Pierwsza miłość w szkole: historia dziesiątej klasy.

Pierwsza miłość w szkole: historia dziesiątej klasy.

Weronika zakochała się jeszcze w szkole, w dziesiątej klasie. Jej kolega z ławki, który zawsze jej się podobał, po wakacjach zmienił się nie do poznania wyglądał jak książę z bajki. We wrześniu, gdy usiadł obok niej w ławce, Weronika poczuła, jakby unosiła się w siódmym niebie.

Ona też się zmieniła. Z dziewczynki stała się młodą kobietą o smukłej talii i zgrabnych nogach. Włosy związane w kok odsłaniały jej wysmukłą szyję.

Kacper przyglądał się jej zaletom z krytycznym okiem i uznał, że nie będzie mu wstyd siedzieć obok niej. Tym bardziej, że dziewczyna dobrze się uczyła, a gdyby coś, zawsze można by od niej odpisać. Weronika była dobra i wrażliwa.

Ale szkolna przyjaźń szybko przerodziła się w miłość pierwszą, gorącą, wszechogarniającą i przychodzącą w najgorszym możliwym momencie

Trzeba było przygotowywać się do matury, wkuwać materiał, czytać tonę książek. A Kacper i Weronika po lekcjach włóczyli się po parku, całowali na ławce, zimą chodzili na łyżwy.

Rodzice Kacpra byli niezadowoleni. Syn miał zdawać na wojskową akademię, a przez tę przyjaźń z Weroniką poświęcał nauce za mało uwagi. Wczesna miłość nie wróżyła nic dobrego. Kacper miał kontynuować edukację, a Weronika pochodziła z niezbyt dobrego domu

Tak właśnie przemawiał do syna jego ojciec. Matka, współczując mu, kiwała głową w milczeniu.

Weronika mieszkała z babcią. Matka zmarła, gdy dziewczynka miała pięć lat. Zginęła. W akcie urodzenia, w rubryce „ojciec”, czerniała gruba kreska

I w co ty się tak zakochałaś? zastanawiała się zirytowana babcia. Ach, tak W matkę.

Gdy rozmowa schodziła na temat matki Weroniki, natychmiast się urywała. Babcia, zaciskając usta, milkła, jakby patrzyła w głąb siebie, w swoją przeszłość, i cicho wzdychała.

A Weronika biegła na kolejne spotkanie z Kacprem. Rzadko kiedy nie widywali się po szkole. Nauka zaczęła „leżeć”, nauczyciele się niepokoili, rodzice Kacpra coraz częściej besztali syna i postawili ultimatum nie widywać się z dziewczyną aż do lepszych czasów, przynajmniej do pełnoletności.

Kacper uśmiechnął się gorzko. Nie chciał zrywać związku z Weroniką. Po raz pierwszy oboje byli sobie tak bliscy. To nowe uczucie zawładnęło także jego sercem. Ale o poważnych związkach nawet nie chciał myśleć. Co powiedzą rodzice było jasne.

Gdy Weronika po trzech miesiącach ich bliskości zorientowała się, że jest w ciąży, ogarnęła ją rozpacz. Matura zbliżała się wielkimi krokami, za oknem śpiewały ptaki, szemrały strumyki. A Weronika nocami płakała w poduszkę, starając się nie obudzić babci. Ale babcia, zauważywszy zmianę w jej nastroju, kobiecą intuicją zrozumiała, co się stało.

Kacpera Weronika widywała teraz tylko w szkole. Zdeterminowany ojciec chłopaka stanowczo odciął syna od kontaktu z nią. Gdyby tylko wiedzieli

Babcia pewnego wieczoru podeszła do łóżka wnuczki i spokojnie zapytała:

Myślisz o urodzeniu dziecka? Tylko nie kłam. Przeżyłam to już raz z twoją matką. Kobieta usiadła na brzegu łóżka i rozpłakała się, a Weronika przytuliła się do niej, winna, tuląc się do chudego ramienia.

Co robić, babciu? szepnęła. Jego rodzice są absolutnie przeciw. Ale oni nic nie wiedzą.

A on? On wie? spytała babcia.

Nie. Nie mogę się zebrać, żeby mu powiedzieć, boję się, że od razu Weronika pierwszy raz powiedziała na głos to, czego nawet bała się pomyśleć.

Tak czy owak, już cię praktycznie zostawił potwierdziła babcia jej obawy. Ale i tak musisz mu powiedzieć. To twój obowiązek. Jeśli ucieknie, to znaczy, że nie jest wart takiemu facetowi. Wtedy nie żałuj. I nie pokazuj, że kochasz. Miej dumę. Damy radę. Ja pójdę do pracy.

Co ty, babciu Do pracy. Przecież jesteś na podwójnej emeryturze.

Sprzątaczką, w naszym zarządzie budynków. No i co? Dopóki żyję, trzymałam się miotły, to i teraz pomogę. Inaczej jak Moja dziewczynko.

Weronika już płakała na cały głos, babcia też. Ale wkrótce kobieta się pozbierała.

Dość płakania. Teraz nie wolno. Śpij. Babcia wstała i stanowczo powiedziała:

Tylko przyrzeknij mi, że skończysz szkołę. Koniecznie. Cokolwiek by się nie działo.

Weronika się uspokoiła. Postanowiła przy pierwszej okazji powiedzieć Kacprowi o dziecku. Wiedziała, że chłopak raczej nie będzie zachwycony, ale była gotowa na wszystko. W jej wnętrzu był już mały człowiek, którego już kochała. Cóż znaczył dla niej odmowa Kacpra? Wkrótce zostanie mamą, a to największe szczęście

Kacper już siedział przy innej ławce. W klasie szeptano o ich rozstaniu, jedni obwiniali Weronikę, drudzy Kacpra, ale wszyscy zgadzali się, że najpierw trzeba skończyć szkołę, potem zdobyć zawód, a dopiero potem myśleć o rodzinie. Ale nikt nie mówił o miłości. O tym, co czuła Weronika, mało kto się domyślał. Nie przeżyjesz nie zrozumiesz.

Weronika powiedziała Kacprowi o ciąży następnego dnia po rozmowie z babcią. Stali w alejce za szkołą. Chłopak zbladł, zatrząsł się jak osika i, nie mogąc wydusić słowa, odwró