Brangusis, może zawieziesz mnie do domu? – Po ciężkiego dnia w pracy Ewa marzyła, by uniknąć czterdziestominutowej podróży autobusem.

„Kochanie, mógłbyś mnie odebrać z pracy?” po ciężkim dniu w biurze Basia marzyła, by uniknąć czterdziestominutowej podróży zatłoczonym autobusem.

„Skarbie, dasz radę po mnie przyjechać?” zadzwoniła do męża, mając nadzieję, że po ośmiu godzinach za biurkiem nie będzie musiała trząść się w komunikacji miejskiej.

„Jestem zajęty” odparł krótko Krzysztof. W tle wyraźnie słychać było telewizor więc jednak siedział w domu.

Dziewczynie ścisnęło się serce. Ich małżeństwo wisiało na włosku, a jeszcze pół roku temu Krzysztof nosił ją na rękach. Co się zmieniło w tak krótkim czasie? Basia nie rozumiała.

Dbała o siebie regularnie chodziła na siłownię, gotowała jak mistrzyni (nie bez powodu pracowała w modnej restauracji). Nigdy nie prosiła o pieniądze, nie urządzała scen, była gotowa spełnić każde życzenie męża

„Znudzisz mu się szybciej, niż myślisz” kręciła głową matka, słuchając skarg córki. „Nie można mężczyźnie wiecznie schodzić z drogi.”

„Ja go po prostu kocham” odparła bezradnie Basia, wymuszając uśmiech. „I on mnie kocha”

*****

„A jednak mu się znudziłam” gryzła wargę, przeglądając historię przeglądarki. Okazało się, że Krzysztof cały wolny czas spędzał na portalach randkowych, pisząc jednocześnie do kilku kobiet. „Dlaczego nie powiedział mi wprost? Wszystko bym zrozumiała i sama odeszła. Po co żyć z kobietą, której się nie kocha, i jeszcze ją męczyć?”

No cóż, rozwód. Poradzi sobie jest silna. Ale nie odpuści mu tak łatwo. Niewielka zemsta mu się należy

Tego samego wieczoru zarejestrowała się na tej samej stronie, odnalazła profil męża i napisała. Zdjęcie wzięła z internetu, lekko je poprawiła i była pewna, że Krzysztof połknie haczyk. I połknął.

Rozpoczął się burzliwy flirt. W wiadomościach zapewniał, że jest wolny, gotowy na poważny związek i dzieci. Wychwalał swój charakter pod niebiosa, co doprowadzało Basię do łez ze śmiechu. Przecież wiedziała najlepiej, jak trudno z nim wytrzymać.

„Spotkajmy się” napisała, wstrzymując oddech w oczekiwaniu na odpowiedź.

„Chętnie!” odpowiedź przyszła po kilku sekundach. „Ale u mnie teraz mieszka siostra, przygotowuje się do egzaminów. Może neutralne miejsce? A wieczór przedłużymy w hotelu.”

„Serio?” oczy Basi otworzyły się szeroko. „Skąd pewność, że kobieta od razu skoczy do łóżka? Każda normalna osoba obraziłaby się na taką propozycję! Ale mi to na rękę”

„To może u mnie? Mieszkam za miastem, sama. Nikt nie będzie przeszkadzał” zastanawiała się, czy się zgodzi.

„Świetny pomysł!” Krzysztof wyraźnie się ucieszył. Pewnie dlatego, że nie będzie musiał płacić za hotel. „Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości.”

„Ul. *** 25, dziesiąta wieczorem. Pasuje?”

„Oczywiście! Czekaj na mnie.”

O dziewiątej Krzysztof udawał, że wezwano go do pracy. Nie mogąc znaleźć kluczyków, niechętnie zapytał żonę, czy ich nie widziała.

„Były na komodzie” Basia patrzyła mu prosto w oczy, jednocześnie ściskając w kieszeni klucze. „Może kot je schował?”

A ona nawet nie myślała na niego czekać. Po co? Czas wykorzystała rozsądnie pakując swoje rzeczy. Na szczęście miała swoje mieszkanie, odziedziczone po babci. Jedyną rzeczą, którą zostawiła, był podpisany wniosek o rozwód leżący na samym środku stołu.

Krzysztof wrócił dopiero nad ranem, wściekły jak osa. Nie dość, że podróż w jedną stronę zajęła mu półtorej godziny, to jeszcze „Anety” z portalu tam nie było.

Adres był prawdziwy, dom też. Ale nie mieszkała tam wysportowana blondynka ze zdjęć. Drzwi otworzyła kobieta trzy razy od niego większa, w półprzeźroczystej koszuli nocnej. Oddałby wszystkie oszczędności, żeby tylko wymazać ten widok z pamięci.

Ledwo uciekł przed tą wariatką! Znowu musiał wzywać taksówkę, a kierowca okazał się dziwakiem najpierw zawiózł go Bóg wie gdzie, potem gadał o polityce. W końcu Krzysztof wrócił zmarznięty i wkurzony.

Dopiero gdy wszedł do mieszkania i zobaczył na stole wniosek, zrozumiał, kto stał za tą „zabawą”. Obok leżał szminką napisany dopisek: *Ten słodki odwet*