Błagał mnie o dziecko, a potem uciekł do swojej matki, gdy nasz syn miał trzy miesiące.

Prosił mnie usilnie, byśmy mieli dziecko, a potem uciekł do swojej matki, gdy nasz syn skończył trzy miesiące.

Nazywam się Zofia i do dziś nie potrafię otrząsnąć się po tym ciosie. Mój mąż, człowiek, który marzył o dziecku, błagał, bym została matką, przysięgał miłość i wsparcieopuścił nas, gdy tylko zaczęło się prawdziwe życie z niemowlęciem. I nie odszedł sam. Wrócił do swojej mamy. A ja zostałam samaz naszym małym synkiem, obolałym kręgosłupem i sercem w kawałkach.

Kazimierz i ja pobraliśmy się trzy lata temu. Na początku nasze małżeństwo wydawało się idealne. Byliśmy młodzi, zakochani, pełni marzeń. Ale wiedziałam jednonie trzeba się spieszyć z dziećmi. Trzeba było się ustabilizować, kupić większe mieszkanie, odłożyć trochę grosza. Wiedziałam to, bo miałam młodszych braci i znałam dobrze trud opieki nad niemowlęciem, dzień i noc. Kazimierz zaś był jedynakiem, rozpieszczonym, chronionym, nigdy nie doświadczył prawdziwej próby.

Gdy jednak jego kuzynka urodziła dziecko, Kazimierz stał się obsesyjny. Po każdej wizycie wracał z tym samym refrenem:

No dalej, Zosiu. Teraz jest czas! Po co czekać? Młodzi rodzice lepiej sobie radzą. Jeśli będziesz się przygotowywać, to skończymy czterdziestkę, zanim zaczniemy

Próbowałam mu wytłumaczyć, że dziecko to nie zabawkaże trzeba wstawać w nocy, uciszać kolki, karmić, kołysać. Ale tylko wzruszał ramionami:

Wygląda na to, że spodziewasz się katastrofy, a nie dziecka!

Nasi rodzice tylko pogarszali sprawę. Moja matka i teściowa powtarzały, że pomogą nam bezgranicznie, że wszystko będzie łatwe. W końcu uległam.

W ciąży Kazimierz był wzorowym mężem. Nosił zakupy, sprzątał, gotował, towarzyszył na badaniach, głaskał mój brzuch, szepcząc, że nas kocha. Wierzyłam, że będzie dobrym ojcem.

Niestety, bajka skończyła się zaraz po powrocie ze szpitala. Nasz synek płakał. Często. Długo. Z powodu lub bez. Starałam się oszczędzać Kazimierzowi nocy, ale dziecko budziło się co dwie godziny. Chodziłam po mieszkaniu w kółko, kołysałam, śpiewałam kołysanki. W naszym małym dwupokojowym mieszkaniu nie dało się uciec od tego krzyku. Światło w kuchni paliło się całą noc, a ja widziałam, jak mój mąż przewraca się w łóżku, zatyka uszy, denerwuje.

Z czasem stał się coraz bardziej drażliwy. Zaczęły się kłótnie. Wracał coraz później. Aż pewnego wieczoru, gdy nasz synek skończył trzy miesiące, wziął walizkę i wyszedł bez słowa.

Idę do Mamy. Muszę się wyspać. Nie daję rady. Nie chcę się rozwodzić, tylko jestem zmęczony. Wrócę, gdy już podrośnie.

Stałam w przedpokoju jak wryta, z dzieckiem na rękach, mlekiem jeszcze ciepłym w piersiach. On po prostu odszedł.

Nazajutrz zadzwoniła jego matka. Spokojnym tonem, jakby nic się nie stało:

Zosieńko moja, nie pochwalam postępowania Kazika, ale tak będzie lepiej. Mężczyźni nie są stworzeni do znoszenia niemowląt. Przyjdę ci pomóc. Tylko nie miej do niego zbyt wielkiej pretensji.

Potem zadzwoniła moja mama.

Mamo, ty uważasz to za normalne? szepnęłam, z łzami w oczach. To on chciał tego dziecka. A teraz mnie zostawia. Jak ja mam sobie poradzić?

Kochanie, nie podejmuj pochopnych decyzji. Tak, uciekł. Ale nie do innej kobietytylko do matki. To znaczy, że nie całkiem się poddał. Daj mu czas. Wróci.

Ale ja już nie jestem pewna, czy chcę, żeby wrócił.

Złamał mnie. Zdradził, gdy byłam najbardziej bezbronna. Gdy myślałam tylko o naszym synku, o nas trójceon zrezygnował. Nie wytrzymał nawet kilku miesięcy. A teraz zastanawiam się czy jeszcze mogę mu zaufać? Czy mogę na nim polegać? To on chciał tego dziecka. To on nalegał. A gdy tylko się pojawiłouciekł.

Teraz wszystko spoczywa na mnie. Nasz syn, codzienność, wyczerpanie, strach. I pytanie, które nie daje mi spokoju: jeśli zostawił mnie w takim momencieco będzie dalej?