Sześcioletnia sierota: mama dwóch dziewczynek oczekiwała trzeciego dziecka

**Dzisiejszy wpis w pamiętniku**

Zostałam sierotą w wieku sześciu lat. Moja mama miała już dwie córki, gdy rodziła trzecią. Pamiętam wszystko jej krzyki, sąsiadki zebrane wokół, płacz, a potem nagłe milczenie

Dlaczego nie wezwali lekarza? Dlaczego nie zabrali jej do szpitala? Czy to przez śnieg, który odciął naszą wieś od świata? Nigdy się nie dowiem. Mama umarła przy porodzie, zostawiając mnie, moją siostrę i nowonarodzoną Paulinę.

Ojciec był zagubiony. Cała nasza rodzina mieszkała na zachodzie, nikt nie mógł mu pomóc. Sąsiedzi radzili, by szybko się ożenił. Nie minął tydzień po pogrzebie, a już zaręczył się z nauczycielką mówili, że to dobra kobieta. Poszedł do niej i wrócił z jej zgodą. Ojciec był przystojny wysoki, szczupły, z cygańskimi oczami, w których można było utonąć.

Wieczorem przyszedł z narzeczoną.
Przyniosłem wam nową mamę! ogłosił.

Byłam wściekła. Cały dom jeszcze pachniał mamą, nosiłyśmy sukienki, które uszyła, a tu nagle nowa mama. Dzisiaj rozumiem jego decyzję, ale wtedy nienawidziłam ich oboje. Weszła, trzymając się pod rękę z ojcem, oboje podchmieleni.
Nazwijcie mnie mamą, a zostanę powiedziała.
To nie nasza mama! Nasza umarła! krzyknęłam do młodszej siostry.

Zaczęła płakać, a ja, dumna starsza córka, stanęłam przed tą obcą.
Nie nazwiemy cię mamą. Jesteś obca!
Jaka rezolutna dziewczynka! W takim razie nie zostanę. Wyszła.

Ojciec chciał za nią pójść, ale zatrzymał się w progu. Po chwili wrócił, objął nas i wybuchnął płaczem. Płakaliśmy razem my za matką, on za żoną. To jedyny raz, gdy widziałam, jak płacze.

Został z nami jeszcze dwa tygodnie, zanim wyruszył do pracy w lesie. Zostawił pieniądze sąsiadce, by nas pilnowała, a Paulinę oddał innej kobiecie. Zostałyśmy same. Wieś szukała rozwiązania potrzebna była kobieta, która przygarnie nas jak swoje dzieci.

Pewnego ranka obudziły nas kroki w domu. Ktoś ruszał się w kuchni, pachniało naleśnikami. Zerknęłyśmy przez szparę kobieta sprzątała. Gdy zauważyła, że nie śpimy, zawołała:
No, złotko moje, chodźcie jeść!

Byłyśmy jasnowłose jak mama. Usiadłyśmy ostrożnie, ale naleśniki rozproszyły lęk.
Mówcie mi Ciocia Zosia.

Przez trzy tygodnie opiekowała się nami, ale nie pozwalała się do siebie zbliżyć. Była surowa, inna niż mama która śpiewała i nazywała ojca Władkiem. Gdy spytała o niego, wygłupiłam się:
Jest super! Jak pije, to zaraz zasypia!
Często pije? zmartwiła się.
Często! pisnęła siostra. Kopnęłam ją pod stołem.
Tylko od święta!

Tej nocy wrócił ojciec.
Myślałem, że żyjecie w brudzie, a tu jak u królowych! zdziwił się.
Opowiedziałyśmy o Cioci Zosi.
To pójdę ją poznać. Jaka jest?
Piękna! zachwycała się siostra. Robi naleśniki i opowiada bajki!

Zosia nie była piękna drobna, blada ale cóż dzieci wiedzą o urodzie? Nazajutrz przyszła z ojcem.
Wołajmy ją mama, jest dobra! szepnęłam do siostry.
Mamo! krzyknęłyśmy razem.

Dla Pauliny stała się prawdziwą matką. Ja pamiętałam mamę całe życie, tak jak ojciec. Pewnego razu zobaczyłam, jak patrzy na jej zdjęcie i szepcze:
Dlaczego tak wcześnie odeszłaś? Zabrałaś całą moją radość.

Nie mieszkałam z nimi długo. W czwartej klasie trafiłam do internatu, później do technikum. Zosia nigdy nie skrzywdziła mnie słowem, ale nie potrafiłam się do niej przywiązać. Czy byłam niewdzięczna?

Zostałam położną może nie przez przypadek. Nie cofnę czasu, by uratować mamę, ale innym matkom pomogę

**Dzisiejsza lekcja:** Żal i tęsknota nie gasną, ale życie każe iść dalej. Czasem nowa miłość przychodzi cicho, jak naleśniki na stole. Trzeba tylko dać jej szansę.