Nie zjem tego, powiedziała teściowa, patrząc na potrawę z niesmakiem

Nie będę tego jeść warknęła teściowa, krzywiąc się na widok talerza.

Co to ma być? Elżbieta zmarszczyła nos, jakby przed nią postawiono wiadro śmieci.

Barszcz wyjaśniła z uśmiechem synowa, Krystyna. Zdjęła pokrywkę z ceramicznego garnka i nalała gorący, rubinowy wywar. Gotowanie z warzyw z własnego ogródka to prawdziwa przyjemność.

Nie widzę różnicy skomentowała z przekąsem teściowa. Choć spędzanie czasu w ogrodzie wymaga wysiłku!

Bez wątpienia zaśmiała się ciepło Krystyna. Ale gdy to hobby, zawsze jest przyjemnie.

Mówisz o *swoim* hobby, a nie narzuconym parsknęła Elżbieta, zaciskając usta. Dla kogo to ugotowałaś?

Dla nas. Nie ma aż tak dużo. Akurat na dwa dni.

Nie tknę tej zawiesiny odparła teściowa, wymachując rękami i cofając się. To jakaś niezrozumiała papka! Elżbieta udała mdłości, zakryła usta dłonią i odwróciła wzrok od stołu.

Krystyna wzrokowała w sufit i westchnęła.

Poznała Ignacego, syna Elżbiety, półtora roku temu. Ich miłość była tak gwałtowna, że pobrali się miesiąc później, bez wystawnego wesela. Zaoszczędzone pieniądze zainwestowali w wspólne marzenie: wiejski dom, który stopniowo urządzali z miłością.

W tym czasie Krystyna widziała Elżbietę tylko czterokrotnie. Tyle samo, co Ignacy. Trzy z tych wizyt to ona namówiła męża, by odwiedził matkę na święta.

Elżbieta zawsze uważała małżeństwo syna za szaleństwo. Ale nie miała wpływu na dorosłego, niezależnego mężczyznę, więc czekała na to, co uważała za naturalny i logiczny finał.

Lecz finał się opóźniał, a to zaczynało ją drażnić.

Nie rozumiała, co Ignacy znalazł w tej zbyt przeciętnej dziewczynie, i zastanawiała się, jak Krystyna go omotała. Był przystojnym mężczyzną, otoczonym przez kobiety o wiele godniejsze i atrakcyjniejsze.

Poza tym Elżbieta była miejska do szpiku kości i tak samo wychowała syna. Jej macierzyńska intuicja podpowiadała, że Ignacy ma już dość tej wiejskiej egzystencji i wystarczy mały impuls, by wszystko wróciło do normy.

Po tak gorzkiej lekcji na pewno znalazłby partnerkę, z którą nawiązałaby autentyczną więź.

Ale musiała się spieszyć, by sprytna Krystyna nie złapała syna w sidła dziecka!

Elżbieta obmyśliła plan: zadzwoniła do synowej, by się zaprosić, bo nikt nie zaprosił jej na przyjęcie nowego domu.

Krystyna przypomniała, że dzwoniła dwa razy, lecz Elżbieta zawsze wymigała się, twierdząc, że jest zajęta. Teściowa machnęła ręką i oznajmiła, że odwiedzi syna.

Dwa dni później stała w przestronnym, jasnym salonie, niezdolna ukryć oburzenia.

Jej syn, tak jak ona i nieżyjący mąż, nienawidził zup! W ich rodzinie akceptowano tylko dania o wyraźnych składnikach.

Jak Ignacy mógł pozwolić, by żona tak szybko przejęła stery?

Czyżby rzuciła na niego urok?

Dreszcz przerażenia wstrząsnął Elżbietą. Odrzuciła natychmiast myśl, że Krystyna trzyma Ignacego dzięki łóżkowym sztuczkom.

Krystyna i sztuczki?

Nie do pomyślenia!

To musiała być magia!

W przeciwnym razie jak wytłumaczyć, że syn jadł tę miksturę?

Elżbieta rzuciła synowej spojrzenie pełne nienawiści. Udawała świętoszkę, a powoli mordowała męża.

Co jest w tym niezrozumiałe? zapytała Krystyna, ignorując teatralne popisy teściowej, i nalała drugą miseczkę barszczu. To proste. Jest kapusta, cebula, marchew, buraki według przepisu babci. Och, zapomniałam o ziemniakach, następnym razem je dodam. A na koniec świeże zioła z ogródka i odrobina śmietany!

No to jedzSmacznego powiedziała Krystyna, spokojnie podnosząc łyżkę, podczas gdy Elżbieta zgrzytając zębami wsiadła do taksówki, przekonana, że to nie koniec ich walki.