Gniew Mateusza: Historia Pełna Namiętności i Konfliktu

Złość Mateusza

Gdy wróciliśmy ze szpitala z córeczką na rękach, Mateusz czekał na nas w salonie z założonymi ramionami i zmarszczonym czołem. Miał zaledwie osiem lat, ale jego spojrzenie wydawało się dużo starsze. Przez ostatnie miesiące był podekscytowany przyjściem swojej siostry, ale teraz, gdy była już tutaj, coś się zmieniło.

Już jest? zapytał, nie podchodząc bliżej, jego głos zimny i obojętny.

Tak, synku. Chodź poznać swoją siostrzyczkę powiedziałam, wyciągając ręce, by pokazać mu maleństwo owinięte w różowy kocyk.

Ale on nie drgnął. Stał tam, patrząc z daleka, jakbyśmy byli obcymi ludźmi.

Ona wyszła z brzucha mamy wyszeptał, spuszczając wzrok. Ja nie. Ja nie jestem taki jak ona.

Te słowa uderzyły mnie jak pięścią w brzuch. Przez trzy lata rozmawialiśmy o jego adopcji naturalnie, zawsze ją celebrując. Myślałam, że wszystko rozumie, że czuje się bezpieczny. Ale przyjście dziewczynki obudziło w nim coś, czego się nie spodziewaliśmy.

Mateusz…

Dzieci w szkole mówiły, że teraz będziecie kochać ją bardziej, bo jest waszą prawdziwą córką! wybuchnął, z łzami spływającymi po policzkach. I że ja jestem tylko pożyczony!

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, rzucił się na podłogę z dramatycznym gestem.

Nie chcę jej! Zabierzcie ją z powrotem do szpitala! wrzeszczał, kopiąc w sofę. To ja byłem pierwszy! To ja byłem jej jedynym dzieckiem!

Dziewczynka zaczęła płakać od krzyków. Mateuszowi zrobiło się jeszcze gorzej.

Widzicie! szlochał, uderzając pięściami w podłogę. Już płacze, a ja nawet nic nie zrobiłem! Zawsze będziecie myśleć, że to moja wina!

Serce pękło mi na tysiąc kawałków, ale wiedziałam, że muszę zachować spokój. Oddałam córeczkę mężowi i usiadłam na podłodze obło Mateusza, nie dotykając go jeszcze.

Mateuszu, rozumiem, że jesteś zły powiedziałam łagodnie. Wiesz, jaka jest różnica między tobą a nią?

Ona jest lepsza ode mnie! krzyknął przez łkanie, wycierając nos rękawem. Wy ją zrobiliście, a mnie znaleźliście, bo moja prawdziwa rodzina mnie nie chciała!

Nie, synku. To nieprawda odpowiedziałam, czując, jak gardło ściska mi się ze wzruszenia.

Jest prawda! zapiszczał, odwracając się do mnie plecami. A teraz wyrzucicie moje zabawki, żeby zrobić miejsce dla niej! I mój pokój też jej oddacie!

Mateuszu, posłuchaj mnie…

Nie! Nie chcę słuchać! zakrył uszy rękami. Niech sobie idzie! Nienawidzę tej dzidziusi!

Wzięłam głęboki oddech. Wiedziałam, że pod tą furią kryje się strach. Wielki strach.

Synku, różnica jest taka, że jej nie musieliśmy szukać. Ale ciebie tak. Wybraliśmy cię spośród tysięcy dzieci, bo wiedzieliśmy, że jesteś dla nas idealny.

Powoli się odwrócił, z twarzą czerwoną od płaczu, ale już nie krzyczał.

Nap… naprawdę to wszystko zrobiliście… dla mnie? zapytał drżącym głosem.

Naprawdę. A gdy zobaczyłem cię po raz pierwszy, wiedziałem, że każdy dzień czekania był tego wart. Ona przyszła, gdy miała przyjść, ale ty… ty byłeś świadomą decyzją naszej miłości.

Mateusz otarł łzy rękawem swetra.

Ale nie będziecie jej kochać bardziej?

To niemożliwe, synku. Serce rodziców tak nie działa. Rośnie, żeby pomieścić wszystkie dzieci jednakowo. Teraz oboje jesteście naszymi dziećmi. Ob