Kiedy Krzysiek powiedział rodzicom, że chce ich poznać z dziewczyną, byli zachwyceni.

Krzysztof oznajmił rodzicom, że chce ich poznać ze swoją dziewczyną, a oni uradowali się niezmiernie. Gdy tylko wypowiedział te słowa, serce matki i ojca zabiło mocniej. Wiedzieli, że przyszedł czas, by syn wyruszył w świat i założył własną rodzinę. W końcu nie był już chłopcem niedługo skończy dwadzieścia pięć lat, to poważny wiek na poważne związki.

Mieszkał z rodzicami, ale nie dlatego, że był maminsynkiem czy brakowało mu pieniędzy na wynajem. Oszczędzał na własne mieszkanie, nie chciał brać kredytu. Rodzice go wspierali. Żyli w przestronnym mieszkaniu, gdzie każdy miał swój kąt. Co więcej, nigdy nie wtrącali się nawzajem w swoje sprawy. Nie wypytywali, gdzie był ani dlaczego wrócił późno.

Krzysztof nie był też roszczeniowy. Nie oczekiwał, że matka będzie mu gotować czy prać. Wszyscy żyli wygodnie, a przy tym udawało się odłożyć trochę grosza. I oto pojawiła się dziewczyna. Pierwsza, którą postanowił przedstawić rodzicom.

Co przygotować na obiad? spytała matka. Co lubi twoja Bronisława?

Mamo, nie rób nic specjalnego. Dba o figurę uśmiechnął się Krzysztof. Nie je nic smażonego ani tłustego, a alkoholu w ogóle nie pije.

No, chwalebne odparła z lekkim grymasem matka. Dobrze, zrobię coś lekkiego.

Bronisława spodobała im się od razu. Inteligentna, wykształcona dziewczyna. Prawda, że prawie nic nie jadła, a matkę Krzysztofa irytowało, gdy odrzuciła kawałek ciasta, który specjalnie dla niej upiekła. Twierdziła, że cukier to zło i wszyscy powinni o tym pamiętać.

Przy okazji rzuciła mimochodem, że warto wymienić obicie kanapy.

Remont macie ładny, ale wygląda na to, że kot ją podrapał. To niedroga sprawa, mogę podać namiary.

Oczywiście, nie było w tym nic złego. Tyle że do tej pory matka Krzysztofa nie widziała w tym problemu. Kanapa nie była zniszczona, miała tylko parę śladów pazurów. Gdy ich kot Mruczek był mały, kilka razy próbował na niej ostrzyć pazury, ale szybko się nauczył, że to nie miejsce. Gdy się nie przyglądać, ledwo było je zauważyć.

Ale od kiedy Bronisława to powiedziała, matka Krzysztofa nie mogła przestać na nią patrzeć. Te kilka zadrapań nagle rzucało się w oczy.

Mimo wszystko Bronisława była miła i przyjazna. Zachowywała się uprzejmie, dziękowała za gościnę, więc rodzice Krzysztofa uznali, że nie ma co robić tragedii z jej słów. Miała przecież dobre intencje. A kwestie żywieniowe to sprawa osobista. Nie warto wkładać palca między drzwi tam, gdzie ktoś ma swoje zasady.

Minęło kilka miesięcy, odkąd Krzysztof był z Bronisławą. Odwiedziła ich jeszcze parę razy, ale bez żadnych uroczystych przyjęć.

Pewnego dnia Krzysztof postanowił porozmawiać z rodzicami.

Mamo, tato, chcę się wyprowadzić do Bronisławy. Kocham ją i chcemy rozwijać nasz związek.

Rodzice wymienili spojrzenia. Wydawało im się, że wszystko dzieje się zbyt szybko. Ale w końcu to nie ich decyzja młodzi muszą sami wybrać, jak chcą żyć.

Rozumiem, że może być wam nie po drodze, gdybym przywoził Bronisławę tutaj. To byłoby nierozsądne. Dlatego wezmę kredyt mieszkaniowy. Mam już połowę kwoty, więc raty nie będą wysokie.

No cóż, jeśli tak chcesz machnęła ręką matka.

Tak, chcę. Tylko mieszkanie, które znalazłem, wymaga lekkiego remontu. Czy moglibyśmy z Bronisławą zostać u was na miesiąc, dopóki nie skończą prac?

Oczywiście, synu, zostańcie przytaknęła matka. Sądziła szczerze, że to nic strasznego. Bronisława im się podobała.

Niedługo potem dziewczyna wprowadziła się do rodziców Krzysztofa. Przyjęli ją ciepło, powiedzieli, żeby się nie krępowała i czuła jak u siebie.

Ale to była tylko grzecznościowa formułka, by gość się rozluźnił. A Bronisława potraktowała ją dosłownie. I to stało się problemem.

Gdy po kilku dniach matka Krzysztofa zabrała się za gotowanie, nie znalazła oleju słonecznikowego.

Bronisławo, nie widziałaś, gdzie jest olej? zapytała przyszłą synową.

Wyrzuciłam go uśmiechnęła się dziewczyna.

Dlaczego?

Pomyślałam, że lepiej będzie, jeśli zaczniemy od zdrowszej kuchni. A poza tym zapach smażonego zawsze mi szkodzi.

Matka Krzysztofa westchnęła. Może i miała trochę racji, ale oni przywykli do innego stylu życia. Jej mąż uwielbiał kotlety, które mu gotowała, a cała rodzina lubiła smażone ziemniaki.

Bronisławo, wybacz, ale my jesteśmy przyzwyczajeni do takiej kuchni. Nie zmuszam cię, żebyś jadła to, co gotuję, ale i ty nie zmieniaj naszych nawyków.

Przepraszam, nie chciałam spuściła wzrok Bronisława. Tylko dbałam o zdrowie.

Matka Krzysztofa poczuła się niezręcznie.

To szlachetne, ale my jesteśmy, jacy jesteśmy. Nie trzeba nas poprawiać.

Dobrze, rozumiem.

Oczywiście, kupiła nowy olej, ale teraz za każdym razem, gdy coś smażyła, gryzły ją wyrzuty sumienia. Jakby robiła coś złego.

Ale to był dopiero początek. Gdy pewnego dnia wróciła z pracy i zobaczyła, że w salonie zniknęły jej ulubione zasłony. W ich miejsce wisiało coś cienkiego i w dziwnym, szarawym odcieniu.

Gdzie są zasłony? zapytała Bronisławy.

Och, były już staromodne. Zastąpiłam je moimi, zostawię je wam. Od razu jest jaśniej, prawda?

Matka Krzysztofa ciężko westchnęła. Nie, nie było jaśniej było szaro i ponuro.

Bronisławo, ja lubiłam te stare. Gdzie one są? Mam nadzieję, że nie wyrzuciłaś?

Nie, ale myślałam, że te wam się spodobają odparła dziewczyna.

To nie w moim guście powiedziała łagodnie przyszła teściowa. Zabierz je ze sobą.

Później okazało się, że część naczyń zniknęła ze szafki. Matka Krzysztofa wiedziała doskonale, kto za tym stoi.

Były już stare, podarujemy wam nowy serwis. Nie wyp