Czy to koniec miłości, czy tylko chwilowy kryzys? Historia, która zmusza do refleksji

**Dzisiejszy wpis w dzienniku:**

Zastanawiałem się: czy to stracona miłość, czy tylko chwilowe trudności?
Ewa nie mogła już tego znieść. Nie rozumiała, dlaczego Krzysztof stał się taki obojętny może przestał kochać? Dziś znowu wrócił późno w nocy i położył się spać w salonie.

Rano, przy śniadaniu, Ewa usiadła naprzeciw niego.
Krzysiu, powiedz mi, co się dzieje?
Co jest nie tak?
Pił kawę, unikając jej wzroku.
Od kiedy urodzili się chłopcy, bardzo się zmieniłeś.
Nie zauważyłem.
Krzysiu, żyjemy jak sąsiedzi od dwóch lat, naprawdę tego nie widzisz?
Słuchaj, czego chcesz? W domu wszędzie porozrzucane zabawki, śmierdzi mlekiem, dzieci wrzeszczą Myślisz, że to komukolwiek pasuje?
Przecież to twoje dzieci!

Wstał gwałtownie i zaczął nerwowo chodzić po kuchni.
Normalne żony rodzą jedno dziecko, żeby spokojnie bawiło się w kącie. A ty od razu dwa! Matka mi mówiła, ale nie słuchałem takie jak ty tylko się mnożą!
Jakie to ja jestem, Krzysiu?
Bez celu w życiu.
Ale to ty kazałeś mi rzucić studia, żebym poświęciła się rodzinie!

Ewa opadła na krzesło. Po chwili milczenia dodała cicho:
Myślę, że powinniśmy się rozstać.
Zastanowił się, po czym odparł:
Zgoda. Tylko umówmy się nie będziesz żądać alimentów. Dam ci pieniądze sam.
Obrócił się i wyszedł. Chciała wybuchnąć płaczem, ale nagle z pokoju dzieci dobiegł hałas. Bliźniacy obudzili się i domagali się uwagi.

Minął tydzień. Spakowała rzeczy, zabrała chłopców i wyprowadziła się do maleńkiego mieszkania w bloku, które odziedziczyła po babci.

Sąsiedzi byli nowi, więc Ewa postanowiła się przedstawić. Po jednej stronie mieszkał ponury, choć jeszcze nie stary mężczyzna, po drugiej energiczna sześćdziesięciolatka. Najpierw zapukała do drzwi mężczyzny:
Dzień dobry! Jestem nową sąsiadką, kupiłam ciasto, może pan przyjdzie na herbatę?
Uśmiechała się nerwowo. Mężczyzna obrzucił ją wzrokiem, mruknął:
Nie jem słodyczy i zatrzasnął drzwi przed nosem.

Wzruszyła ramionami i poszła do Zofii Kowalskiej. Ta zgodziła się przyjść, ale tylko po to, by wygłosić monolog:
Lubię odpoczywać w dzień, bo wieczorem oglądam seriale. Mam nadzieję, że pańskie dzieci nie będą hałasować. Proszę, niech nie biegają po korytarzu i niczego nie niszczą!

Gadała długo, a Ewa z goryczą pomyślała, że nie czeka ją tu słodki początek nowego życia.

Zatrudniła się jako pomoc w przedszkolu, do którego chodzili chłopcy. Płacili niewiele, ale przecież Krzysztof obiecał pomóc.

Przez pierwsze trzy miesiące po rozwodzie rzeczywiście czasem przysyłał pieniądze. Potem cisza. Dwa miesiące nie płaciła czynszu.

Relacje z Zofią Kowalską pogarszały się z dnia na dzień. Pewnego wieczoru, gdy Ewa karmiła chłopców w kuchni, weszła sąsiadka w atłasowym szlafroku.
Moja droga, mam nadzieję, że rozwiązała pani problem z finansami? Nie chciałabym zostać bez prądu przez panią.
Ewa westchnęła:
Jeszcze nie. Jutro jadę do byłego męża, wygląda na to, że zupełnie zapomniał o dzieciach.

Zofia podeszła do stołu.
Wciąż karmi ich makaronem Wie pani, że jest pani złą matką?
Jestem dobrą matką! A pani radziłabym nie wścibiać nosa tam, gdzie nie trzeba!

Wtedy Zofia zaczęła wrzeszczeć tak, że aż zatkało uszy. Na hałas wyszedł Jan, sąsiad z naprzeciwka. Poczekał, aż Zofia skończy kląć, po czym rzucił na stół plik banknotów.
Uspokój się. Masz za czynsz.

Zofia zamilkła, ale gdy Jan wyszedł, syknęła do Ewy:
Pożałujesz tego!

Ewa zignorowała te słowa. Niestety, na próżno. Następnego dnia poszła do Krzysztofa. Ten wysłuchał jej i stwierdził:
Teraz mam trudny okres, nie mogę ci pomóc.
Krzysiu, żartujesz? Muszę czymś nakarmić dzieci!
No to karm, nie zabraniam.
Złożę pozew o alimenty.
Proszę bardzo, dostaniesz grosze. I nie zawracaj mi głowy!

Wróciła do domu w łzach. Do wypłaty tydzień, a pieniędzy nie ma. Ale czekała ją kolejna niespodzianka wizyta inspektora z opieki społecznej. Zofia złożyła skargę że Ewa grozi jej życiu, a dzieci są zaniedbane.

Inspektor przesłuchiwał ją godzinę, na odchodne oznajmił:
Muszę to zgłosić do sądu rodzinnego.
Zaczekaj pan, co zgłaszać? Nic złego nie zrobiłam!
Takie procedury. Jest skarga, trzeba działać.

Wieczorem Zofia znów przyszła:
Jeśli dzieci jeszcze raz zakłócą mój spokój, zgłoszę to prosto do sądu!
Co pani robi? To przecież dzieci! Nie mogą cały dzień siedzieć w miejscu!
Gdyby były dobrze karmione, chciałyby spać, a nie biegać!

Wyszła, a chłopcy patrzyli na matkę przestraszeni.
Jedzcie, kochani. Ciocia tylko żartuje.

Odwróciła się do kuchenki, by ot