Sześciolatka osierocona: mama dwóch córek czeka na trzecie dziecko

Osirotałam w wieku sześciu lat. Mama miała już dwie córki i rodziła trzecie dziecko. Pamiętam wszystko, jak krzyczała, jak sąsiadki się zbiegły, płakały, jak głos mamy ucichł

Dlaczego nie wezwali lekarza, nie zabrali mamy do szpitala? Nigdy tego nie zrozumiałam. Dlaczego? Czy dlatego, że wieś była odległa? Drogi zasypane śniegiem? Nie wiem do dziś, ale musiał być powód. Mama zmarła przy porodzie, zostawiając mnie, siostrę i nowo narodzoną Paulinę.

Po śmierci mamy tata był zagubiony. Nie mieliśmy tu rodziny, wszyscy byli na zachodzie, nikt nie mógł mu pomóc z nami. Sąsiadki radziły, by szybko się ożenił. Nie minął tydzień od pogrzebu, a już był zaręczony.

Ludzie namawiali go, by oświadczył się nauczycielce mówili, że to dobra kobieta. Poszedł i dostał jej zgodę. Pewnie mu się spodobał. Tata był młody i przystojny wysoki, szczupły, z czarnymi, cygańskimi oczami. Można się w nich było zgubić.

Tak czy inaczej, pewnego wieczoru przyszedł z narzeczoną, by nas zapoznać.
Przyniosłem wam nową mamę!

Byłam tak wściekła, czułam gorycz, choć nie rozumiałam dlaczego. Cały dom wciąż pachniał mamą. Mieliśmy na sobie sukienki, które uszyła i wyprała, a on już przyprowadzał nam nową mamę. Dzisiaj to rozumiem, ale wtedy nienawidziłam go i tej kobiety. Nie wiem, co sobie o nas myślała, ale weszła do domu pod rękę z tatą.

Oboje byli trochę pijani. Powiedziała:
Nazywajcie mnie mamą, a zostanę.
Szepnęłam do siostry:
To nie nasza mama. Nasza umarła. Nie wołaj tak!

Siostra wybuchnęła płaczem, a ja, starsza, wystąpiłam naprzód.
Nie, nie nazwiemy cię mamą. Nie jesteś naszą matką. Jesteś obca!
O, jaka rezolutna z takiej malutkiej! No to nie zostanę.

Nauczycielka wyszła, a tata już miał za nią podążyć, ale zatrzymał się w progu. Stał ze spuszczoną głową, w końcu odwrócił się, objął nas i zaczął gorzko płakać. Płakaliśmy razem z nim. Nawet mała Paulinka w kołysce zaczęła kwilić. Płakaliśmy za mamą, a tata za ukochaną żoną, ale nasz smutek był większy. Łzy sierot są wszędzie takie same, a tęsknota za matką uniwersalna we wszystkich językach. To jedyny raz, gdy widziałam, jak tata płacze.

Został z nami jeszcze dwa tygodnie, bo pracował w lesie, a jego brygada miała wyjazd. Co miał robić? W wiosce nie było innych zajęć. Dogadał się z sąsiadką, zostawił pieniądze na jedzenie, Paulinę powierzył innej kobiecie i wyjechał.

Zostałyśmy same. Sąsiadka przychodziła, gotowała, paliła w piecu i odchodziła. Miała swoje sprawy. Całe dni spędzałyśmy w domu głodne, zmarznięte i przerażone. Wieś zaczęła szukać rozwiązania. Potrzebna była kobieta, która przygarnie nas jak własne dzieci. Gdzie znaleźć taką?

Rozmawiając, dowiedzieliśmy się, że daleka kuzynka jednej z mieszkanek zna młodą kobietę, porzuconą przez męża, bo nie mogła mieć dzieci. Może urodziła, ale dziecko zmarło nikt nie wiedział na pewno. W końcu znaleźli jej adres, napisali list i przez ciotkę Zofię wezwali ją do nas.

Tata był jeszcze w lesie, gdy Zofia przyszła pewnego ranka. Weszła tak cicho, że nawet nie usłyszałyśmy. Obudziłam się ktoś chodził po domu. Jak mama! Brzęczał naczyniami w kuchni, a zapach naleśników unosił się w powietrzu!

Z ciekawością zajrzałyśmy przez szparę. Zofia krzątała się spokojnie myła naczynia, zamiatała podłogę. W końcu zrozumiała, że nie śpimy.
No to chodźcie, moje złotka, czas na jedzenie!
Zdziwiło nas, że tak nas nazywa. Byłyśmy jasnowłose, z niebieskimi oczami jak mama.
Zebrałyśmy się na odwagę i wyszłyśmy.
Siadajcie do stołu!
Nie kazałyśmy sobie dwa razy powtarzać. Naleśniki były pyszne, a my zaczęłyśmy ufać tej kobiecie.
Mówcie mi Ciocia Zosia.

Potem wykąpała mnie i moją siostrę Elżbietę, uprała wszystko i wyszła. Następnego dnia wróciła. Dom zmienił się pod jej rękami czysty i uporządkowany, jak za czasów mamy. Minęły trzy tygodnie, a tata wciąż był w lesie. Ciocia Zosia opiekowała się nami najlepiej, jak umiała, ale nie pozwalała się do siebie zbytnio przywiązać. Szczególnie Elżbieta lgnęła do niej miała wtedy tylko trzy lata. Ja byłam bardziej nieufna. Ciocia Zosia była surowa, trochę zdystansowana. Nasza mama była radosna, śpiewała, tańczyła, nazywała tatę Władkiem.

Co będzie, gdy wasz tata wróci z lasu? Jaki on jest?
Zaczęłam niezdarnie chwalić tatę, prawie wszystko psując! Mówię:
Jest wspaniały! Grzeczny! Jak się napije, to od razu zasypia!
Ciocia Zosia od raku się zaniepokoiła:
Często pije?
Często! odparła mała, a ja kopnęłam ją pod stołem i dodałam:
Ale tylko od święta!

Ciocia Zosia odeszła uspokojona, a tata wrócił tego samego wieczoru. Rozejrzał się zdumiony:
Myślałem, że żyjecie w nędzy, a tu jak u księżniczek.
Opowiedziałyśmy, co się dało. Zamyślił się, potem rzekł:
No to pójdę zobaczyć tę nową gospodynię. Jaka ona jest?
Prawdziwa piękność odparła Elżbieta i robi najlepsze naleśniki, i opowiada bajki.

Wspominając to, nie mogę się nie uśmiechnąć. Nie można powiedzieć, że Zofia była piękna. Była drobna, szczupła i raczej niepozorna ale czy dzieci rozumieją prawdziwą urodę?

Tata się roześmiał, ubrał i poszedł do niej mieszkała niedaleko.
Nazajutrz wrócił z Zosią. Wstał wcześnie, by po nią iść, a ona weszła do domu nieśmiało, jakby się czegoś bała.

Szepnęłam do Elżbiety:
Wołajmy ją mamo, jest dobra!
I razem z nią krzyknęłyśmy:
Mamo, mamo jest tu!

Tata i Zosia razem przynieśli Paulinkę. Dla niejDla małej Pauliny Zosia stała się prawdziwą matką, otaczając ją troską jak skarbem, a ja, choć nigdy nie pokochałam jej jak własnej mamy, nauczyłam się szanować jej dobroć i poświęcenie.