Marina Kowalska się spieszyła.

Miałaś kiedyś taki dzień, kiedy cały świat gonił cię, a ty biegłaś bez tchu? No właśnie, Katarzyna Wiśniewska znała to uczucie aż za dobrze.

Tego listopadowego popołudnia pędziła ulicą Złotników, ledwo trzymając w ręku teczkę z dokumentami, które za chwilę miały się rozlecieć na wszystkie strony. Lekka mżawka zmieniła się nagle w ulewę, zasłaniając chodniki gęstą zasłoną wody. W duchu przeklęła. Jej plan był prosty: wrócić do domu, wziąć prysznic i zabrać się za prezentację na jutro. Ale deszcz nie dawał wyboru musiała się schronić.

Wepchnęła drzwi do małej księgarnio-kawiarni, takiej, jakby przeniesionej z innej epoki drewniane meble z widocznymi śladami czasu, zapach świeżo mielonej kawy. Otrząsnęła wodę z włosów i podeszła do lady.

Czarną herbatę, proszę powiedziała, nawet nie podnosząc wzroku.

A kawa nie wchodzi w grę? usłyszała męski głos, ciepły, z lekkim rozbawieniem.

Spojrzała w górę. Za ladą stał wysoki mężczyzna, około trzydziestki, z ciemnobrązowymi włosami i dwudniowym zarostem. Patrzył na nią z uśmiechem, jakby znał ją od zawsze.

Nie, gdy muszę myśleć odparła Katarzyna, trochę defensywnie. Kawa mnie rozprasza.

No to czarna herbata. Ale ostrzegam przy tym stoliku większość i tak przegrywa z kawą powiedział, wskazując na prawie pusty lokal.

Po raz pierwszy tego dnia uśmiechnęła się.

A ty jesteś?

Jakub Nowak przedstawił się, wyciągając rękę ponad ladą. Właściciel, barista i nałogowy czytelnik.

Katarzyna też się przedstawiła, wzięła herbatę i usiadła przy oknie. Deszcz uderzał w szyby, jakby chciał się dostać do środka. Gdy próbowała skupić się na notatkach, Jakub podszedł z książką w ręce.

Jeśli nie masz nic przeciwko myślę, że to by ci się spodobało.

Była to stara powieść w niebieskiej okładce ze złotymi literami.

Skąd wiesz, co mi się spodoba? spytała.

Nie wiem. Ale gdy ktoś wpada tu z deszczu, zamawia herbatę i ma taką minę, jakby nie chciał z nikim gadać zwykle potrzebuje dobrej historii bardziej niż czegokolwiek innego.

Katarzyna wzięła książkę, zaskoczona. Przekręcała strony, a dźwięk deszczu i zapach kawy z innych stolików tworzyły dziwnie przytulną atmosferę.

Zawsze tu pracujesz? spytała po chwili.

Tylko wtedy, gdy pada odparł zagadkowo.

Roześmiała się, myśląc, że żartuje. Ale nie żartował.

W kolejnych dniach miasto wróciło do swojego rytmu, a Katarzyna do swojego wiecznego pośpiechu. Ale któregoś wtorku kolejna burza znów zapędziła ją do księgarni. Jakub był na miejscu, jakby na nią czekał.

Znowu ty powiedział, nalewając jej herbatę, zanim zdążyła zamówić.

Znowu deszcz odparła.

Tego dnia rozmawiali dłużej. Katarzyna dowiedziała się, że Jakub odziedziczył lokal po dziadku, który prowadził tu zwykłą księgarnię. On dodał kawiarnię, żeby ludzie mieli wymówkę, żeby zostać dłużej.

Jakub z kolei usłyszał, że Katarzyna pracuje jako architektka w wymagającym biurze, gdzie dwunastogodzinne dni to norma.

Brzmi wyczerpująco skomentował.

I jest przyznała. Ale nie umiem inaczej niż biec.

Jakub spojrzał na nią z takim spokojem, że aż się zawstydziła.

Czasem trzeba pozwolić, żeby życie cię dogoniło powiedział.

Od tej pory deszcz stał się ich sprzymierzeńcem. Za każdym razem, gdy zaczynało kropić, Katarzyna znajdowała pretekst, żeby przejść ulicą Złotników. Czasem czytała w ciszy, gdy Jakub obsługiwał innych klientów; innym razem rozmawiali o książkach, filmach czy podróżach, na które żadne z nich jeszcze nie pojechało.

Pewnego grudniowego czwartku Jakub zaproponował:

W sobotę zamykamy wcześniej. Przyjdą muzycy grać jazz. Masz ochotę?

Katarzyna się zawahała. Nie była przyzwyczajona do spontanicznych zaproszeń. Ale powiedziała tak.

Tego wieczoru lokal był oświetlony świecami, a półki z książkami rzucały długie cienie na ściany. Jakub zarezerwował dla niej miejsce w pierwszym rzędzie. Podczas koncertu ich kolana mimowolnie się stykały. A może wcale nie mimowolnie.

Gdy skończyli, Jakub nalał jej lampkę wina i usiadł obok.

Widziałem cię wiele razy, jak wbiegasz tu, żeby uciec przed deszczem powiedział. Ale myślę, że tak naprawdę uciekałaś przed czymś innym.

Katarzyna zamilkła, zaskoczona trafnością jego słów.

Może tak przyznała. A może tutaj o tym zapominam.

Tej nocy, gdy wychodzili, znów padało. Jakub odprowadził ją do drzwi.

Nie mam parasola powiedziała.

Ja też. Ale jeśli pobiegniemy, zdążymy do rogu, zanim przemokniemy.

Nie pobiegli. Przeszli ulicę powoli, śmiejąc się, gdy woda spływała im po włosach i ubraniach. Na rogu, zanim się pożegnali, Jakub szepnął:

Nie czekaj, aż znów będzie padać, żeby wrócić.

Katarzyna się uśmiechnęła.

Spróbuję.

Nie wróciła następnego dnia. Ani kolejnego. Ale w niedzielę, gdy nie było ani jednej chmury na niebie, pojawiła się w księgarni.

Jakub spojrzał na nią, udając zaskoczenie.

A deszcz?

Dziś przyniosłam go ze sobą.

Tego dnia nie było herbaty ani kawy. Była długa, spokojna rozmowa, przerywana wygodną ciszą i spojrzeniami, które mówiły więcej niż słowa.

Gdy zrobiło się ciemno, Jakub pokazał jej zakątek księgarni, którego nigdy nie prezentował klientom mały pokój z wielkim oknem wychodzącym na rzekę.

Tu mój dziadek czytał, gdy padało wyjaśnił. Mówił, że dźwięk wody przypomina mu, że wszystko płynie.

Katarzyna przyłożyła czoło do szyby.

Może to jest właśnie to, co mi się tu podoba że przypomina mi, że mogę się zatrzymać.

Jakub podszedł bliżej, tak wolno, że zanim go zobaczyła, poczuła jego oddech.