Bojąc się zostać macochą: Liza unika małżeństwa z wdowcem.

**Strach przed macochą: Elżbieta unika małżeństwa z wdowcem**

Macocha doskonale widziała, że Elżbieta nie chce wychodzić za mąż za wdowca. Nie dlatego, że miał małą córeczkę czy był starszy, ale dlatego, że go się bała. Jego zimne spojrzenie wnikało aż do głębi serca, które zaczynało bić mocniej, jakby broniło się przed strzałami z jego oczu. Elżbieta patrzyła w ziemię, niechętnie podnosząc wzrok, a gdy to robiła, wszyscy widzieli łzy w jej oczach.

Łzy toczyły się po policzkach, płonących od wstydu. Ręce drżały, małe piąstki chciały się bronić przed macochą i narzeczonym, którego ta jej narzuciła. Zdradziecki język, przeklęty niech będzie, wycedził: Wyjdę za mąż.

No to się ułożyło. Do takiego domu, do takiego mężczyzny grzech nie pójść! Z pierwszą żoną obchodził się jak z damą dworu, była miękka jak glina, słaba, chuda, ciągle chorowała i kaszlała. Szli sobie on trzy kroki, ona jeden. Zatrzymywali się, a ona oddychała jak lokomotywa, a on obejmował ją i uspokajał, nie stawiając oporu jak twój ojciec, wariat.

Gdy była w ciąży, prawie nikt jej nie widział chodzącej. Wciąż leżała, a po porodzie on sam wstawał w nocy do dziecka, a ona zupełnie osłabła. Tak mówiła jego matka.

A ty zdrowa jak rzepa! On cię posadzi w czerwonym kącie. Znajoma jesteś ze wszystkim z kosą, z sierpem, przędziesz i tkasz. Grzech cię za młodego wydać, ich charakter jeszcze nie ustalony, głupoty nie pokazali, a ten mężczyzna otwarty, wszystko o nim wiemy. Co za szczęście!

Wyprawimy mocną domówkę, posiedzimy sobie, a wdowiec nie potrzebuje wesela, nie będziemy drażnić zmarłej tańcami. Skrzyni posagowej nie kazał zbierać, mówił, dom pełen wszystkiego.

Jakub poślubił pierwszą żonę z miłości, wiedząc, że Aldona często choruje, była słabeuszka, ale matka mówiła, że to przystojny mężczyzna, silny, potrzebuje kobiety, nie dziewczynki. Lecz ani ludzie, ani własny rozum go nie przekonali potrzebował tylko Aldony i tyle.

Po wsi chodziły plotki, że go zaczarowała, bo tylko opętany człowiek, który nie żył prawdziwie, zdecydowałby się zamienić życie w szpital, w cierpienie. Lekarze mówili, że płuca Aldony są bardzo słabe, każdy chłód prowadzi do zapalenia, do astmy, a dalej kto wie, może i gorzej.

Jakub wierzył, że swoją miłością odsunie śmierć od żony, wyleczy ją, zaopiekuje się nią, a choroba odejdzie. Początkowo po ślubie wszystko układało się świetnie. Szczęśliwi małżonkowie nie mogli nacieszyć się swoim szczęściem.

Później, gdy Aldona zaszła w ciążę, jakby całe jej wnętrze się przewróciło. Ciągłe osłabienie, zawroty głowy, senność sprawiły, że nie mogła nawet prać, doić krowy, a nawet czesać swoich pięknych, długich włosów.

Lekarze mówili, że to zwykła ciążowa dolegliwość, urodzi i się wzmocni. Jakub z miłością opiekował się żoną bez wyrzutów. Jego matka dniem i nocą oskarżała go, że do domu wprowadził nie gospodynię, a problem. Jakub bronił żony jak głodny orzeł gniazda i poprosił matkę, by się nie pokazywała.

Aldona urodziła córeczkę, a Jakub miał nadzieję, że siła i radość wrócą do rodziny. Tak, szczęście wróciło, ale na krótko. Raz przeziębiona, Aldona nigdy nie wyzdrowiała do końca i po prostu topniała w oczach.

Zabrano ją do sz