Marina Kowalska była w pośpiechu.

Magdalena Kowalska zawsze się spieszyła.
Tego listopadowego popołudnia pędziła ulicą Złotników, ledwo trzymając rozpiętą kurtkę i teczkę wypchaną dokumentami, które za chwilę miały się wysypać.
Mżawka zaczęła się niewinnie, lecz w ciągu sekund zmieniła się w ulewę, zasłaniając chodniki gęstą zasłoną wody.
Przeklęła w duchu.
Plan był prosty: wrócić do domu, wziąć prysznic i dokończyć prezentację na jutro.
Ale deszcz nie pozostawiał wyboru musiała się schronić.

Wepchnęła drzwi do małej księgarni z kawiarnią, tego typu miejsca, które wydawały się zatrzymane w czasie, z drewnianymi meblami i zapachem świeżo mielonej kawy.
Otrząsnęła wodę z włosów i podeszła do lady.
Czarną herbatę, proszę rzuciła, nawet nie podnosząc wzroku.
Nie jesteś kawoszem? usłyszała męski głos, ciepły, z nutą rozbawienia.
Spojrzała w górę.
Za ladą stał wysoki mężczyzna, około trzydziestki, z ciemnobrązowymi włosami i dwudniowym zarostem. Patrzył na nią z uśmiechem, jakby znał ją od zawsze.
Nie, gdy muszę myśleć odparła Magdalena, lekko defensywnie. Kawą się tylko nakręcam.
W takim razie czarna herbata. Ale ostrzegam przy tym stoliku większość i tak przegrywa z kawą powiedział, wskazując na prawie pusty lokal.
Po raz pierwszy tego dnia uśmiechnęła się.
A ty jesteś?
Jakub Nowak odpowiedział, wyciągając rękę nad ladą. Właściciel, barista i nałogowy czytelnik.

Przedstawiła się, wzięła herbatę i usiadła przy oknie.
Deszcz uderzał w szyby, jakby chciał się dostać do środka.
Gdy próbowała skupić się na notatkach, Jakub podszedł z książką w ręce.
Jeśli nie masz nic przeciwko myślę, że ci się spodoba.
To była stara powieść w niebieskiej okładce ze złoconymi literami.
Skąd wiesz, co mi się podoba? spytała.
Nie wiem. Ale gdy ktoś wpada tu w deszczu, zamawia herbatę i ma taką minę, jakby nie chciał z nikim rozmawiać zwykle potrzebuje dobrej historii bardziej niż czegokolwiek innego.

Przyjęła książkę, zaskoczona.
Przerzucała kartki, a dźwięk deszczu mieszał się z aromatem kawy z innych stolików, tworząc przytulną atmosferę.
Zawsze tu pracujesz? zapytała po chwili.
Tylko wtedy, gdy pada odpowiedział tajemniczo.
Roześmiała się, myśląc, że żartuje.
Nie żartował.

W kolejnych dniach miasto wróciło do swojego rytmu, a Magdalena do swojego wiecznego pośpiechu.
Ale we wtorek kolejna burza zmusiła ją do wejścia do księgarni.
Jakub był tam, jakby czekał właśnie na nią.
Znowu ty powiedział, nalewając jej herbatę, zanim zdążyła zamówić.
Znowu deszcz odparła.

Tego dnia rozmawiali dłużej.
Ona dowiedziała się, że Jakub przejął lokal po dziadku, który prowadził tu niegdyś tylko księgarnię. On dodał kawiarnię, by ludzie mieli powód, by zostać dłużej.
On odkrył, że Magdalena pracuje jako architektka w wymagającym biurze, gdzie dwunastogodzinne dni były normą.
Brzmi wyczerpująco skomentował.
Jest przyznała. Ale nie umiem robić niczego innego niż biec.
Spojrzał na nią z takim spokojem, że poczuła się bezbronna.
Czasem trzeba pozwolić, by życie cię dogoniło powiedział.

Od tamtej pory deszcz stał się ich sprzymierzeńcem.
Za każdym razem, gdy zaczynało kropić, Magdalena znajdowała pretekst, by zajrzeć na ulicę Złotników.
Czasem czytała w ciszy, gdy Jakub obsługiwał klientów. Innym razem rozmawiali o książkach, filmach lub podróżach, których jeszcze nie odbyli.

Pewnego grudniowego czwartku Jakub rzucił propozycję:
W sobotę zamykamy wcześniej. Przyjdą muzycy grać jazz. Masz ochotę?
Zawahała się. Nie przywykła do spontanicznych zaproszeń.
Ale zgodziła się.

Tego wieczoru lokal był oświetlony świecami, a półki rzucały długie cienie na ściany.
Jakub zachował dla niej miejsce w pierwszym rzędzie.
Podczas koncertu ich kolana mimowolnie się stykały.
A może nie tak mimowolnie

Gdy muzycy skończyli, Jakub nalał jej wina i usiadł obok.
Widziałem cię wiele razy, jak wpadasz tu, uciekając przed deszczem powiedział. Ale myślę, że uciekałaś przed czymś innym.
Zamilkła, zaskoczona trafnością jego słów.
Może tak przyznała. A może tutaj zapominam, przed czym.

Gdy wychodzili, znów padało.
Jakub odprowadził ją do drzwi.
Nie mam parasola powiedziała.
Ja też. Ale jeśli pobiegniemy, zdążymy do rogu, zanim zmokniemy.
Nie pobiegli.

Przeszli ulicę powoli, śmiejąc się, gdy woda spływała im po włosach i ubraniach.
Na rogu, przed pożegnaniem, Jakub szepnął:
Nie czekaj, aż znów zacznie padać, żeby wrócić.
Uśmiechnęła się.
Spróbuję.

Nie wróciła następnego dnia. Ani kolejnego.
Ale w niedzielę, gdy niebo było w