Spotkaliśmy się, ale nie znaleźliśmy wspólnego języka

**Dziennik Aliny**

Obudziłam się dziś wcześniej niż zwykle. Spojrzałam na telefon dopiero siódma rano. Sobota.

Po co w ogóle wstałam? Przecież nie mam nic pilnego. Torbę Leonidowi spakowałam wczoraj pomyślałam, ale zamiast wrócić pod kołdrę, ogarnęło mnie to dziwne, coraz częstsze uczucie niepokoju.

Nie miałam powodu do zmartwień. Mąż śpi obok, mieszkamy w nowoczesnym apartamencie w centrum Warszawy, z designerskimi meblami i markowym sprzętem. Leonid ma firmowe auto, ja własne. Niedawno kupiliśmy też dom w podwarszawskiej willowej dzielnicy. Wszystko mamy.

Wielu tylko o tym marzy. Wynajmują mieszkania, jeżdżą do pracy tramwajem, wieczorami odrabiają z dziećmi lekcje, gotują obiady, spłacają kredyty Ledwo zasną, a już dzwoni budzik. Chciałabym mieć takie problemy! Ale nie Zamiast tego to uczucie. Bezsensowny lęk, ucisk w piersi, wrażenie, że coś ważnego umyka. Pojawia się niespodziewanie i znika. Na jakiś czas odchodzi, by potem wrócić.

I dziś rano znowu tu było. Wstałam, spojrzałam na śpiącego męża i poszłam do kuchni. Leonid wyjeżdża w delegację. Coraz częściej go nie ma. Nowy szef w firmie od półtora roku, podwyżki, perspektywy. Leonid jest jednym z najlepszych, kieruje działem. Ale ta praca zabiera mu coraz więcej czasu. Teraz wysyłają go nawet w weekendy.

Przygotowałam śniadanie i wróciłam do sypialni.

Leonid, wstawaj! Spóźnisz się. Mówiłeś, że wyjeżdżacie po południu?
Tak po mruknął przez sen, ale w końcu się podniósł.
Śniadanie gotowe.
Mhm znów zamruczał i poszedł za mną do kuchni.

Przy stole od razu wpatrzył się w telefon. Ostatnio prawie ze sobą nie rozmawialiśmy. Nie kłóciliśmy się, wszystko było idealne. On przynosił kwiaty, czasem udawało mi się namówić go na kolację w restauracji. Chodziliśmy do znajomych, do kina, ale nic nie było już tak, jak dawniej.

Leonid, weź mnie ze sobą w tę delegację? zapytałam nagle.
Mhm. nawet nie podniósł wzroku.
No serio, co w tym złego? Będziecie w hotelu, prawda? W dzień pracujesz, wieczorem możemy być razem.
Co?! Nie! Jak to razem?! ocknął się, gdy w końcu zrozumiał.
Dlaczego nie? Jedziesz samochodem, prawda?
Tak, ale co ty tam będziesz robić? To tylko weekend, odpocznij w domu. Wrócę w poniedziałek albo wtorek.
No ale Nigdy nie byłam w tym mieście. Mogłabym zwiedzić, pójść do sklepów, może do muzeum
Daj spokój! To zapyziałe miasteczko, nie ma tam nic ciekawego! U nas w Warszawie sklepów ci brakuje? Na każdym rogu!
Leonid, nudzę się tu sama! Nie będę ci przeszkadzać
Alina, nie! Chcesz jechać na wakacje? Kup bilet i leć! warknął zirytowany.
Sama? Chcę z tobą! Jesteśmy małżeństwem, może zapomniałeś?
Alina, znowu zaczynasz? Mówiłem sto razy teraz jest ogrom pracy! Szef to potwór! Moja wina, że wysyła mnie w weekendy?!
Dziwne, że tylko ciebie ciągle wysyła! W zeszłym tygodniu widziałam w galerii Romana z żoną i dziećmi. A ty niby pracowałeś! nie chciałam kłótni, ale nie mogłam się powstrzymać.
A teraz liczymy, kto gdzie był? Dzięki za śniadanie! wstał i poszedł do łazienki.

Sprzątałam, gdy Leonid oglądał telewizję. Potem zapakowałam mu kanapki i herbatę w termos.

Alina, gdzie torba? dobiegł z przedpokoju.
Na komodzie. odparłam spokojnie.
No to jadę. Nie gniewaj się, naprawdę nie ma tam nic do roboty.
W porządku, nie gniewam się. Pa.

Zostałam sama. Sobota. Mogłam zadzwonić do którejś z przyjaciółek, umówić się na kolację, pogadać.

Ale do kogo? Julka ma męża i dwójkę dzieci nie wyjdzie. Marysia kupiła dom na wsi i teraz tam mieszka też nie przyjedzie. Kasia wyjechała podbijać Kraków od miesięcy cisza. Wszystkie mają swoje sprawy, dzieci, zmartwienia

Mam prawie trzydzieści osiem lat, a z Leonidem nie mamy dzieci. Przez głupi błąd z młodości źle wykonaną aborcję. Wtedy ledwo zaczynaliśmy razem życie w wynajętym mieszkaniu. Pracowaliśmy za grosze.

Kilka lat później świętowaliśmy rocznicę ślubu, a mała Krystynka, już nastolatka, wzniósłszy toast, powiedziała przez łzy: Dziękuję, mamo, że jesteś z nami. Zrobiłaś z nas znowu rodzinę.