Właśnie dowiedziałam się, że mam raka.

Dziś dowiedziałam się, że mam raka.

Wstałam jak każdego innego dnia, przeglądając listę spraw do załatwienia przed ślubem. Zostały tylko dwa tygodnie, a wciąż musiałam potwierdzić menu z cateringiem. Telefon zadzwonił, gdy piłam poranną kawę.

„Pani Kowalska? Mówi doktor Nowak. Proszę przyjść dzisiaj do gabinetu, by omówić wyniki badań.”

Jego głos brzmiał inaczej bardziej poważnie. Serce zaczęło mi walić.

„Czy nie może mi pan powiedzieć przez telefon?”

„Wolimy porozmawiać osobiście.”

Dotarłam do przychodni z drżącymi dłońmi. Marek chciał mi towarzyszyć, ale powiedziałam, że to niepotrzebne. Jak bardzo się myliłam.

„Proszę usiąść.” Doktor unikał mojego wzroku. „Wyniki potwierdzają raka piersi. Wykryliśmy guz o wielkości trzech centymetrów.”

Słowa uderzyły mnie jak cios. Rak. Ja. W wieku 28 lat. Dwa tygodnie przed ślubem.

„Co co to znaczy? Czy umrę?”

„Przy odpowiednim leczeniu szanse na wyzdrowienie są bardzo dobre. Ale musimy działać szybko.”

Wyszłam z gabinetu jak automat. Musiałam powiedzieć Markowi. Musiałam odwołać ślub. Musiałam zadzwonić do rodziców. Mój idealny świat rozpadał się na kawałki.

Tej nocy, siedząc naprzeciwko Marka w naszym mieszkaniu, słowa utknęły mi w gardle.

„Co powiedział lekarz? Jesteś bardzo blada.”

„Marek, muszę ci coś powiedzieć.” Wzięłam głęboki oddech. „Mam raka.”

Jego twarz zmieniła się w mgnieniu oka. Zerwał się z kanapy i przytulił mnie mocno.

„Wyjdziemy z tego razem,” szepnął, wtulając twarz w moje włosy. „Razem.”

„Ale ślub musimy wszystko odwołać. Leczenie, chemia”

Marek odsunął się i wziął moje dłonie w swoje.

„Oszalałaś? Właśnie teraz potrzebuję cię najbardziej jako mojej żony.”

„Marek, nie wiesz, co mówisz. Będę chora, bez włosów, słaba”

„W zdrowiu i w chorobie, pamiętasz? To będą nasze przysięgi.”

Płakałam w jego ramionach tej nocy, ale po raz pierwszy od diagnozy nie czułam się całkowicie zagubiona.

Dwa tygodnie później szłam do ołtarza w blond peruce, którą wybrała moja siostra. Suknia była trochę za luźna, bo straciłam na wadze ze stresu, ale Marek patrzył na mnie, jakbym była najpiękniejszą kobietą na świecie.

„Czy przyjmujesz Marka za męża w zdrowiu i w chorobie?” zapytał ksiądz Wojciech.

„Przyjmuję.” Mój głos zabrzmiał mocniej, niż się spodziewałam.

„Czy przyjmujesz Katarzynę za żonę w zdrowiu i w chorobie?”

Marek ścisnął moje dłonie. „Przyjmuję, zwłaszcza w chorobie.”

W kościele rozległy się nerwowe śmiechy i łzy.

Tej nocy, podczas „miesiąca miodowego” spędzonego w domu, bo leczenie miało się wkrótce zacząć, Marek pomógł mi zdjąć perukę.

„Wiesz, co jest najbardziej ironiczne?” zapytałam, patrząc w lustro na swoją łysą głowę.

„Co?”

„Myślałam, że rak zrujnował nasze idealne plany.” Obróciłam się do niego. „Ale chyba nigdy nie mielibyśmy bardziej szczerego, prawdziw