyć właścicielkę tego śmiechu, że ruszył w stronę dźwięku.

Śmiała się dziewczyna, kasjerka obsługująca starszego klienta. Powiedział coś zabawnego, a ona znów się zaśmiała. Dymitr nie mógł oderwać od niej wzroku…

Od falowanych włosów po usta jak kokardka. Do tego miała kształty, co widać było gołym okiem…

Wracał samochodem z siostrą, słuchając jej monotonnego gadania, ale myślami był w banku, z tamtą dziewczyną.

„Dymitr, słuchasz mnie?” zapytała zirytowana siostra.
„Oczywiście, Elżbieto, słucham.” Próbował przypomnieć sobie, o czym mówiła.
„Wiesz, mówię mu, że nie jem smażonego mięsa, tylko gotowaną pierś z kurczaka…” narzekała na kolejnego adoratora. Dymitr pokiwał głową, cmoknął językiem, jakby mówił: „Co za drań…”

Następnego dnia, pod wieczór, pomknął do banku. Obiekt jego westchnień był na miejscu, i Dymitr odetchnął z ulgą. Gdy bank się zamknął, wyjął z samochodu bukiet róż i podszedł do dziewczyny.

„Panno… A może potrzebuje pani męża albo zięcia dla swojej mamy?” wypalił wyuczone zdanie i podał jej kwiaty.

Pewnie miał tak zagubioną minę, że wybuchnęła śmiechem, ale róże wzięła.

„Boże… Jaki piękny zapach!” zanurzyła twarz w kwiatach, a on patrzył na nią jak urzeczony…

Od tamtej pory byli nierozłączni. Bywają w życiu chwile, gdy spotykasz kogoś i wiesz to jest to, więcej nie trzeba szukać. Tak stało się z Dymitrem i Olą. Oświadczył się po miesiącu znajomości, a ona z radością przyjęła. Pozostało tylko poznać rodziców.

Rodzice Oli przywitali go suto zastawionym stołem, ciastami, śmiechem i gwarem. Matka Oli, okazała piękność, ucałowała go w oba policzki, wprawiając go w zakłopotanie. Ojciec poklepał go po ramieniu jak starego znajomego i zaprowadził do kuchni.

„Z dala od kobiet, bo cię zamęczą. Ale nie martw się, Natalia Eugeniuszówna, matka Oli, to spokojna kobieta! Za to kocham ją od trzydziestu lat. A Ola to nasz diament. Dbaj o nią, synu.” ojciec Oli spojrzał na niego uważnie.

Potem długo siedzieli przy stole. Jedli z apetytem, śmiali się, opowiadając zabawne historie. Potem Jan Dymitrowicz, ojciec Oli, grał na gitarze, a wszyscy śpiewali. Dymitr czuł się w tej rodzinie jak u siebie…

Trzy dni później wybrali się do rodziców Dymitra. Po drodze wstąpili do cukierni, gdzie Ola kupiła ręcznie robione eklerki dla kobiet. O piątej byli na miejscu.

Drzwi otworzyła matka Dymitra, Halina Anatolijówna.

„O… Witajcie, kochani…” spojrzała na Olę i zastygła w drzwiach z otwartymi ustami.

„Mamo, my też cię kochamy. Może wejdziemy?” Dymitr delikatnie popchnął matkę i w końcu przekroczyli próg.

„Tak, oczywiście, synu… Proszę, proszę… A ty musisz być ta Ola, tak?” wzięła się w garść i bezceremonialnie obrzuciła Olę wzrokiem od stóp do głów.

„Tak, jestem Ola! Miło mi poznać.” Ola podała dłoń Halinie i weszła do środka. Matka Dymitra wciąż stała z zaskoczonym wyrazem twarzy.

„Tato, Elżbieto, mamo, to Ola, moja narzeczona. Złożyliśmy papiery, wkrótce ślub. Ola, to moja rodzina: siostra Elżbieta, mama Halina Anatolijówna i tato Nikita Sergiuszowicz.” przedstawił Dymitr.

Wiadomość o ślubie była szokiem dla jego rodziny. Siedzieli w milczeniu, lekko oszołomieni. W pokoju zapanowała cisza, słychać było tylko brzęk sztućców…

„No tak! Ola! Bardzo się cieszymy i witamy w rodzinie. Co tam macie, butelkę? O, to pasuje! I jakieś słodkości, ale to dla was, dziewczyn.” ojciec Dymitra, Nikita Sergiuszowicz, rozładował atmosferę.

„Nie, nie, my nie jemy ciast, zwłaszcza na noc. Co ty, Ola…” Halina z obrzydzeniem odsunęła pudełko.

„Wy nie jecie, a my jemy! Dawaj to pudełko, zobaczymy, co tam jest. Ola na pewno nie przyniosłaby czegoś złego, prawda?” ojciec