Liza unika małżeństwa z wdowcem: Strach przed bycię macochą.

**Strach przed macochą: Elżbieta unika małżeństwa z wdowcem**

Macocha doskonale widziała, że Elżbieta nie chce wychodzić za wdowca nie dlatego, że miał małą córeczkę czy był starszy, ale po prostu się go bała. Jego lodowate spojrzenie wnikało aż do głębi serca, które zaczynało bić szybciej, jakby próbowało się obronić przed tymi wzrokowymi strzałami. Elżbieta wpatrywała się w podłogę, nieśmiała podnieść oczu, a gdy w końcu to zrobiła, wszyscy widzieli, że są pełne łez.

Te łzy toczyły się po jej policzkach, rozświetlonych rumieńcem wstydu. Ręce drżały, małe piąstki kurczowo zaciskały się, gotowe do obrony przed macochą i narzuconym kandydatem na męża. Zdradziecki język, niech go szlag trafi, wyrzucił z siebie: Wyjdę.

No to się umówiliśmy! Do takiego domu, za takiego mężczyznę grzech nie iść! Z pierwszą żoną obchodził się jak z królową, była miękka jak wosk, delikatna, wątła, ciągle chorowała i kaszlała. On szedł trzy kroki, ona jeden. Potem stawali, a ona oddychała jak lokomotywa, a on obejmował ją i uspokajał, nie marudząc jak twój ojciec, ten wariat.

Gdy była w ciąży, prawie nikt jej nie widywał na nogach. Większość czasu leżała, a po porodzie to on wstawał w nocy do dziecka, a ona zupełnie opadła z sił. Tak mówiła jego matka.

A ty zdrowa jak rydz! On cię w czerwonym kącie posadzi. Znasz się na wszystkim na sierpie, na kosie, przędziesz i tkać potrafisz. Grzech cię za młodego wydać, charakter jeszcze nie ostry, głupot nie pokazał, a ten mężczyzna otwarty, o nim wszystko wiadomo. Co za szczęście!

Zarządzam mocne domowe wypieki, posiedzimy przy stole, a wdowcowi wesele niepotrzebne, nie będziemy nieboszczki tańcami drażnić. Skrzyni posagowej kazał nie zbierać, mówi, dom pełen, niczego nie brakuje.

**Jakub ożenił się z pierwszą żoną z miłości**, wiedząc, że Bronisława często niedomagała, była słabowita, ale matka powtarzała, że on to przecież przystojny, silny mężczyzna, potrzebuje kobiety, nie dziewczynki. Jednak ani ludzie, ani rozsądek go nie przekonali tylko Bronisława była mu potrzebna i koniec.

Po wsi chodziły plotki, że go urzekła, bo tylko zaczarowany człowiek, który życia nie zaznał, postanowi zamienić swoje dni w szpital, cierpienie i ból. Lekarze mówili, że płuca Bronki są słabe, każdy przeziębienie kończy się zapaleniem, potem astmą, a dalej kto wie, może jeszcze gorzej.

Jakub wierzył, że jego miłość odepchnie śmierć od żony, wyleczy ją, otoczy opieką, a choroba ustąpi. Na początku po ślubie wszystko układało się idealnie. Szczęśliwi małżonkowie nie mogli nacieszyć się swoim szczęściem.

Później, gdy Bronka zaszła w ciążę, jakby całe jej wnętrze się przewróciło. Ciągłe osłabienie, zawroty głowy, senność sprawiły, że nie mogła nawet prać, doić krowy, a nawet czesać swoich pięknych, długich włosów.

Lekarze tłumaczyli, że to przez toksykozę, urodzi i wróci do sił. Jakub z miłością opiekował się żoną bez szemrania. Jego matka dzień i noc oskarżała go, że sprowadził do domu nie gospodynię, a problem. Jakub bronił żony jak głodny orzeł gniazda i w końcu poprosił matkę, żeby przestała ich nachodzić.

Bronisława urodziła córeczkę, a Jakub miał nadzieję, że siła i radość wrócą do rodziny. I wróciły, ale nie na długo. Pewnego razu, gdy się przeziębiła, już nigdy nie wydobrzała do końca i po prostu rozpływała się w oczach.

Zabrali ją do szpitala, ale lekarz powiedział wprost:

Jej płuca nie wytrzymają.

Mówił prosto, po chłopsku. Bronka wiedziała, że zostało jej niewiele czasu, początkowo trzymała się i nie pokazywała tego. Wymuszony uśmiech, bardziej przypominający grymas bólu, zdradzał strach przed jutrem, przed losem córki.

Jej spojrzenie jakby żegnało się i prosiło, by zapamiętano ją wesołą, szczęśliwą. Wychudzona sylwetka z wystającymi żebrami, zapadnięta klatka piersiowa, wyschnięte palce, opadające wątłe ramiona wszystko mówiło, że śmierć chodzi tuż obok i czeka na ostatni oddech swojej wybranki.

Przeczuwając koniec, Bronka poprosiła męża o wysłuchanie jej prośby.

Nie pojawił się jeszcze człowiek, który zmieni plany Boga. Nasza miłość zmęczyła się walką ze śmiercią, nie mam już sił, nie mogę dłużej i jestem zmęczona bólem, myślami. Przepraszam ciebie i córkę. Byłam skazana urodzić się dla cierpienia, a was skazałam na mękę.

Jakub wziął jej gorące dłonie i zaczął je całować. Po ciężkim, urywanym oddechu zrozumiał, że spieszy się, by powiedzieć coś ważnego. Czuł, że zostało jej tylko kilka minut.

Mówiła o swojej miłości do nich, o trosce o córkę, mówiła z wysiłkiem, a potem wzięła głęboki oddech i cicho szepnęła:

Ożeń się z Elżbietą. Będzie dobrą żoną, ty jesteś dobrym mężem, ojcem, a ona będzie dobrą matką. Przeżyła nie mniej niż ja z macochami, z niesprawiedliwymi ojcami. Jej życie mnie urzeka, a moja mama przyjaźni się z ich rodziną. Jej oczy są jak u sokoła, wszystko widzą wcześniej.

Elżbieta jest bardzo czuła, pracowita, cierpliwa, nie skrzywdzi córki, a ciebie pokocha. Bądź dla niej taki, jak dla mnie. Traktuj ją tak, jak ja bym to robiła, gdybym była obok. Wybacz, że tak mówię, ale nie tylko płuca są ciemne dusza też od troski o córkę. A twój los też Bóg układa, jak zdecydujesz, tak będzie. Ale pamiętaj nie krzywdź córki, bo przeklnę cię zza grobu. Ostatnie słowa wypowiedziała powoli, z naciskiem.

Jednocześnie, z całych sił, ścisnęła dłoń męża.

Jakub wybuchnął płaczem, łzy zasłoniły mu twarz żony. Po oddechu wiedział, że ukochana odchodzi. Anielska, spokojna twarz z uśmiechem na ustach patrzyła w jeden punkt. Jej dłoń wciąż ściskała jego rękę.

Jakub zaczą