Ojciec odszedł po odkryciu romansu matki z kolegą z pracy. W domu wybuchł potworny skandal.

Ojciec wyszedł, gdy odkrył romans mamy z kolegą z pracy. W domu wybuchła straszna awantura.
Czego ty chcesz? Zawsze jestem sama! Ty tylko praca, praca, dzień i noc. Jestem kobietą, potrzebuję uwagi!
A co powiesz, jak tego twojego Romea, takiego czułego, wsadzę za kratki? Podrzucę mu coś i zamknę, co? ojciec spytał zimnym, policyjnym tonem. Był przecież oficerem.
Nie odważysz się! Nie odważysz! To ty wszystko zniszczyłeś!

Mama usiadła na kanapie i wybuchnęła płaczem. Ojciec spakował swoje skromne rzeczy i ruszył do drzwi. Ja stałem na granicy przedpokoju i salonu, gotowy rzucić się na podłogę, żeby go nie puścić. Co za głupota! Zawsze byliśmy zgraną, szczęśliwą rodziną. Mama i ojciec nigdy się nie kłócili, śmiali się z tych samych żartów. Tak, tata dużo pracował, wracał zmęczony, marząc tylko o śnie. Ale te chwile, kiedy byliśmy razem, pokazywały, że wszystko jest w porządku. Jak mamie mogło przyjść do głowy, żeby to zrujnować? I czy ojciec kiedykolwiek jej wybaczy?

Grzesiu, nie odchodź szlochała mama, zakrywając twarz rękami. Wybacz mi! Nie zostawiaj nas. Wiktor, czego stoisz i się gapisz?!

Ale się nie ruszyłem. Zablokowałem mu drogę. Dwunastoletni, myślałem, że powstrzymam koniec tego, co uważałem za idealną rodzinę.

Wicu, odsuń się powiedział ojciec twardym głosem. Takim, którego używał tylko w pracy. Nigdy w domu.

Nie odchodź! szepnąłem.
Z drogi!
Ten sam zimny ton.
Tato a ja?
Odtrącił mnie jak krzesło i wyszedł. Wydawało mi się, że spieszy się, żeby nie zrobić czegoś głupiego. Nie tylko nie uderzyć mamy, ale miał przy sobie służbowy pistolet. Jego oczy płonęły takim gniewem, że teraz rozumiem, iż dobrze zrobił, wychodząc. Tamtego dnia stał się dla mnie człowiekiem, który odtrącił mnie jak śmiecia. A mama tą, która stworzyła ten koszmar.

Romeo, oczywiście, okazał się draniem i rzucił mamę zaraz po ojcu. Została sama w strasznej sytuacji. Mąż odszedł, kochanek uciekł, syn obwinia ją o rozpad rodziny. A ja

Zacząłem włóczyć się po nocach, wpadłem w złe towarzystwo. Najpierw podkradałem drobiazgi, potem było coraz gorzej. Złapali nas, jak okradaliśmy jakiegoś dzieciaka nie całego, miał ochroniarza i przygarnęli mnie i Krzyska. Tata, już wtedy szef wydziału kryminalnego, przyszedł na komisariat. Nasze nazwisko Kowalczyk było dość rzadkie, a patronimik brzmiał nie Piotrowicz, ale Grzegorzewicz. Ktoś go znał i zadzwonił.

Wychodzisz rzucił krótko.
Spadaj! warknąłem przez zęby.
Wyciągnął mnie z celi.
A Krzysiek? wrzeszczałem, wyrywając się.
Wsadził mnie do pokoju przesłuchań i walnął dwa razy w twarz. Z zakrwawioną buzią, nienawidząc go jeszcze bardziej, słuchałem:
Ile masz lat?
Co? nie zrozumiałem.
Pytam, ile. Piętnaście?
To było absurdalne.

Gratulacje! Nie wiesz, ile lat ma twój własny syn!
Bo nie jesteś mój! wrzasnął. Wziąłem Galię w ciąży. Myślałem, że będzie dobrą żoną. A została tylko użył brzydkiego słowa.
To kto jest moim ojcem? spytałem oszołomiony.
Podał mi chusteczkę i wodę, otarłem krew. Grzesiek usiadł naprzeciwko i powiedział:
Przepraszam, że cię uderzyłem. Zawiodłeś mnie. Myślisz, że nie mam swoich problemów?
To idź i je rozwiąż mruknąłem.
Wicu na papierze jesteś mój. I płacę alimenty regularnie. Ale jak tak dalej pójdzie wyrzeknę się ciebie. Niech cię zamkną co mi to szkodzi?
A teraz?
Co teraz?
Teraz idę siedzieć?
Pokręcił głową, że nie.
A Krzysiek?
Słuchaj, Krzyś ma swojego ojca. Oni mają kasę, dadzą radę. Ty myśl o sobie. Nie rozumiem, ciągnie was do więzienia? Myślisz, że to raj? To piekło! Zwłaszcza dla nieletnich piekło w kostce.

Nie chciałem do więzienia. Po prostu moje życie było pełne bólu, kiedy patrzyłem na mamę. Więc bawiłem się, jak mogłem. Powiedziałem to Grzesiowi.
Więc nikt za ciebie nie wybierze. Albo zaczniesz żyć normalnie uczyć się, budować przyszłość. Albo pójdziesz na złą drogę, która zwykle kończy się źle. Nie chcesz siedzieć? Zmień nawyki. Możesz iść.
Ruszyłem do wyjścia. Jego głos mnie zatrzymał:
I nie obwiniaj mamy. Przy rozwodzie zawsze winni są oboje. To, co o niej powiedziałem było w złości. Zapomnij.
Grzesiu tato, wy się kochacie! Może się pogodzicie? spytałem bez nadziei.
Zapomnij i o tym, synu.

Chłopaki z paczki nie dali mi spokoju. Oberwałem parę razy, chodziłem poobijany. Ale udało mi się wyrwać. Krzysiek dostał w zawiasach dzięki tacie i wrócił do swoich spraw. Ja wybrałem inaczej.
Wybaczyłem mamie. Starałem się jak mogłem. Chciałem się dowiedzieć, kim jest mój prawdziwy ojciec, ale nie pytałem. Nie miałem czasu na śledztwo w szkole tyle zaległości, że nadrabianie zajęło mi cały czas.

Skończyłem policyjną szkołę z dobrymi wynikami i teraz, stojąc w gabinecie ojca, czując jego dumny wzrok, zrozumiałem, że życie w końcu znowu nas połączyło.