Czy to już koniec? Ona podjęła decyzję o rozstaniu: utracona miłość czy tylko chwilowy kryzys?

Aldona postanowiła nie zwlekać dłużej: utracona miłość czy tylko chwilowe trudności? Nie mogła już tego znosić. Nie rozumiała, dlaczego Krzysztof stał się taki obojętny może przestał ją kochać? Tego wieczoru znów wrócił późno w nocy i położył się spać w salonie.

Rano, przy śniadaniu, Aldona usiadła naprzeciw niego.

Krzysztofie, czy możesz mi powiedzieć, co się dzieje?

Co jest nie tak?

Pił kawę, unikając jej wzroku.

Od kiedy urodzili się chłopcy, bardzo się zmieniłeś.

Nie zauważyłem.

Krzysztofie, żyjemy już dwa lata jak sąsiedzi, czy tego nie widzisz?

Słuchaj, czego chcesz? W domu wszędzie porozrzucane zabawki, śmierdzi mlekiem, dzieci wrzeszczą Myślisz, że to komukolwiek się podoba?

Krzysztofie, ale to twoje dzieci!

Zerwał się i nerwowo zaczął chodzić po kuchni.

Normalne żony rodzą jedno dziecko, żeby spokojnie bawiło się w kącie i nie przeszkadzało. A ty od razu dwa! Moja matka mówiła, ale nie słuchałem takie jak ty tylko się mnożą!

Jakie ja jestem, Krzysztofie?

Bez celu w życiu.

Ale to ty kazałeś mi rzucić studia, bo chciałeś, żebym całą siebie oddała rodzinie!

Aldona opadła na krzesło. Po chwili milczenia dodała:

Myślę, że powinniśmy się rozwieść.

Zastanowił się i odparł:

Jestem za. Tylko umówmy się, że nie będziesz żądać alimentów. Sam ci dam pieniędzy.

Odwrócił się i wyszedł z kuchni. Chciała wybuchnąć płaczem, ale nagle z pokoju dzieci dobiegł hałas. Bliźniacy obudzili się i domagali się jej uwagi.

Minął tydzień, spakowała rzeczy, zabrała chłopców i wyprowadziła się do małego mieszkania w bloku, które odziedziczyła po babci.

Sąsiedzi byli nowi, więc Aldona postanowiła się z nimi zaznajomić. Po jednej stronie mieszkał ponury, choć jeszcze nie stary mężczyzna, po drugiej energiczna sześćdziesięciolatka. Najpierw zapukała do drzwi mężczyzny:

Dzień dobry! Jestem waszą nową sąsiadką, chciałabym się poznać, kupiłam tort, może pan przyjdzie do kuchni na herbatę?

Starała się uśmiechać. Mężczyzna obrzucił ją wzrokiem, po czym mruknął:

Nie jem słodyczy i zatrzasnął drzwi przed jej nosem.

Aldona wzruszyła ramionami i poszła do Zofii Nowak. Ta zgodziła się przyjść, ale tylko po to, by wygłosić swoje zdanie.

Słuchaj, lubię odpoczywać w dzień, bo wieczorem oglądam seriale. Mam nadzieję, że twoje dzieci nie będą mi przeszkadzać hałasem. Bądź tak dobra, nie pozwalaj im biegać po korytarzu, niech niczego nie dotykają, nie brudzą i nie niszczą!

Mówiła długo, a Aldona z goryczą pomyślała, że nie czeka ją tu słodki początek nowego życia.

Zorganizowała chłopców w przedszkolu, a sama zatrudniła się tam jako opiekunka. To było wygodne, bo pracowała do godziny, kiedy trzeba było odebrać Adasia i Jasia. Zarabiała niewiele, ale przecież Krzysztof obiecał pomóc.

Przez pierwsze trzy miesiące, podczas rozwodu, rzeczywiście czasem przysyłał pieniądze. Ale gdy minęło tyle samo czasu od orzeczenia, przestał dawać cokolwiek. Aldona od dwóch miesięcy nie mogła zapłacić za media.

Stosunki z Zofią Nowak pogarszały się z dnia na dzień. Pewnego wieczoru, gdy Aldona karmiła chłopców w kuchni, weszła sąsiadka w jedwabnym szlafroku.

Kochanie, mam nadzieję, że rozwiązaliście swój problem finansowy? Nie chciałabym przez was stracić prądu czy gazu.

Aldona westchnęła:

Nie, jeszcze nie. Jutro jadę do byłego męża, wygląda na to, że zupełnie zapomniał o dzieciach.

Zofia Nowak podeszła do stołu.

Wciąż karmisz ich makaronem wiesz, że jesteś złą matką?

Jestem dobrą matką! A tobie radzę nie wtrącać nosa tam, gdzie nie trzeba inaczej możesz go stracić!

Wtedy Zofia Nowak zaczęła wrzeszczeć tak, że aż szumiało w uszach. Na krzyki wyszedł z pokoju Jan, sąsiad z naprzeciwka. Poczekał, aż Zofia Nowak wykrzyczy swoje, po czym odwrócił się i wyszedł. Wrócił po chwili. Rzucił pieniądze na stół przed Zofią i powiedział:

Uspokój się. Masz za media.

Kobieta zamilkła, ale gdy Jan znów zniknął, szepnęła Aldonie:

Pożałujesz tego!

Aldona puściła to mimo uszu. Ale później okazało się, że na próżno. Następnego dnia pojechała do Krzysztofa. Ten wysłuchał jej i oświadczył:

Teraz mam trudny okres, nie mogę ci nic dać.

Krzysztofie, żartujesz? Muszę czymś nakarmić dzieci.

No to karm, przecież ci nie zabraniam.

Złożę wniosek o alimenty.

Oczywiście, złóż, moja oficjalna pensja jest taka, że dostaniesz grosze. I postaraj się już mnie nie nachodzić!

Aldona wróciła do domu i płakała. Do wypłaty jeszcze tydzień, a pieniędzy prawie nie było. Ale w domu czekała na nią kolejna niespodzianka inspektor z opieki społecznej. Zofia Nowak napisała donos. Twierdziła, że Aldona grozi jej życiu, a jej dzieci są głodne i zaniedbane.

Przez godzinę inspektor ją przepytywał, a na pożegnanie powiedział:

Muszę powiadomić służby socjalne.

Czekaj, co powiadomić? Przecież nic złego nie zrobiłam.

Takie są procedury. Jest sygnał, trzeba się nim zająć.

Wieczorem Zofia Nowak znów przyszła do jej kuchni.

Kochanie, jeśli twoje dzieci jeszcze raz zakłócą mój spokój w ciągu dnia, będę zmuszona zgłosić to bezpośrednio do opieki społecznej!

Co pani robi? To przecież dzieci! Nie mogą cały dzień siedzieć w jednym miejscu!

Kochanie, gdybyś je lepiej karmiła, chciałyby spać, a nie biegać!

Wyszła z kuchni, a chłopcy przestraszeni patrzyli na matkę.

Jedzcie, moje skarby. Ciocia żartuje, ona wcale nie jest zła.

Odwróciła się do kuchenki, by otrzeć łzy, i nie zauważyła, jak do kuchni wszedł Jan. Niós