Nasza teściowa znowu nas odwiedziła. Wczesnym rankiem wdarła się do naszej sypialni z krzykami:

Tej nocy u nas gościła moja teściowa, Janina Kowalska. Od samego rana wpadła do naszej sypialni z krzykiem: Wstawaj, Kinga, zobacz, co się dzieje w twojej kuchni! Zerwałem się z łóżka, jeszcze w pidżamie, serce waliło jak oszalałe. Pędzę korytarzem, w biegu narzucając stary szlafrok, węszę czy coś się pali? A może gaz został włączony? W głowie już cały thriller: cegły w ogniu, garnek wybucha, jakaś inna katastrofa. Wchodzę do kuchni, a tam karaluchy. Cała gromada rudych potworów biega po stole, po talerzach, po resztkach kolacji, których wczoraj nie miałem siły posprzątać. Teściowa stoi, ręce w boki, i wierci we mnie wzrokiem, jakbym specjalnie hodował te robactwo, żeby ją zszokować.

Kinga, czy u was zawsze tak jest? zaczęła, a głos jej drżał ze złości, Jak tak można żyć? Masz dzieci, męża, a w kuchni karaluchy, jak w jakiejś szopie! Stoję jak rażony piorunem i nie wiem, co odpowiedzieć. No tak, nie posprzątałem po kolacji, bo po pracy ledwo wlókłem nogi. Dzieci płakały, żona, Ewa, coś mamrotała o serialu, a ja marzyłem tylko o wpadnięciu do łóżka. Kto mógł przypuszczać, że właśnie tej nocy te nieproszone owady zorganizują paradę? I najważniejsze skąd one się w ogóle wzięły? Przecież nie mieszkamy w jakiejś zrujnowanej chacie, mamy mieszkanie, wszystko jest czyste. No, prawie czyste.

Janina Kowalska oczywiście nie zamierzała się zamknąć. Za moich czasów, mówi, nic takiego by się nie zdarzyło! Ja po kolacji wszystko od razu sprzątałam, wycierałam, ani jednej okruszyny nie zostawiałam. A ty co? Dzisiejsza młodzież leniwa, tylko potrafi w telefonach siedzieć! Kiwam głową, połykam westchnienie, bo co tu mówić? Ona nie jest tylko teściową to generał w spódnicy, dla niej porządek w kuchni to kwestia honoru. A ja, widocznie, ją zawiodłem. Zacząłem nerwowo sprzątać: chwyciłem ścierkę, pozbyłem się karaluchów, umyłem stół, talerze, wszystko, co wpadło mi w ręce. Teściowa stoi nad ramieniem, komentuje: Tu źle przetarłeś! A co to za plama? Czy ty nigdy nie myjesz płytek? Ledwo się powstrzymałem, żeby nie wybuchnąć. Myślę: No, Janina Kowalska, ty też nie jesteś święta, pewnie i u ciebie czasem okruszki zostawały! Ale milczę, bo wiem z nią nie ma sensu się kłócić.

Kiedy ja walczę z karaluchami, Ewa, moja żona, w końcu wstaje z łóżka. Wchodzi do kuchni, widzi ten cyrk, a zamiast pomóc, tylko się uśmiecha: O, Kinga, może otworzyłeś zoo? Rzucam jej takie spojrzenie, że natychmiast ucichła i poszła zaparzyć herbatę. A teściowa tylko kręci głową: Widzisz, nawet twój mąż nie jest poważny. Gdybym ja tak nie dbała o syna, to byś go całkiem rozpuściła! No dobrze, myślę, teraz jeszcze zacznie wykład o wychowaniu mężczyzn. I rzeczywiście usiadła przy stole, już lśniącym od czystości, i zaczęła: Za moich czasów mężczyzn trzymało się krótko. A wy, młodzi, dajecie im wolność, i co macie? Karaluchy w kuchni, a oni się śmieją!

Słucham, a w głowie jedna myśl: jak przetrwać do wieczora, żeby Janina Kowalska wreszcie pojechała do domu? Nie żebym jej nie lubił, to dobra kobieta, ale te jej ataki To nie tylko karaluchy, dla niej to dowód, że jestem złym gospodarzem, złym mężem, a może i złym ojcem. A ja przecież sprzątam, myję, szoruję, a ona ciągle znajduje coś, do czego może się przyczepić. Czy widelec leży nie tam, czy nóż źle umyty. A ja przecież nie jestem z żelaza! Mam dwoje dzieci, pracę, cały czas kręcę się jak wiewiórka w kole, a tu jeszcze karaluchy urządzają wesele. I najważniejsze skąd się wzięły? Może od sąsiadów? W końcu w bloku stare rury, piwnica wilgotna, pewnie się tam lęgną.

W końcu skończyłem sprzątanie, kuchnia lśni jak w reklamie środka czystości. Teściowa zdaje się trochę uspokoić, ale i tak rzuca: Trzeba dbać o porządek, Kinga. To przecież twój dom, twoja rodzina. Jeśli nie ty, to kto? Kiwam głową, uśmiecham się przez łzy, a w środku krzyczę: Daj mi już spokój! Ewa, widząc mój stan, w końcu interweniuje, zabiera mamę na spacer, żebym mógł choć trochę odetchnąć. A ja siadam przy stole, patrzę na tę idealnie czystą kuchnię i myślę: czy naprawdę jestem tak złym gospodarzem? Może Janina Kowalska ma rację i coś robię nie tak? Ale wtedy przypominam sobie, że rodzina to nie idealnie lśniące talerze, a miłość to nie tylko czyste podłogi.