Już w siódmej klasie ostrzegała koleżanki, że ten chłopak zostanie jej mężem.

Już w siódmej klasie ostrzegła koleżanki, że ten chłopak zostanie jej mężem.
Weronika jeszcze w podstawówce oznajmiła swoim przyjaciółkom, że Kacper to jej chłopak i kiedy przyjdzie czas, na pewno się pobiorą. Nikt z dziewczyn nie śmiał się z nią sprzeczać.

Teraz przyjaciółki nawet bały się spojrzeć na Kacpra, ponieważ babcia Weroniki uchodziła za wiedźmę. Mieszkała w swojej wiosce, zajmując się mrocznymi sprawami, a Weronika uczyła się czarnej magii po trochu w mieście, od czasu do czasu odwiedzając staruszkę.

A Kacper? Kacper zupełnie nie zwracał uwagi na Weronikę. Cały swój wolny czas spędzał na podwórku z Zuzą. Zuzia od dzieciństwa była niepełnosprawna i poruszała się na wózku.

Nie wiem dlaczego, ale to właśnie Zuzia skradła serce Kacpra. Może przez jej skromność i dobroć, ale coś w niej urzekło chłopaka. Poza tym, Zuzia była bardzo mądra i z nią Kacper nigdy się nie nudził. Razem spędzali każdą wolną chwilę od lat.

Pewnego dnia, gdy Kacper wyszedł z domu i skierował się na podwórko, gdzie czekała Zuzia, drogę zagrodziła mu Weronika.

Cześć, Kacprze.
Cześć odparł, próbując ją wyminąć.
Może pójdziemy się przejść po mieście? zapytała Weronika.
Dziś nie ma mowy odpowiedział Kacper. Wybacz.

Weronika zacisnęła usta, patrząc, jak chłopak podchodzi do Zuzi, wita się z nią i zaczynają rozmawiać, śmiejąc się radośnie. Czarna fala złości i zazdrości zalała jej serce. Płakała, gdy nikt nie widział.

Minął rok. Kacper teraz woził Zuzię nad rzekę, do lasu, na łąki pełne rumianków. Każdą wolną chwilę spędzali razem.

Weronika zmieniła się w olśniewającą brunetkę. Wszyscy chłopacy wpatrywali się w nią jak zahipnotyzowani, tak była piękna i zgrabna. Ale Kacper wciąż widział tylko Zuzię. Teraz ich miłość już nie była taka dziecinna jak kiedyś.

I oto pewnego dnia, gdy Kacper szedł do Zuzi, znów zastąpiła mu drogę Weronika.

Cześć, Kacprze. Znowu do swojej kaleki? Co ty w niej widzisz? Po co ci ona? Lepiej weź mnie. Tylko ze mną będziesz szczęśliwy. Wiesz przecież, że kocham cię od szkoły.

Wiem odpowiedział Kacper. Ale ja kocham Zuzię.
Czym ona jest lepsza ode mnie, ta kulawa kura?
Nie wiem. Ale że jest lepsza to pewne.

Wiesz, że nie muszę się specjalnie starać, żebyś mnie pokochał. Moja babcia to najpotężniejsza czarownica. Ale ja nie chcę magii. Chcę, żebyś mnie pokochał sam. Co mam zrobić? Powiedz. Zrobię wszystko.

Kacper zatrzymał się i spojrzał na nią.
Spraw, żeby Zuzia zaczęła chodzić. Wtedy cię poślubię rzucił twardo.

Od tego dnia Weronika cały swój czas spędzała z Zuzią. Przychodziła do niej rano i zostawała do późna. Teraz Kacper prawie nie miał okazji się z nią spotykać. Zuzia nie protestowała. Robiła wszystko, co kazała jej Weronika. Piła zioła, smarowała nogi maściami, męczyła się ćwiczeniami.

Kacper, obserwując wysiłki Weroniki, zrozumiał, jak bardzo go kocha, skoro dla niego to wszystko znosi.

Minęły cztery miesiące.

Pewnego wieczoru Kacper, jak zwykle, poszedł na podwórko, gdzie Weronika opiekowała się Zuzią. Zauważył, że prawie wszyscy sąsiedzi wyszli na balkony i przyglądali się uważnie…

Weronika, trzymając Zuzię za ręce, prowadziła ją coraz dalej od wózka. Tego dnia obie były najszczęśliwszymi dziewczynami na świecie. Zmęczone, ale szczęśliwe, usiadły na ławce. Kacper podszedł do nich, oszołomiony tym, co zobaczył.

Kacprze, mogę cię o coś zapytać? powiedziała Weronika, odsuwając się od Zuzi.
Kacper stanął przed nią.
Czas? spuścił wzrok.
Jaki czas? zdziwiła się.
Na ślub cicho odpowiedział.
Nie, Kacprze zaśmiała się. Chciałam cię przeprosić za moją natrętność. Magia jest bezsilna wobec miłości. Zresztą, magia niczego nie zmieni, jeśli człowiek sam nie zechce.

Teraz Zuzia i Weronika są najlepszymi przyjaciółkami. W rodzinie Zuzi i Kacpra urodziła się córka. Weronika znalazła chłopaka, którego nie znosi i którego nikomu nie pokazuje. Mówi, że jest pilotem…