Serce zranione rozpaczą, lecz pełne nadziei: droga ku nowym radościom

Serce zranione nadzieją: droga ku nowym radościom

Aurelio, między nami koniec! zimno wypowiedział Krzysztof. Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi tego dać. Złożyłem pozew o rozwód! Masz trzy dni na spakowanie się. Jak wyjedziesz zadzwoń. Będę mieszkał u matki, dopóki nie przygotuję mieszkania dla dziecka i jego matki. Tak, nie zdziw się, moja nowa kobieta jest w ciąży! Trzy dni, Aurelio!

Aurelia milczała, czując, jak ziemia usuwa się spod nóg. Co mogła odpowiedzieć? Przez pięć lat starali się o dziecko, ale trzy ciąże zakończyły się tragedią. Lekarze twierdzili, że jest zdrowa, ale za każdym razem coś szło nie tak. Aurelia prowadziła zdrowy tryb życia, a w ciąży była jeszcze bardziej ostrożna. Ostatnim razem zrobiło się jej słabo w pracy, karetka nie zdążyła

Drzwi zamknęły się za Krzysztofem, a Aurelia, bez sił, osunęła się na kanapę. Nie miała ochoty pakować rzeczy. Gdzie miała iść? Po ślubie mieszkała u ciotki, ale ta już nie żyła, a mieszkanie sprzedał jej syn. Wrócić do rodzinnej wsi Borowina, do domu babci? Wynająć mieszkanie? A praca? Pytania wirowały w głowie, ale czasu na myślenie nie było.

Rankiem drzwi otworzyły się i weszła teściowa, Danuta.

Nie śpisz? Słusznie powiedziała sucho. Przyszłam sprawdzić, żebyś nie zabrała za dużo.

Nie zamierzam zabierać starych skarpet twojego syna odcięła się Aurelia. Będziemy liczyć moje rzeczy?

Jaka uparta! A byłaś taka miła, cicha. Już po pierwszym razie mówiłam Krzysztofowi, że nie możesz rodzić.

Po to przyszłaś? Więc milcz i patrz.

Dokąd zabierasz te naczynia? zirytowała się teściowa.

Są moje, od ciotki, pamiątka po niej.

Bez nich tu będzie pusto!

To nie mój problem. Ale będziesz miała wnuka.

Bierz tylko swoje!

Laptop mój, ekspres do kawy i mikrofalówka prezent od kolegów. Samochód kupiłam przed ślubem. Twój syn ma swój.

Wszystko masz, a dzieci rodzić nie możesz!

To nie twoja sprawa. Widocznie tak Bóg chciał.

Bez serca jesteś? Może specjalnie to robisz?

Plecie pani głupstwa. Nawet myśleć o tym boli.

Aurelia rozejrzała się po mieszkaniu jej rzeczy zniknęły. Szczotka, kosmetyki, kapcie Coś ważnego zapomniała. Teściowa przeszkadzała się skupić. Przypomniała sobie figurka kotka, pamiątka po babci. W środku była schowana zawieszka i pierścionek niewiele warte, ale cenne dla serca. Krzysztof nazywał je śmieciami. Czy wyrzucił? Aurelia otworzyła balkon.

Co tam zapomniałaś? dobiegł głos teściowej. Pakuj się i wychodź!

Figurka była na miejscu. Teraz mogła jechać.

Oto klucze, żegnajmy się. Mam nadzieję, że więcej się nie zobaczymy.

Aurelia wstąpiła do biura. Była na zwolnieniu, ale poprosiła o urlop.

Wszystkim nam żal twojego losu powiedział szef. Ale bez ciebie jest ciężko. Trzy tygodnie wystarczą? Przygotuj się, połowa projektów stoi.

Dobrze, to oderwie mnie od myśli. Dziękuję.

Potrzebujesz pomocy?

Nie.

Zajmiemy się urlopowym i premiami.

Dziękuję, przy okazji.

Aurelia nie szukała mieszkania pojechała do Borowiny. Dom babci stał pusty od jej śmierci trzy lata temu. Matki Aurelia nie znała zmarła przy porodzie. Teraz i sama nie mogła zostać matką

Godzina drogi i była przed domem. Stary klon, zarastające stokrotki. Ostatni raz byli tu z Krzysztofem jesienią, piekli kiełbaski. Aurelia wjechała na podwórko, klucz od stodoły był w domu. Gdy otworzyła drzwi, zastygła w bezruchu. Stała w ciszy, pocieszając się, że ten stary dom znów stanie się jej schronieniem, a smutek w końcu przyniesie nowe szczęście.